ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ 16ου ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ

Συνάδελφοι αντιπρόσωποι σας καλωσορίζουμε στο τακτικό εκλογοαπολογιστικό συνέδριο του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Ιωαννίνων (Ε.Κ.Ι.). Αγαπητοί μας προσκαλεσμένοι, σφίγγουμε σε όλους το χέρι.

Το Ε.Κ.Ι. με 34 πρωτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις στη δύναμη του και είναι η μεγαλύτερη μαζική λαϊκή συνδικαλιστική οργάνωση της περιοχής μας.

Καλούμαστε να χαράξουμε τη γραμμή πάλης μας για το επόμενο διάστημα, έχοντας διανύσει 8 χρόνια καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης με βαρύτατες απώλειες για την τάξη μας – συνολικά για τα λαϊκά στρώματα της χώρας μας. Κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει τη σημερινή άσχημη κατάσταση του εργατικού λαϊκού κινήματος. Κυρίως χρειάζεται να δώσουμε απαντήσεις στα δεκάδες ερωτήματα που συναντάμε στους χώρους δουλειάς, που μας θέτουν τίμιοι εργάτες και συνδικαλιστές. Να ορισμένα από αυτά:

  • Ποιος φταίει για τι σημερινή κατάσταση; Το μνημόνιο; Οι τράπεζες; οι δανειστές; Το ευρώ; τα κόμματα; η κακιά δεξιά; ο νεοφιλελευθερισμός; ή ο ΣΥΡΙΖΑ που πρόδωσε τις ελπίδες μας;
  • Μήπως είχαμε καλομάθει να ζούμε περά από τις δυνατότητες μας, οπότε καλό είναι τώρα να μάθουμε στα λίγα, να βάλουμε όλοι πλάτη να γίνει η χώρα μας ανταγωνιστική;
  • Γιατί το εργατικό λαϊκό κίνημα δεν κατάφερε να αποκρούσει την επίθεση;
  • Έχουν οι αγώνες τελικά θετικό αποτέλεσμα; με τι στόχο να παλέψουμε σήμερα;
  • Γιατί δεν είμαστε όλοι ενωμένοι;
  • Γιατί ο εργατόκοσμος δεν έρχεται στα συνδικάτα;
  • Μήπως τελικά οι συνδικαλιστές το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η βόλεψη τους, κοιτάζουν και αυτοί τις καρέκλες, είναι ξεπουλημένοι;

Όσο προσπερνάμε αύτη τη συζήτηση, αυτά τα ερωτήματα και δεκάδες άλλα, όσο δεν απαντάμε πειστικά, δεν μπορούμε να αλλάξουμε συνολικά την κατάσταση, να μετρήσουμε βήματα στην αναζωογόνηση, στην ανασύνταξη του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος. Στόχος μας δεν είναι να κάνουμε ακαδημαϊκή συζήτηση αποκομμένη από την καθημερινή μας πραγματικότητα. Εργάτες είμαστε, πρακτικές λύσεις στα προβλήματα μας, θέλουμε να αναδείξουμε. Οδηγός μας στην αναζήτηση της αλήθειας, είναι οι πράξεις μας, η πείρα μας, είτε θετική, είτε αρνητική.

Όλη η περίοδος της εκδήλωσης της καπιταλιστική κρίσης και της ολομέτωπης επίθεσης που εξαπέλυσαν εναντίον μας ο ΣΕΒ και οι άλλες εργοδοτικές οργανώσεις, οι κυβερνήσεις που τους υπηρετούν και οι διακρατικές τους ενώσεις όπως η ΕΕ και το ΔΝΤ είναι περίοδος πλούσιων διδαγμάτων. H μελέτη τους θα μας δώσει πολύτιμη γνώση για τη συνέχεια, για την μεγάλη υπόθεση της ανασύνταξης του εργατικού λαϊκού κινήματος για την οποία σήμερα μιλούν περισσότεροι με διαφορετικούς σκοπούς και αφετηρίες.

«Τέρμα πια στις αυταπάτες ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες»                           Οι δυο γραμμές πάλης στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα.

Μέσα στο 2016 πραγματοποιήθηκε το 36ο συνέδριο της ΓΣΕΕ. Συνέδριο χωρίς συζήτηση, με υποτίμηση και εκφυλισμό των συλλογικών διαδικασιών, ξένο προς τους καημούς και τα βάσανα της εργατικής τάξης. Συνέδριο που αποτέλεσε χώρο συναλλαγής, εξαγοράς, έδαφος για καριερίστες και προσωπική ανέλιξη, χώρο νομιμοποίηση νόθων αντιπρόσωπων και συσχετισμών.

Η κυρίαρχη γραμμή, όπως εκφράστηκε και σε αυτό το συνέδριο από τις παρατάξεις ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ, αλλά και από το ΜΕΤΑ, με τις όποιες διαφοροποιήσεις, δεν άλλαξε. Συνεχίζει να είναι η ίδια γραμμή της ταξικής συνεργασίας, της υποταγής στις εντολές της ΕΕ, της υπεράσπισης της ανταγωνιστικότητας και της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Υιοθετούν, δηλαδή, πλήρως τα συμφέροντα, τις αξίες της μεγαλοεργοδοσίας και τις εμφανίζουν ως προϋποθέσεις για τη βελτίωση της θέσης των εργαζομένων και την αντιμετώπιση της ανεργίας.

Αυτή η γραμμή αποτελεί στήριγμα όλων των κυβερνήσεων που διαχειρίζονται τις ανάγκες του κεφαλαίου, στήριγμα για την προώθηση των μεταρρυθμίσεων, τις οποίες θεωρούν αναγκαίες για την καπιταλιστική ανάκαμψη.

Ποια τα πρακτικά αποτελέσματα αυτής της γραμμής, αυτής της στάσης; Η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ) στο δημοψήφισμα του 2015 συντάχθηκε πίσω από το «ναι», καλώντας τους εργαζόμενους να αυτοπυροβοληθούν και να δεχτούν οποιοδήποτε μνημόνιο χωρίς όρους και προϋποθέσεις.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η υπογραφή Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας (ΕΓΣΣΕ) που στην πράξη επικύρωσε το πετσόκομμα του κατώτερου μισθού με νόμο, που μείωσε τον κατώτερο από τα 751 στα 586 ευρώ και 511 για τους νέους και τις νέες. Επικύρωσε με την υπογραφή της το μεγάλο μαχαίρι κατά 21% στο επίδομα ανεργίας και τις άλλες παροχές, με το επιχείρημα ότι ήθελε να σώσει το επίδομα γάμου!

Αύτη η γραμμή της ΓΣΕΕ είναι που την οδήγησε φέτος το καλοκαίρι, μέσα από έναν ακόμη κοινωνικό διάλογο, στην υπογραφή συμφωνίας 5 σημείων Κυβέρνησης – ΓΣΕΕ – Εργοδοτών για κοινό μέτωπο στα εργασιακά. Η ΓΣΕΕ αρνείται την ανάκτηση των απωλειών που είχαμε όλα αυτά τα χρόνια, των δικαιωμάτων μας που κατακτήθηκαν με θυσίες και αίμα, γιατί θα μειώσουν την κερδοφορία, θα αμφισβητήσουν τον δρόμο προς την καπιταλιστική ανάπτυξη. Στη λογική αύτη υπονομεύει την οργάνωση των αγώνων. Απέρριψε αποφάσεις δεκάδων συνδικαλιστικών οργανώσεων για πραγματοποίηση πανεργατικής απεργίας στις 24 Νοέμβρη, τη μετέθεσε για τις 8 Δεκέμβρη, θέλοντας να δώσει χρόνο στην κυβέρνηση να ολοκληρώσει τη 2η αξιολόγηση και του νέου εγκλήματος στα εργασιακά.

«Αντιμνημονιακός», η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος

Η κριτική στάση από δυνάμεις και στη ΓΣΕΕ, απέναντι στην ΕΕ, ακόμη και αμφισβήτησή της, η οποία όμως συνοδεύεται από τις θεωρίες περί «νεοφιλελεύθερων πολιτικών» και της δυνατότητας τάχα να διορθωθεί ο καπιταλισμός από τα μέσα και να «εξανθρωπιστεί», οδήγησε στην εμφάνιση των λεγόμενων «αντιμνημονιακών». Μιλούν για κατοχή-αποικία της χώρας από τους δανειστές, στηλιτεύουν τη λιτότητα, θέλουν «χαλάρωση» γιατί αποτελεί τη λύση στην κρίση, ενώ η δραχμή θα μας επιστρέψει στην εθνική μας ανεξαρτησία και τις παλιές «καλές» εποχές.

Πίσω από τον κάλπικο τίτλο «αντιμνημονιακός» κρύφτηκαν δυνάμεις της εργοδοσίας με τα δικά τους συμφέροντα και  βαθιά αντιδραστικές, φασιστικές δυνάμεις. Καλλιεργήθηκε συστηματικά η αθώωση της μεγαλοεργοδοσίας στα μάτια των εργαζόμενων, η λογική του κοινού συμφέροντος εργοδοτών – εργαζομένων, της στήριξης των «ελληνικών», των δικών μας καπιταλιστικών επιχειρήσεων. Συμπρωταγωνιστές στην επικράτηση αυτού του ψεύτικου διαχωρισμού «μνημονιακοί – αντιμνημονιακοί» ήταν οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, της ΛΑΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Με αύτη τη γραμμή οι ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ αναδείχτηκαν στη διακυβέρνηση. Πάνω σε αύτη τη γραμμή παγιδεύτηκαν χιλιάδες τίμιοι αγωνιστές, εργάτες, συνδικαλιστές. Υιοθέτησαν ψεύτικες ελπίδες ότι μπορεί να υπάρξει αλλαγή και ανακούφιση με μια εναλλαγή κόμματος στην διακυβέρνηση της εξουσίας των μονοπωλίων, χωρίς ρήξη και σύγκρουση, χωρίς ο λαός να κάνει κουμάντο στον ιδρώτα του. Σήμερα  αφού εξαπατήθηκαν να δώσουν στήριξη ή και ανοχή σε ακόμη μια αντιλαϊκή κυβέρνηση είναι με την πλάτη στον τοίχο, απογοητευμένοι και με στοιχειά παραίτησης.

Από το βήμα αυτό απευθύνουμε κάλεσμα σε όλους αυτούς που νιώθουν εξαπατημένοι, προδομένοι. Τους καλούμε να βγάλουν συμπεράσματα από τις πρόσφατες πολιτικές τους επιλογές και τους υπενθυμίζουμε ότι, η ΕΛΠΙΔΑ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ! στην ενεργή συμμετοχή των εργαζόμενων μέσα στις οργανώσεις τους να δυναμώσουμε την οργάνωση της εργατικής τάξης, γιατί είναι ακόμα σε χαμηλά επίπεδα και δεν ανταποκρίνεται στις σημερινές ανάγκες του αγώνα, της σκληρής ταξικής αναμέτρησης.

«Συνδικάτα ταξικά, όχι εργοδοτικά»

Στις 19-20 Νοέμβρη στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας πραγματοποιήθηκε η 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου (Π.Α.ΜΕ). 1.221 αντιπρόσωποι από 14  εργατικά κέντρα, 13 ομοσπονδίες, 451 συνδικάτα και 52 επιτροπές αγώνα απ’ όλους τους χώρους δουλειάς, αποφάσισαν να συντονίσουν τις δυνάμεις τους για ένα «μαχητικό ταξικό, συνδικαλιστικό-εργατικό κίνημα ελπίδας και ανατροπής». Για πρώτη φόρα μετά από δεκαετίες, το Ε.Κ.Ι. δήλωσε παρών σε αύτη την προσπάθεια μέσα από απόφαση της Γ.Σ. των αντιπροσώπων του.

Το ΠΑΜΕ από την πρώτη μέρα της ίδρυσής του, τον Απρίλη του 1999, δέχεται την επίθεση από την μεγαλοεργοδοσία και τους ανθρώπους της. Στην αρχή οι δυνάμεις της ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ΣΥΝ τότε, σήμερα ΣΥΡΙΖΑ και άλλων, μιλούσαν για διασπαστική ενέργεια. Μετά άλλαξαν τροπάρι και εμφανίζουν το ΠΑΜΕ ως κομματική παράταξη με σκοπό να υπονομεύσουν το ΠΑΜΕ και το ρόλο του.

Χρειάζεται να ξεκαθαριστεί αυτή η σύγχυση. Χρειάζεται διαρκής αγώνας να αποστομώνονται συκοφάντες και διαστρεβλωτές. Ξεκαθαρίζουμε για άλλη μια φορά, ότι το Π.Α.ΜΕ δεν είναι ούτε παράταξη, ούτε μια οργάνωση πάνω κι έξω από τα συνδικάτα. Είναι συσπείρωση σωματείων με ταξική γραμμή πάλης κόντρα στην ταξική συνεργασία και στην καπιταλιστική εκμετάλλευση.

Αυτό που ενοχλούσε και ενοχλεί είναι η γραμμή πάλης, ο προσανατολισμός με τον οποίο συσπειρώνονται εκατοντάδες συνδικαλιστικές οργανώσεις και επιδιώκουν  αυτή η γραμμή να κυριαρχήσει στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Προσανατολισμός και γραμμή πάλης ενάντια στις επιδιώξεις, των επιχειρηματικών ομίλων και εταιρειών, των πολιτικών κομμάτων που τους εκπροσωπούν, της ΕΕ που την παρουσιάζουν ως μονόδρομο.

Με αιτήματα που διαμορφώνονται από το κριτήριο πως αξίζει σήμερα να ζουν και να δουλεύουν οι εργαζόμενοι με βάση τις τεράστιες δυνατότητες της επιστήμης, της ανάπτυξης των παραγωγικών μέσων, τον πλούτο που παράγουν και όχι με κριτήριο που έχουν οι εκμεταλλευτές μας, την επιχειρηματικότητα και ανταγωνιστικότητα, το μέγιστο κέρδος. Με κριτήριο την ευημερία των πολλών που δουλεύουν και υποφέρουν και όχι την ευημερία των κερδών των λίγων. Για ποιο πράγμα παλεύουμε; Να το πούμε λαϊκά. «Οποίος δουλεύει τρώει, οποίος δεν δουλεύει δεν τρώει». Να βάλουμε ένα τέρμα στα παράσιτα, τους εκμεταλλευτές μας. Να γίνουμε εμείς οι ιδιοκτήτες του πλούτου που παράγουμε.

Το νέο που έφερε το ΠΑΜΕ είναι η διακριτή συσπείρωση και δράση των οργανώσεων της εργατικής τάξης που απορρίπτουν την επιζήμια για τα συμφέροντα των εργαζομένων θεωρία του κοινωνικού εταιρισμού, των κοινών δήθεν συμφερόντων εργαζόμενων και εργοδοτών που γύρω από ένα τραπέζι θα μοιράζονται δίκαια τον πλούτο που παράγεται, των στημένων κοινωνικών διαλόγων, της παράδοσης άνευ όρων του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.

«Εργατιά μπροστά όλοι μια γροθιά γκρέμισε μνημόνια και αφεντικά»

Το ΠΑΜΕ αναδείχθηκε ο πραγματικός υπερασπιστής των εργαζομένων στο συνδικαλιστικό κίνημα. Στα Γιάννενα 6 σωματεία, 3 κλαδικές γραμματείες και 2 επιτροπές αγώνα μόνο την περίοδο 2010 – 2016 πρωταγωνίστησαν σε δεκάδες πανεργατικές και κλαδικές απεργίες, συγκεντρώσεις, συλλαλητήρια, καταλήψεις. Κράτησαν όρθια και συγκροτημένη από το κύμα της ενσωμάτωσης, υποταγής και διάλυσης μια ικανή δύναμη συνδικάτων και συνδικαλιστών που παλεύουν μαχητικά με ταξική γραμμή. Πρωταγωνίστησαν στο μεγάλο Πανηπειρωτικό Συλλαλητήριο για την ανεργία, εναντία στο ξεπούλημα της Δωδώνης, για την κοινωνική ασφάλιση, τις ΣΣΕ εργασίας, την κατάργηση των αντεργατικών νόμων, την κάλυψη των απωλειών σε μισθούς και κοινωνικές παροχές, εναντία σε απολύσεις και την απλήρωτη δουλεία, για σταθερή δουλειά με δικαιώματα. Στις μεγάλες απεργίες έξω από τα εργοστάσια της ΠΙΝΔΟΥ, της ΔΩΔΩΝΗΣ, στην ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ, στο ΒΙΚΟ στο ΧΗΤΟ, στη SPIDER, στα JYMBO, στα s/m ΠΑΥΛΟΥ, ΑΡΒΑΝΙΤΙΔΗ-ΚΑΡΥΠΙΔΗ, στη φαρμακαποθήκη ΠΡΟΣΥΦΙΠΕ που έγραψαν νέες ηρωικές σελίδες στην ιστορία του εργατικού κινήματος του τόπου μας. Οι αγώνες αυτοί άφησαν τη δική τους παρακαταθήκη.

Όμως οι αγώνες όλης αυτής της περιόδου Πανελλαδικές και τοπικές ήταν κατά βάση απέναντι στις συνέπειες της κρίσης (κλείσιμο εργοστασίων, απολύσεις, μεγάλες μειώσεις μισθών – συντάξεων, κ.ά.). Η μαζικότητα κι η συμμετοχή στον απεργιακό αγώνα ήταν αναντίστοιχη της επίθεσης που δεχτήκαμε. Σοβαρό εμπόδιο είναι η κυριαρχία των δυνάμεων του συμβιβασμού και της υποταγής στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα σε πολύ σημαντικούς κλάδους, αλλά και η αδύναμη κατά κλάδο οργάνωση των εργαζομένων γενικά. Για αυτό το λόγο απέναντι στην ενιαία επίθεση του κεφαλαίου δεν εκδηλώθηκε ενιαίος αγώνας των εργαζομένων κατά κλάδο, όμιλο επιχειρήσεων.

Η κατάσταση θα ήταν πολύ διαφορετική αν οι εργαζόμενοι στους μεγάλους μονοπωλιακούς ομίλους, στη ΔΕΗ, στον ΟΤΕ, στα Διυλιστήρια, στις τράπεζες, έμπαιναν στα γεμάτα στους απεργιακούς αγώνες των προηγουμένων χρόνων. Ας σκεφτούμε μονό τι θα σήμαινε για την πόλη μας να κατέβουν καθολικά σε απεργία οι εργάτες των βασικών εργοστασίων της περιοχής μας. Θα νέκρωνε το λεκανοπέδιο.

Όταν στην 48ωρη απεργία του 2011 με την αποφασιστική στήριξη του ΠΑΜΕ εκφραστήκαν ελεύθερα οι εργάτριες του σφαγείου της Πίνδου μέσα από Γ.Σ. και πήραν την απόφαση να κατέβουν στην απεργιακή συγκέντρωση, τότε μπήκε σε εφαρμογή δολοφονική επίθεση ενάντια στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ. Αποδεικνύεται πως η σύγκρουση με την μεγαλοεργοδοσία είναι σκληρή, αδίστακτη και έχει στη διάθεση της διάφορα κέντρα – μηχανισμούς για να υλοποιήσει τους σχεδιασμούς της.

Το ΠΑΜΕ κατοχυρώθηκε γιατί αναμετρήθηκε με τη μεγαλοεργοδοσία, και το κράτος της, δεν τα δίπλωσε, δεν τα βρήκε πίσω από κλειστές πόρτες, δεν έκανε το συνδικαλιστικό κίνημα σκαλί για να ανεβοκατεβαίνουν αντιλαϊκές αντεργατικές κυβερνήσεις, για να «αλλάζει ο Μανωλιός και να βάζει τα ρούχα του αλλιώς», ούτε διαλέγει δυνάστη καταπιεστή. Το ΠΑΜΕ δεν χωρίζει τους καπιταλιστές εργοδότες σε καλούς και κακούς ούτε κατ επέκταση τις ενώσεις τους και τις συμμαχίες τους σε καλούς και κακούς ιμπεριαλιστές. Με συνέπεια υπερασπίζεται την ταξική πάλη και τα εργατικά συμφέροντα.

Το ΠΑΜΕ για τον πρωτοπόρο ρόλο του δέχτηκε επιθέσεις όλων των μορφών από τους καπιταλιστές και τους μηχανισμούς του. Γι αυτό το λόγο έριξαν πάνω του τη ναζιστική εγκληματική συμμορία τους, την Χρυσή Αυγή. Αποκαλυπτικά είναι, όσα αποκαλύφθηκαν στις δίκες των εγκλημάτων της Χρυσής Αυγής ενάντια στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ στο Πέραμα.

Το ΠΑΜΕ πήρε σαφή θέση με αγωνιστικές δράσεις και πρωτοβουλίες ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και επεμβάσεις. Οργάνωσε και συνεχίζει να εκφράζει καθημερινά και πολύμορφα την Αλληλεγγύη προς τους πρόσφυγες και μετανάστες.

Στις 17 Οκτώβρη μαζί με πάνω από 530 σωματεία υπογράψαμε και καταθέσαμε τις διεκδικήσεις μας απαιτώντας δικαιώματα στη δουλειά και τη ζωή με βάση την εποχή μας, τον 21ο αιώνα και τις σύγχρονες ανάγκες μας.

Με το ΠΑΜΕ και τους αγώνες που πρωτοστάτησε υπήρξαν μικρές νίκες, καθυστέρηση της ολομέτωπης επίθεσης που εκδηλώθηκε, μπήκαν εμπόδια. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι χωρίς την πρωτοπόρα δράση των σωματείων του ΠΑΜΕ δεν θα επιτυγχάνονταν η ανάκληση των 17 απολύσεων στο εργοστάσιο της Ανακύκλωσης. Οι εργαζόμενοι στα Goodys δεν θα αποπληρώνονταν τα δεδουλευμένα τους. Οι εργαζόμενοι στα s/m ΑΡΒΑΝΙΤΙΔΗ-ΚΑΡΥΠΙΔΗ δεν θα είχαν διασφαλίσει τις θέσεις εργασίας τους τόσα χρόνια.

Εκ των πραγμάτων σήμερα αναδεικνύεται ως η μόνη δύναμη που η εργατική τάξη, το συνδικαλιστικό κίνημα μπορεί να ακουμπήσει για να οργανώσει την πάλη του απέναντι στην ενιαία και συντονισμένη επίθεση του κεφαλαίου.

Καλούμε σε συμπόρευση με το ΠΑΜΕ όλα εκείνα τα σωματεία, που παρά τις επιφυλάξεις τους προσβλέπουν στην ισχυροποίηση του εργατικού κινήματος και κατανοούν τη σημασία δυνατού ταξικού πόλου. Η αναζωογόνηση του συνδικαλιστικού εργατικού κινήματος περνά από αυτό το δρόμο.

Νέα περίοδος, νέες συνθήκες, ίδιος ο αντίπαλος

Διανύουμε μια δύσκολη και σύνθετη περίοδο, έχει σε μεγάλο βαθμό διαμορφωθεί μια νέα κατάσταση για την εργατική τάξη στη χώρα μας. Στη ζωή της λαϊκής οικογένειας έχουν έρθει τα πάνω κάτω. Η υπερεπτάχρονη κρίση έχει εκτινάξει την ανεργία δημιουργώντας μια τεράστια στρατιά ανέργων που φτάνουν το 1,5 εκατομμύριο με το υψηλότερο ποσοστό μακροχρόνια ανέργων. Η ανεργία των νέων ξεπερνά το 50%. Η «βιομηχανία» αντιλαϊκών αντεργατικών νόμων με στόχο να γίνουν οι εργαζόμενοι πιο φθηνοί, πιο ευέλικτοι έχει φτιάξει μια μεγάλη μάζα φθηνών άγρια εκμεταλλευόμενων εργαζομένων χωρίς δικαιώματα στη δουλειά. Η σχετικά σταθερή εργασία με ωράριο, άδειες, συλλογικές συμβάσεις, κοινωνική ασφάλιση έχει ανατραπεί για το μεγαλύτερο μέρος της εργατικής τάξης ιδιαίτερα των νέων, όπως το ομολογούν και οι ίδιοι με τα επίσημα στοιχεία τους.

Αποδείχτηκε ότι τα μνημόνια δεν ήταν τίποτε παραπάνω από τις χρόνιες απαιτήσεις της μεγαλοεργοδοσίας για πιο φθηνή εργασία και μεγαλύτερη κερδοφορία από την αύξηση της εκμετάλλευσης. Οι απαιτήσεις των βιομηχάνων και άλλων τμημάτων του κεφαλαίου όπως είχαν διατυπωθεί πριν 20 χρόνια στη Λευκή Βίβλο της ΕΕ, με την «ευελφάλεια», τη μείωση του μισθολογικού και μη μισθολογικού κόστους, βρήκαν την ευκαιρία μέσα στην κρίση και την υποχώρηση του κινήματος να γίνουν νόμοι.

Η επίθεση που δεχόμαστε βρίσκεται σε εξέλιξη. Και έχουμε καθαρό ότι δεν έχει τέλος αν τέλος δεν βάλουμε εμείς με τη δύναμη της οργάνωσης, της ενότητας της εργατικής τάξης και με σχέδιο για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής και των εκμεταλλευτικών σχέσεων. Η δίψα των κεφαλαιοκρατών για κέρδη είναι ακόρεστη. Δεν θα σταματήσουν επειδή κατέβασαν με τις κυβερνήσεις τους τον κατώτερο μισθό 21% και 32% για τους νέους, επειδή εκτινάχθηκε η μερική απασχόληση που είχαν στόχο χρόνια και επειδή κατάργησαν τις περισσότερες κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Θέλουν και άλλα, απαιτούν να μην έχουν κανένα φραγμό, τα χέρια τους λυμένα για να ληστεύουν τους εργαζόμενους. Να απασχολούν όπως και όσο θέλουν, να απολύουν όποτε θέλουν, να πληρώνουν όποτε θέλουν και όσο θέλουν. Απαιτούν περιορισμό και απαγόρευση της συνδικαλιστικής δράσης, γύψο κυριολεκτικά στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, να γίνει όλη η χώρα μια μεγάλη ειδική οικονομική ζώνη άγριας εκμετάλλευσης, κατάργηση και σε ότι έχει απομείνει κάτω από τους αγώνες, στην υγεία, τις κοινωνικές παροχές, την παιδεία.

Η επιθετικότητα του κεφαλαίου δεν είναι τυχαία και προσωρινή. Αυτό πρέπει να γίνει συνείδηση στα πλατιά τμήματα της εργατικής τάξης και το χρέος αυτό πέφτει στις πλάτες μας. Στην παγκόσμια καπιταλιστική αγορά, τις τελευταίες 2 – 3 δεκαετίες, διαμορφώθηκαν νέες τάσεις σχετικά με το ύψος των μισθών και μεροκάματων, με τον ανταγωνισμό μεταξύ των ισχυρότερων μονοπωλίων, από ποιες χώρες εξάγονται περισσότερα εμπορεύματα, αλλά και κεφάλαια για επενδύσεις, σε ποιες χώρες εισάγονται. Γι’ αυτό στις ΗΠΑ, στην Ιαπωνία, στην ΕΕ το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του εντείνει τον πόλεμο στην εργατική τάξη για αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης. Ένα ακόμα δείγμα ότι αυτό το σύστημα που στηρίζεται στην εκμετάλλευση έχει φτάσει στα ιστορικά του όρια.

Απορρίπτουμε τη συναίνεση στη σφαγή των δικαιωμάτων μας.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες οι βιομήχανοι απαιτούν συναίνεση από όλες τις πολιτικές δυνάμεις που στηρίζουν το δρόμο των μονοπωλίων και φυσικά των παρατάξεών τους και των ανθρώπων τους μέσα στα συνδικάτα. ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ, ΑΝΕΛ ψήφισαν το 3ο μνημόνιο που σφαγιάζει το λαό και τώρα καλούν και το λαό να συναινέσει στη σφαγή του. Θέλουν και το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα στο άρμα για να επιτευχθεί η ανάπτυξη των κερδών, να περάσουν τα νέα μέτρα χωρίς αντιδράσεις,  χωρίς κίνημα διαμαρτυρίας, εμπόδια. Το κυριότερο είναι, ότι θέλουν να κρύψουν την αλήθεια, ότι δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική προοπτική.

Αυτό το βρώμικο ρόλο έπαιζαν και παίζουν οι δυνάμεις που αποτελούν τον  κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό (ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ΜΕΤΑ), έφερναν τις απαιτήσεις των εργοδοτών μέσα στις εργατικές οργανώσεις, έβαζαν τους εργαζόμενους να στηρίζουν ξένα συμφέροντα, να υιοθετούν τις θεωρίες τους.

Το ζήσαμε έντονα στην αρχή της εκδήλωση της κρίσης ότι για την κρίση φταίνε τα δικαιώματα μας που ήταν πάνω από τις δυνατότητες και τη δουλειά μας και ότι για το κλείσιμο των επιχειρήσεων φταίνε οι αγώνες μας και οι διεκδικήσεις μας. Ότι τελικά η κρίση δεν είναι του καπιταλισμού και ότι με άλλη διαχείριση μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα.

Στο Νομό μας, τέτοια χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι το κλαδικό σωματείο Συνεταιριστικών Υπαλλήλων που αποτέλεσε το βασικό όχημα της εργοδοσίας στο εργοστάσιο της Πίνδου για την επιβολή μειώσεων σε μισθούς και μεροκάματα, την αύξηση της εντατικοποίησης, τις απλήρωτες υπερωρίες, την αντικατάσταση εργαζομένων αορίστου χρόνου με εργολαβικούς. Χρόνια τώρα καλλιεργεί στους εργάτες την αντίληψη ότι είμαστε μια οικογένεια, η επιχείρηση μας ανήκει, οι θυσίες που σήμερα καλούμαστε να κάνουμε είναι για το καλό μας.

Άλλο τέτοιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το επιχειρησιακό σωματείο της ΔΩΔΩΝΗΣ που αποτέλεσε μια από τις βασικές «αγωνιστικές» δυνάμεις στήριξης της πώλησης του πλειοψηφικού πακέτου της ΔΩΔΩΝΗΣ από την ΑΤΕ στους λεγόμενους «φυσικούς φορείς-κτηνοτρόφους». Κυριολεκτικά, νομιμοποίησε στη συνείδηση των εργαζομένων την επιλογή της πώλησης σε έναν ιδιώτη επενδυτή. Στους συμβασιούχους του εργοστασίου, το σωματείο υποστήριζε ότι ένας ιδιώτης θα σταματήσει το απαράδεκτο καθεστώς των 8μηνων συμβάσεων, θα προχωρήσει στην πρόσληψη τους με συμβάσεις αορίστου χρόνου. Σήμερα που οι 8μηνες συμβάσεις μετατράπηκαν σε 2μηνες και 3μηνες που οι απολύσεις προσωπικού αορίστου χρόνου είναι στην ημερήσια διάταξη, καλλιεργούν το συμβιβασμό λέγοντας πως «εμείς είμαστε καλά, αφού τουλάχιστον πληρωνόμαστε». Είναι τέτοια η προσφορά τους που ο πρώην πρόεδρος του σωματείου προήχθη από τη νέα εργοδοσία σε Διευθυντή ανθρωπίνου δυναμικού.

Ο εργοδοτικός συνδικαλισμός έχει πολλά προσωπεία. Πότε ολοφάνερα προκλητικός, πότε συγκαλυμμένος, τάχα αγωνιστικός. Όμως πάντα το ίδιο επιζήμιος για την εργατική τάξη και το κίνημά της. Στη μεταλλοβιομηχανία Spider της οικογενείας Πέτσιου, η πλειοψηφία του κλαδικού σωματείου υιοθετούσε χρόνια ολόκληρα τη λογική του «συνεταίρου». Γαλούχησε τους εργάτες στη λογική ότι έχουμε «κοινό συμφέρον» με τον εργοδότη, να «αγωνιστούμε» να πάρει δάνειο ο Πέτσιος, παραγγελίες απ’τους Δήμους κτλ. Έφτασαν στο σημείο να καλούν τους νεοεκλεγείς βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ (του Νομού0 στις Γ.Σ. των εργατών, για αν μοιράσουν υποσχέσεις διαμεσολάβησης στην κυβέρνηση, σπέρνοντας αυταπάτες και σύγχυση στους εργάτες, τι πρέπει να κάνουν, παρουσιάζοντας φίλους και εχθρούς. Τις κρίσιμες στιγμές, όταν οι εργάτες ξεσηκώθηκαν παρακινούμενοι και από τους εργάτες της Ανακύκλωσης στο διπλανό εργοστάσιο, έκαναν πίσω με κάθε ψίχουλο που πέταγε ο εργοδότης. Έκαναν τα «στραβά μάτια» στο να φύγει τμήμα της παραγωγής στη Σερβία, αποδέχτηκαν εκφυλιστικές μεθόδους, όπως χτύπημα κάρτας ημέρα απεργίας, έκαναν «γαργάρα» τις μαζικές απολύσεις που εμφανίζονταν σαν αποχωρήσεις.

Σήμερα δεν μπορούμε να υποτιμήσουμε την επίδραση τέτοιων πρακτικών, αυτής της ενορχηστρωμένης επίθεσης για συναίνεση και υποταγή μετά από τόσα χρόνια ύφεσης, την κούραση και τα βάσανα που συσσωρεύονται σε κάθε σπίτι σε συνδυασμό με την υποχώρηση του κινήματος και την απογοήτευση πολλών εργαζομένων από τη διάψευση των ψεύτικων ελπίδων που πούλησε ο ΣΥΡΙΖΑ ότι χωρίς ρήξη και σύγκρουση με το δρόμο των μονοπωλίων, με μια κυβερνητική εναλλαγή θα μπορούσε να μπει φρένο και να έρθει ελπίδα.

Τη  θεωρία του δήθεν ρεαλισμού, υπομονή και θυσίες αδιαμαρτύρητα για να έρθει η ανάπτυξη και από αυτή όφελος θα έχουν και οι εργαζόμενοι, δεν μπορούμε να την υποτιμήσουμε, γιατί ξεκινά μέσα από κάθε χώρο δουλειάς από κάθε εργοδότη που λέει βάλτε πλάτη να βγω πέρα, για να σας κρατήσω στη δουλειά, να πάει καλά η εταιρεία, για να μην κόψουμε μισθούς, να μην μας κλείσει ο ανταγωνιστής κ.α. Η επίδραση του καλέσματος για συναίνεση φαίνεται ήδη στη μικρή συμμετοχή στον αγώνα, στην απεργία, στα συλλαλητήρια, αλλά και στις πολιτικές επιλογές.

Ανάπτυξη για λίγους – φτώχεια, ανεργία για τους πολλούς

Οφείλουμε να δείξουμε τι σημαίνει η ανάπτυξή τους. Υπάρχει η πείρα της προηγούμενης δεκαετίας υψηλών ρυθμών καπιταλιστικής ανάπτυξης που γέννησε την καπιταλιστική κρίση, αλλά και των αντίστοιχων τότε εθνικών στόχων για τους οποίους καλούσαν το λαό να κάνει θυσίες και εθνική συναίνεση: την είσοδο στην ΟΝΕ, τους Ολυμπιακούς αγώνες. Πώς πληρώθηκαν οι εργαζόμενοι για τις θυσίες τους για την επίτευξη των εθνικών στόχων της πλουτοκρατίας; Όλοι το γνωρίζουμε. Έχουμε και τα σημερινά παραδείγματα για το τι σημαίνει ανάπτυξη.

Τα τελευταία χρόνια και μέσα στην κρίση και εξαιτίας των εξελίξεων σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο και τη Βόρεια Αφρική ο κλάδος του τουρισμού σπάει κάθε σεζόν το ένα ρεκόρ πίσω από το άλλο έχοντας φτάσει σε μεγάλα επίπεδα αφίξεων τουριστών που ξεπερνούν τα 25 εκατομμύρια. Ακόμα και στο Νομό μας, έχει αυξηθεί σημαντικά η τουριστική κίνηση, η πληρότητα των μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων. Οι αεροπορικές εταιρείες, οι μεγαλοξενοδόχοι, οι tour operators και άλλοι καπιταλιστές στον κλάδο έχουν θησαυρίσει. Όμως οι εργαζόμενοι δουλεύουν σαν σύγχρονοι σκλάβοι, άλλοτε χωρίς ρεπό, άδειες και ωράρια, με μισθούς πείνας των 200 και 300 ευρώ, άλλοτε με ημιαπασχόληση, ενώ σε άλλες περιπτώσεις χιλιάδες νέα παιδιά με μορφές πρακτικής και μαθητείας πληρώνονται με την ώρα, ανασφάλιστοι, με μαύρη αδήλωτη εργασία, χωρίς δικαίωμα να μπουν στο ταμείο ανεργίας. Αυτές οι συνθήκες είναι που κυριαρχούν.

Το ίδιο και στον τομέα των τροφίμων, στα πτηνοτροφία έχουν επιβληθεί συνθήκες γαλέρας. Στο Νιτσιάκο από την αρχή της κρίσης έχουν επιβληθεί αλλεπάλληλες μειώσεις μισθών, με την μορφή της ένωσης προσώπων. Η καταστρατήγηση του ωραρίου  εργασίας είναι καθεστώς και πάει πακέτο με τις απλήρωτες υπερωρίες. Γίνεται εκτεταμένη χρήση εργολαβικών εργατών μεγάλος αριθμός των οποίων οικονομικοί μετανάστες με μειωμένα εργασιακά και μισθολογικά δικαιώματα.

Στη Πίνδο επιβλήθηκε κατάπτυστη επιχειρησιακή σύμβαση με τη στήριξη του κλαδικού σωματείου Συνεταιριστικών Υπαλλήλων του νομού, που προβλέπει μείωση αποδοχών έως 24% σε σύγκριση με την προ κρίσης περίοδο. Σημαντικός αριθμός εργαζομένων μέσα από την απληρωσιά μηνών, εξωθήθηκε σε αποχώρηση και αντικαταστάθηκε από εργολαβικούς εργάτες με μειωμένα μισθολογικά και εργασιακά δικαιώματα. Τμήμα των αποδοχών δίνεται με την μορφή κουπονιών. Και εδώ συναντάμε εξαντλητικά ωράρια, με επιλεκτική πληρωμή υπερωριών.

Αντίστοιχα στις εθνικές οδούς. Τα έργα κατασκευής πήραν ξανά μπροστά. Οι οικοδόμοι στην Ιόνια, δουλεύουν ήλιο με ήλιο, με 26 ευρώ μεροκάματο, τους κλέβουν τις ημέρες ασφάλισης και τα εργατικά ατυχήματα είναι σύνηθες φαινόμενο.

Το πρόσχημα για αυτού του είδους την ανάπτυξη είναι οι ανάγκες του ανταγωνισμού, άλλοτε με την Τουρκία, την Αίγυπτο, άλλοτε με την Ιταλία, Ισπανία, κλπ. Γι’ αυτό η καπιταλιστική ανάπτυξη έπαψε προ πολλού να φέρνει ζωή ανθρώπινη με αξιοπρέπεια για μας, δεν έχουμε κανένα όφελος από αυτή.

Η συζήτηση για την περιβόητη ρύθμιση του χρέους δε γίνεται για τα εργατικά, λαϊκά δικαιώματα. Γίνεται για να εξασφαλίσουν οι επιχειρηματικοί όμιλοι ζεστό χρήμα από τα κρατικά ταμεία, το οποίο βγαίνει από τη δική μας απλήρωτη δουλειά, φόρους, χαράτσια, περικοπές στις κοινωνικές παροχές, σε όλα όσα δικαιούμαστε. Το χρέος είναι των καπιταλιστών, είναι οι επιδοτήσεις που πήραν, οι φοροαπαλλαγές τους, οι Ολυμπιακοί Αγώνες που έκαναν, οι ΝΑΤΟϊκοί εξοπλισμοί που συνεχίζονται, τα θαλασσοδάνειά τους. Δεν είναι του λαού, κανένας εργαζόμενος δεν πρέπει να παρασυρθεί και να συναινέσει στη σφαγή των δικαιωμάτων του, αναμένοντας θετικό αποτέλεσμα από τις διαπραγματεύσεις των πλουτοκρατών.

Η κατάσταση στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα,

Ορισμένα στοιχεία που πρέπει να λάβουμε υπόψη.

Σήμερα στη δύναμη του Ε.Κ.Ι. ανήκουν 34 σωματεία με 12.433 μέλη και 5.018 ψηφίσαντες. Το 2013 αντίστοιχα είχαμε 38 σωματεία με 11.076 μέλη και 5.252 ψηφίσαντες. Ενώ το 2010 στο 1ο τακτικό συνέδριο του Ε.Κ.Ι. σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης είχαμε 44 σωματεία με 9.569 μέλη και 4.464 ψηφίσαντες. Την τριετία 2010-2013 10 σωματεία έπεσαν σε αδράνεια (;) ενώ 3 νέα συγκροτήθηκαν. Την τριετία που μεσολάβησε από το προηγούμενο συνέδριο μέχρι σήμερα 7 σωματεία έπεσαν σε αδράνεια ενώ 2 νέα συγκροτήθηκαν. Συνολικά μέσα στη περίοδο της κρίσης συγκροτήθηκαν 5 νέα σωματεία ενώ έπεσαν σε αδράνεια συνολικά 17 σωματεία (από αυτά 2 είναι από τα νέα που συγκροτήθηκαν).

Από τα στοιχεία παρατηρούμε πως παρά την σοβαρή μείωση του αριθμού των σωματείων (-25%) ο αριθμός των εγγεγραμμένων μελών σταθερά αυξάνεται (+23,15%) ενώ οι ψηφίσαντες σήμερα είναι πάνω από το  2010 (+11,04%), λίγο κάτω από το 2013 (-4,66%). Η αύξηση του αριθμού των εγγεγραμμένων μελών αν και υπαρκτή μάλλον είναι διογκωμένη αφού σε μεγάλο αριθμό σωματείων δεν γίνεται συστηματικά εκκαθάριση των μητρώων. Σε κάθε περίπτωση ο αριθμός των συνδικαλισμένων εργατοϋπαλλήλων παραμένει μικρός στο σύνολο του εργατικού δυναμικού ενώ ακόμη μικρότερος είναι αυτός που συμμετέχει στη λειτουργία του σωματείου, στην καλύτερη περίπτωση στις αρχαιρεσίες.

Επίσης από το 2010 και μετά μόλις 15 σωματεία του ΕΚΙ κατάφεραν να αυξήσουν την δύναμη τους (+1.773 ψηφίσαντες από τους οποίους 1.503 από 6 σωματεία), 19 σωματεία μείωσαν την δύναμη τους (-627 ψηφίσαντες) ενώ από τα 17 σωματεία που διέκοψαν την λειτουργιά τους έχουμε μείωση κατά 804 ψηφίσαντες (συνολική μείωση -1.431).

Ενδιαφέρων έχει η κλαδική διάρθρωση της δύναμης του ΕΚΙ (ΠΙΝΑΚΑΣ Α). Αν και δεν έχουμε στη διάθεση μας επικαιροποιημένα στοιχειά για την κλαδική διάρθρωση του νομού και με δεδομένο ότι ο αντίκτυπος της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης σε κάθε κλάδο δεν έχει μελετηθεί σε βάθος μπορούμε σήμερα να διατυπώσουμε ορισμένα πρώτα συμπεράσματα :

Ο κλάδος των Κατασκευών και συναφών επαγγελμάτων από τους παραδοσιακούς κλάδους της περιοχής μας, παρά το συντριπτικό χτύπημα της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης αποτελεί το βασικό στήριγμα του ΕΚΙ. Είναι παράδειγμα πως ένας κλάδος με μεγάλες αγωνιστικές παραδόσεις, άντεξε το χτύπημα της υποαπασχόλησης, της ανεργίας, επιδιώκει να συσπειρώσει τους εργάτες στην κατεύθυνση της πάλης με ταξικό περιεχόμενο για μετρά ανακούφισης των ανέργων. Είναι όμως αντικειμενικό η συρρίκνωση του κλάδου να επιφέρει βαθμιαία συρρίκνωση και στη μαζικότητα των συνδικαλιστικών οργανώσεων του. Αποτελεί στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί, πως αυτός ο εργατόκοσμος δεν θα αποκοπεί από το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα και με την πείρα του θα τροφοδοτήσει τις λοιπές συνδικαλιστικές οργάνωσης του νομού.

Το βασικό μας στήριγμα στον κλάδο του Εμπορίου, το σωματείο ΕΜΠΟΡΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ & ΛΟΙΠΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ έδωσε σκληρές μάχες τα προηγούμενα χρόνια για την υπεράσπιση των εργατοϋπαλλήλων του κλάδου από τις συνέπειες της κρίσης, την απληρωσιά, της απολύσεις, τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας. Είναι παράδειγμα πως σε έναν ιδιαίτερα σύνθετο κλάδο που συγκεντρώνει το μεγαλύτερο αριθμό νέων και γυναικών με παντός είδους εργασιακές σχέσεις καταφέρνεις με υπομονή και επιμονή να μαζικοποιείς το σωματείο (+69,26% 2010-2016), να το μετατρέψεις σε αποκούμπι για έναν κόσμο που δεν έχει συνδικαλιστική πείρα. Το επόμενο διάστημα, η νέα διοίκηση του ΕΚΙ, χρειάζεται αυτοτελώς να στηρίξει την παρέμβαση του σωματείου στις μεγάλες αλυσίδες.

Πως πρέπει να ερμηνεύσουμε τα ανησυχητικά στοιχεία της διαρκούς συνδικαλιστικής συρρίκνωσης στον κλάδο του Γάλακτος Τροφίμων Ποτών; Ο εν λόγο κλάδος αποτελεί στη κυριολεξία τη βαριά βιομηχανία του νομού. Συγκεντρώνει ορισμένες από τις μεγαλύτερες μεταποιητικές βιομηχανίες, πανελλαδικής εμβέλειας, με μονοπωλιακή θέση και εξαγωγική δραστηριότητα. Είναι ο κλάδος με την μεγαλύτερη ανθεκτικότητα στις συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης, ενώ τα τελευταία χρόνια βρίσκεται σε διαρκή ανάπτυξη. Εδώ η ντόπια μεγαλοεργοδοσία πέρα από πλούτο, διαθέτει πείρα στην παρέμβαση της στο εργατικό δυναμικό των επιχειρήσεων της.

Την περίοδο της κρίσης σε άλλες επιχειρήσεις στήριξε αποφασιστικά τον εργοδοτικό συνδικαλισμό ως το καλύτερο εργαλείο ενσωμάτωσης της εργατικής δυσαρέσκειας (πχ Πίνδος, Δωδώνη, Μινέρβα), σε άλλες αξιοποίησε το σύγχρονο νομικό οπλοστάσιο με τη μορφή της ένωσης προσώπων, ατομικές συμβάσεις κτλ (πχ Νιτσιάκος, Βίκος, Ζαγόρι).

Η ίδρυση κλαδικού συνδικάτου Γάλακτος Τροφίμων Ποτών (2008) αποτελεί το μοναδικό ανασχετικό παράγοντα στην παρέμβαση της εργοδοσίας. Είναι το μόνο συνδικάτο του κλάδου που συνενώνει στις γραμμές του όλους τους εργάτες, ανεξάρτητα από εργασιακές σχέσεις. Όπλο του είναι η ελπιδοφόρα συμμετοχή μεταναστών που δουλεύουν μαζικά στις πτηνοτροφικές επιχειρήσεις. Η ανασύνταξη του συνδικαλιστικού κινήματος στο νομό μας περνάει μέσα από την συγκρότηση γερών ταξικών πυρήνων μέσα στα βασικά εργοστάσια του κλάδου, στον παραμερισμό του εργοδοτικού συνδικαλισμού, ως αποτέλεσμα δράσης των ιδίων των εργατών. Η δουλειά αύτη πρέπει να αποτελέσει την πρώτη ιεράρχηση της νέας διοίκησης του ΕΚΙ.

Ιδιαίτερα ελπιδοφόρα είναι η συνδικαλιστική μαζικοποίηση στον δυναμικά αναπτυσσόμενο κλάδο του Επισιτισμού – Τουρισμού. Έχει σημασία να αναφέρουμε ότι ο εργοδοτικός συνδικαλισμός (ΠΑΣΚΕ) που κυριαρχούσε στο σωματείο για δεκαετίες μετατρέποντας το σε σφραγίδα, το Δεκέμβρη του 2012 αδυνατεί να πραγματοποιήσει αρχαιρεσίες. Τότε μια ομάδα νέων εργαζομένων που κανένας τους δεν ξεπερνούσε σε ηλικία τα 30, και σε έναν κλάδο δύσκολο με συνθήκες εργασίας γαλέρας, επανασύστησαν το σωματείο και μόλις σε 4 χρόνια κατάφεραν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη κύρια της γενιάς τους. Τόλμησαν να τα βάλουν με έναν από τους πιο ισχυρούς μονοπωλιακούς ομίλους της χώρας (VIVARDIA – GOODYS) και κέρδισαν την καταβολή όλων των δεδουλευμένων για τους εργαζόμενους της πόλης μας και της Ηγουμενίτσας. Το παράδειγμα τους μας δείχνει πως πρέπει πιο θαρρετά να εμπιστευτούμε τη νέα γενιά να τους ανοίξουμε τα σωματεία, να τους εμπιστευτούμε σε θέσεις ευθύνης.

Συνάδελφοι συναδέλφισσες παρά τις προσπάθειές μας και τη δράση με αυτοθυσία, δεν μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι. Δεν πρέπει να αποσπόμαστε από το γεγονός ότι ο βαθμός οργάνωσης της εργατικής τάξης είναι πολύ χαμηλός. Το μεγαλύτερο μέρος των νέων, των μεταναστών, των γυναικών,  της πλειοψηφίας που δουλεύει με τους χειρότερους όρους, που γυρνά από δουλειά σε δουλειά, με μεγάλα διαστήματα ανεργίας είναι έξω από τα συνδικάτα και με λάθος γνώμη για αυτά. Η ενεργή συμμετοχή στα σωματεία είναι επίσης σε άσχημη κατάσταση.

Καθοριστικό θέμα για την ανασύνταξη και την αναγέννηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και βασικό κριτήριο της δράσης μας είναι το επίπεδο οργάνωσης της εργατικής τάξης στα εργοστάσια, στους χώρους δουλειάς, στους κλάδους στρατηγικής σημασίας που είναι χαμηλό ή εγκλωβισμένο στις ρεφορμιστικές αυταπάτες, είναι η ανανέωση των γραμμών των συνδικάτων με την είσοδο νέων εργαζομένων, γυναικών, μεταναστών που δουλεύουν με τις πιο διαφορετικές εργασιακές σχέσεις, είναι συχνά απλήρωτοι και ανασφάλιστοι, κακοπληρωμένοι, βρίσκονται στην ανεργία και την εργασιακή περιπλάνηση.

Χωρίς αλλαγές στο επίπεδο οργάνωσης ούτε αλλαγή συσχετισμών μπορεί να υπάρξει ούτε φυσικά λόγος για ανασύνταξη του κινήματος. Ο χαμηλός βαθμός οργάνωσης της εργατικής τάξης που προϋπήρχε, ιδιαίτερα σε νέους ανερχόμενους κλάδους, αποτέλεσε μεγάλο πρόβλημα μέσα στην κρίση. Είναι το μεγάλο αν όχι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Στον επισιτισμό τουρισμό, το χονδρικό και λιανικό εμπόριο, σε μεγάλες βιομηχανικές μονάδες που δουλεύει μεγάλο μέρος των εργαζομένων σε άσχημες συνθήκες η συντριπτική πλειοψηφία δεν γνωρίζει την ύπαρξη σωματείων ή συμμετοχή στη συνδικαλιστική δράση. Αυτές οι συνθήκες εργασίας και ζωής δεν αφορούν πλέον ένα μικρό τμήμα εργαζομένων, ούτε είναι παροδικό φαινόμενο. Σε λίγο θα είναι οι κυρίαρχες μορφές.

Η ανεργία θα παραμείνει σε αυτά τα μεγάλα ποσοστά ακόμα και αν υπάρξει η όποια ανάκαμψη επιδιώκουν. Αυτή την εικόνα έχουμε από τις εξελίξεις σε άλλες χώρες, Ισπανία, Πορτογαλία σε όλη την ΕΕ που οι άνεργοι έχουν ξεπεράσει τα 16 εκατομμύρια και η μερική ευέλικτη δουλειά γιγαντώνεται.

Σήμερα χρειάζεται να εντείνουμε τις προσπάθειες για τη μαζικοποίηση των συνδικάτων, τη δημιουργία νέων συνδικάτων κλαδικών και επιχειρησιακών, μορφών συμμετοχής των ανέργων με επιτροπές, στέκια, λέσχες των σωματείων στις γειτονιές. Βήματα γίνονται, δυνατότητες υπάρχουν περισσότερες. Βελτιώνοντας αποφασιστικά τη λειτουργία των σωματείων, την ενασχόληση με όλα τα ζητήματα που αφορούν τους νέους, την εργατική οικογένεια, ανοίγοντας μέτωπο στον συντεχνιασμό και τον εγκλωβισμό στα ζητήματα κάθε χώρου που αναπαράγονται διαρκώς από την επίθεση των εργοδοτών. Για παράδειγμα, ακόμα και οι γνωστές, καθιερωμένες τα παλιότερα χρόνια, καμπάνιες – εξορμήσεις εγγραφών στα συνδικάτα, με διαφωτιστική δουλειά, προπαγάνδιση των θέσεων του σωματείου, κ.ά. έχουν ατονήσει ή και εγκαταλειφθεί και από σωματεία.

Σήμερα χαιρετίζουμε την πρωτοβουλία συγκρότησης 2 νέων κλαδικών σωματείων στο Νομό, Ιδιωτικής Υγείας και Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών.  Χρειάζεται να μας απασχολήσει η βοήθεια που δίνουμε για να αντιμετωπίσουν τα ισχυρά εμπόδια στη μαζικοποίησή τους, για να γίνουν σχεδιασμένα βήματα, ώστε να αποκτήσουν πόδια και υπόσταση στους χώρους δουλειάς.

Η πληγή του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού

Η ζημιά του κυβερνητικού εργοδοτικού συνδικαλισμού, των παρατάξεων του και των μεταμορφώσεών τους είναι μεγάλη. Η πληγή που έχουν ανοίξει στο σώμα του συνδικαλιστικού κινήματος είναι βαθιά, δεν κλείνει εύκολα. Η επικράτησή τους στους μεγάλους εργασιακούς χώρους της ΠΙΝΔΟΥ, της ΔΩΔΩΝΗΣ, είναι μεγάλο εμπόδιο για την ενότητα των εργαζομένων και τον ταξικό προσανατολισμό του αγώνα. Διατηρούν μηχανισμό διαμόρφωσης συσχετισμών μαζί με την εργοδοσία. Ανοιχτά υπονομεύουν τους απεργιακούς αγώνες. Άλλοτε αποκρύβοντας την ύπαρξη τους, άλλοτε αναστέλλοντας τις απεργίες, είναι οι ίδιοι αμετανόητοι απεργοσπάστες. Όλα αυτά συνοδεύονται και από φαινόμενα νοθείας όπως στο σωματείο καθαριστριών «Η Ενότητα» στο ΠΓΝΙ. Αποκορύφωμα αυτών των πρακτικών είναι η στάση του τελευταίου σωματείου όπου την Τετάρτη 16 Νοεμβρίου 2016, η πρόεδρος, η γραμματέας και η ταμίας του Σωματείου παρουσιάστηκαν στην Επιθεώρηση Εργασίας ως μάρτυρες υπεράσπισης της εργοδοσίας σε 3μερή που κάλεσε η Διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Ιωαννίνων για την ανάκληση απόλυσης εργολαβικού εργαζομένου. Κατέθεσαν ότι «η εταιρία έχει το νόμιμο δικαίωμα να απολύσει όποιον θέλει» και ότι «για να τον απέλυσε η εταιρία κάτι θα ξέρει».

Δεν αποτελεί μεμονωμένο γεγονός. Οι ίδιες εργοδοτικές δυνάμεις στην ΠΙΝΔΟ, διέγραψαν παλιότερα από τα μητρώα του σωματείου μέλος της επιτροπής αγώνα των εργαζομένων, εκλεγμένης από τη Γενική Συνέλευση για την διεκδίκηση των δεδουλευμένων, όταν η εργοδοσία προχώρησε στην απόλυσή της με το αιτιολογικό ότι η στάση της απολυμένης συνδικαλίστριας έβλαπτε το κύρος της εταιρίας.

Στη ΔΩΔΩΝΗ με την ανακοίνωση των πρώτων απολύσεων εργαζομένων αορίστου χρόνου το σωματείο εξέδωσε ανακοίνωση που εξέφραζε την παράκληση η εργοδοσία σε μελλοντικές απολύσεις να ενημερώνει έγκαιρα το σωματείο.

Αυτές οι πρακτικές αποδεικνύουν ότι οι διαφορές μέσα στο εργατικό κίνημα δεν έχουν να κάνουν με διαφορετικές αντιλήψεις υπεράσπισης των συμφερόντων των εργαζομένων. Σε συνθήκες κρίσης ο εργοδοτικός κυβερνητικός συνδικαλισμός δρα ανοιχτά ως «πράκτορας» της εργοδοσίας.

Τέτοιες πρακτικές οδήγησαν στην απαξίωση των συνδικάτων στα μάτια των εργατών. Η επικράτηση αυτών των δυνάμεων στους μεγάλους χώρους δουλειάς αναπαράγει τον αρνητικό συσχετισμό για τα συμφέροντα των εργατών μέχρι και στις τριτοβάθμιες οργανώσεις ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ.

Όλοι καταλαβαίνουμε πόσο χειρότερη θα ήταν η κατάσταση σήμερα χωρίς το ΠΑΜΕ. Ακριβώς αυτή η ανάγκη να απαλλαγούν τα συνδικάτα από τους εγκάθετους της εργοδοσίας γέννησε το ΠΑΜΕ.

Για την οργάνωση των εργαζόμενων, άνεργων γυναικών

Δε μπορούμε να μιλάμε για ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, για αλλαγή του συσχετισμού δύναμης, χωρίς τη συμμετοχή των γυναικών στις συνδικαλιστικές οργανώσεις, στην οργάνωση των αγώνων.

Με βάση φετινά στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, το 76% όσων εργάζονται με μερική απασχόληση στην ευρωζώνη είναι γυναίκες.  Όσο και να προσπαθούν με μεγαλόπρεπα λόγια να κρύψουν τις φυλετικές και ταξικές διακρίσεις, τα στοιχεία του 2015 αποδεικνύουν το ακριβώς αντίθετο. Οι γυναίκες, είχαν κατά 15% μικρότερους μισθούς από τους άνδρες και κατά 35% μικρότερες συντάξεις.

Ο λόγος είναι πως δουλεύουν σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό ως ανειδίκευτες, με μερική απασχόληση, που σημαίνει μερικό μισθό, μερικό ένσημο, μερική ζωή. Επιπλέον οδηγούνται εκτός παραγωγής για μεγάλα χρονικά διαστήματα έχοντας την αποκλειστική ευθύνη για τη φροντίδα των παιδιών, των ηλικιωμένων. Η σχέση της γυναίκας με τη μητρότητα αξιοποιείται αντιδραστικά. Η γυναικεία εργασία γίνεται ο αδύναμος κρίκος για να προχωρήσουν ακόμα περισσότερο οι αντιδραστικές ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις, στους μισθούς, τα μεροκάματα, για να ενταθεί ο βαθμός εκμετάλλευσης στο σύνολο της εργατικής τάξης.

Η εμπορευματοποίηση της υγείας, της πρόνοιας, της παιδείας οδηγούν τις γυναίκες να αναλαμβάνουν ακόμα περισσότερο τις οικογενειακές ευθύνες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, ενώ οι γυναίκες μπαίνουν δυναμικά στους αγώνες σε περιόδους ανόδου του κινήματος, να είναι πιο ευάλωτες σε περιόδους υποχώρησης προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις οικογενειακές, προσωπικές και οικονομικές δυσκολίες.

Τα πρωτοβάθμια σωματεία πρέπει να πάρουν μέτρα προσέλευσης και συμμετοχής των γυναικών στις συλλογικές δραστηριότητες και πρωτοβουλίες. Να μην είναι ευχή αλλά να υπάρχουν συγκεκριμένα πρακτικά μέτρα. Τέτοιες προσπάθειες μετράμε τα τελευταία χρόνια με την πραγματοποίηση πολύμορφων εκδηλώσεων για την οικογένεια τα παιδιά κοκ. Χρειάζεται να πολλαπλασιαστούν. Να τονωθεί η δράση των σωματείων με εκδηλώσεις για τις γυναίκες αλλά και πολύμορφες εκδηλώσεις για την οικογένεια, τα παιδιά, εορταστικές εκδηλώσεις κοκ. Να δυναμώσει το διεκδικητικό πλαίσιο των σωματείων με αιτήματα για τις νέες εργαζόμενες, τις γυναίκες που βρίσκονται εκτός παραγωγής σε μεγαλύτερη ηλικία, πάνω στα ζητήματα της μητρότητας. Πιο τολμηρά να αναδειχτούν συνδικαλιστικά γυναικεία στελέχη στα Δ.Σ. των συνδικάτων με στήριξη και όχι εύκολη παραίτηση στην πρώτη αντικειμενική δυσκολία

Νεολαία-Χώροι κατάρτισης

Κομβικό σημείο λοιπόν που θέλουμε να απασχολήσει την συζήτησή μας είναι ο προσανατολισμός των σωματείων στη νεολαία του χώρου τους δηλ. που δουλεύει και συγκεντρώνεται, με τι εργασιακές σχέσεις εργάζεται, ιδιαίτερα ζητήματα που μπορούν να τους απασχολούν.

Πιο συγκεκριμένα, να μας απασχολήσει ο προσανατολισμός στις τεχνικές σχολές, στις σχολές κατάρτισης και μαθητείας, σε ΤΕΙ, όπου η δουλειά μας είναι σταθερά πίσω από τις ανάγκες. Η στήριξη του ΕΚΙ στον αγώνα των σπουδαστών των ΙΕΚ στα Γιάννενα και την υπόλοιπη χώρα, για την απόσπαση της απόφασης του ΟΑΕΔ που αναγνωρίζει την ιδιότητα του ανέργου σε εκείνους τους σπουδαστές που κατά την εγγραφή τους στα ΙΕΚ ήταν παράλληλα γραμμένοι και στα μητρώα ΟΑΕΔ είναι μια θετική πρωτοβουλία σε σωστή κατεύθυνση. Αντίστοιχα ο προσανατολισμός του σωματείου επισιτισμού τουρισμού για εγγραφή των εργαζόμενων σπουδαστών του ΙΕΚ και του ΟΑΕΔ στα μητρώα του από τις αντίστοιχες κατευθύνσεις και η μαζική συμμετοχή τους στις αρχαιρεσίες του σωματείου είναι παράδειγμα που πρέπει να αξιοποιηθεί από το σύνολο των σωματείων. Τέτοιες πρωτοβουλίες είναι ακόμα μεμονωμένα γεγονότα.

Ο χώρος της κατάρτισης εδώ και αρκετά χρόνια έχει παραδοθεί στις «ορέξεις» του κεφαλαίου, είναι βαθιά ενσωματωμένος στον τρόπο κίνησης της αγοράς με βάση την κερδοφορία. Αυτό σημαίνει πως ο χαρακτήρας των «σπουδών» καθορίζεται από τις προοπτικές κέρδους που εκτιμά ότι θα έχει το κεφαλαίο.

Το κύριο είναι ότι σε αυτές τις σχολές, η τεχνική εκπαίδευση που παρέχεται αποτελεί γνώση μιας χρήσης, που θα χρειαστεί μελλοντικά ο σπουδαστής να την ξαναφρεσκάρει δηλαδή όλη αυτή η διαδικασία (επανακατάρτιση) πατάει από τη μια πάνω στην επιδίωξη του κεφαλαίου για τη δημιουργία φθηνού και ευέλικτου, αλλά εξειδικευμένου εργατικού δυναμικού και απ’ την άλλη χτυπάει πάνω στη συνείδηση του μελλοντικού εργαζόμενου, δημιουργώντας συνθήκες υποταγής στους εργοδότες, αποδοχής των χειρότερων εργασιακών όρων. Το περιεχόμενο των σπουδών χαρακτηρίζεται από έναν υπερβολικά περιορισμένο ορίζοντα γνώσεων. Υπάρχει πλήθος ειδικοτήτων, κατακερματισμός επαγγελμάτων που ουσιαστικά καθιστούν ανίκανο έναν νέο να έχει πλήρη γνώση αλλά κυριαρχεί στένεμα των γνωστικών οριζόντων.

Η ανάπτυξη δράσης και ο προσανατολισμός στις επαγγελματικές σχολές δεν είναι στοιχείο τρέχουσας δράσης αλλά κυρίως αποτελεί δουλειά προοπτικής. Αποτελούν χώρους-φυτώρια, στελέχωσης των γραμμών μας στους κλάδους, ενδυνάμωσης των δυνάμεων μας στα σωματεία.

Να πάρουμε υπόψη μας ότι ακόμα και στην κρίση η αναλογία εργαζόμενων/ανέργων στις επαγγελματικές σχολές δεν άλλαξε. Σύμφωνα με στοιχεία στην κατάρτιση/μαθητεία φαίνεται πως το 60% των νέων που πηγαίνει σε επαγγελματικές σχολές είναι εργαζόμενοι, ενώ το 40% δηλώνουν άνεργοι. Το περιβάλλον των εργασιακών σχέσεων, των μισθών και των δικαιωμάτων που προβλέπονται από συμβάσεις ή συμβάσεις μαθητείας είναι πολύ πιο δυσμενές από την άθλια κατάσταση που έχει νομοθετηθεί.

Είναι καθήκον των σωματείων να προσανατολίσουν τη δράση τους στους χώρους κατάρτισης/μαθητείας. Να «εκπαιδευτούν» συνάδελφοι στις ιδιαιτερότητες αυτών των σχολών, να μάθουν τον χώρο, να υπάρχει καταμερισμός στα ΔΣ των σωματείων, να υπάρχει συγκεκριμένη ευθύνη για τις σχολές και τις ειδικότητες του κλάδου. Να αυξηθεί η προπαγάνδα μας για αυτούς τους χώρους με ανακοινώσεις-αφίσες. Η νέα διοίκηση του Ε.Κ. να εξετάσει τις δυνατότητες, σε μια προοπτική, συγκρότησης γραμματείας νέων εργαζομένων και κατάρτισης.

Χτίζουμε σωματεία με μαζική, ενεργή συμμετοχή, «βιδωμένα» στους εργασιακούς χώρους

Ταξικό σωματείο είναι το σωματείο που πρωτοστατεί και οργανώνει διαρκώς τους εργαζόμενους έχοντας φιλοδοξία να οργανώσει το σύνολο των εργατών. Να εξασφαλίζει τη συμμετοχή τους στη ζωή των συνδικάτων, να καλλιεργεί και να ανεβάζει το επίπεδο ταξικής στάσης. Πρωτοστατεί σταθερά στην αλληλεγγύη, φροντίζει διαρκώς για την ενότητα των εργαζομένων ενάντια στους επιχειρηματικούς ομίλους, τις κυβερνήσεις και τους ανθρώπους τους που μας καταδυναστεύουν και διαρκώς χωρίζουν την εργατική τάξη, πότε με επιλεκτικές παροχές, σήμερα με τον τρόμο της απόλυσης, τις διαφορετικές εργασιακές σχέσεις, την εθνικότητα. Είναι πρωτοπόρο στην πάλη για ΣΣΕ, κοινωνική ασφάλιση, υγεία και ασφάλεια στους χώρους δουλειάς αλλά και στην πάλη για την υγεία του λαού, την μόρφωση των παιδιών, την επιβίωση των ανέργων, την κοινή πάλη με τους νέους που βρίσκονται στην μαθητεία και τις επαγγελματικές σχολές, στην πρακτική άσκηση. Μαχητικά υπερασπίζεται τη λαϊκή στέγη από τους πλειστηριασμούς, έχει δράση για το σύνολο της ζωής της λαϊκής οικογένειας. Αναπτύσσει στη γειτονιά με τις λαϊκές επιτροπές κοινή δράση με τους αυτοαπασχολούμενους, τους ελευθεροεπαγγελματίες επιστήμονες, στα χωριά και την ύπαιθρο με τους αγρότες, με τις γυναίκες των λαϊκών οικογενειών και τους νέους που βρίσκονται στις σχολές, τους μετανάστες πρόσφυγες. Δράση και συμμαχία που ξεκινά από τον αγώνα για την επιβίωση, την στήριξη των παιδιών των λαϊκών οικογενειών και συγκεντρώνει δυνάμεις, καλλιεργεί την ενότητα ενάντια στα μονοπώλια που μας καταπιέζουν, καθορίζουν τα πράγματα σε κάθε κλάδο και συνολικά στη ζωή μας.

Ταξικό σωματείο που σταθερά και με σχέδιο οργανώνει μαζικές συλλογικές διαδικασίες όπου οι εργαζόμενοι λένε τη γνώμη τους, συμμετέχουν στις αποφάσεις, επιλέγουν τις μορφές πάλης, βρίσκει τρόπους για την άμεση ζωντανή δημοκρατική ενεργή συμμετοχή των μελών του ώστε να κατανοούν από την ίδια τους την πείρα στην ταξική πάλη τις αιτίες των προβλημάτων στη ζωή τους, να αναγνωρίζουν τον πραγματικό αντίπαλο. Να νιώθουν ότι είναι μέρος μιας μεγάλης προσπάθειας για την υπεράσπιση της ζωής τους, την άνοδο των αγώνων και τη διεκδίκηση δικαιωμάτων, ότι βάζουν και το δικό τους λιθαράκι και δεν αναθέτουν σε κάποιους άλλους να βρουν εργολαβικά τη λύση. Το κάθε σωματείο έχει σχέδιο δράσης που εμπλουτίζεται διαρκώς και κυρίως: Παίρνουμε υπόψη μας τις αλλαγές που έχουν συντελεστεί αναζητώντας τρόπους  και όχι υποχωρώντας στις δυσκολίες που βάζει η ζωή με την κατάργηση του 8ωρου, της Κυριακής αργίας, τη ζωή λάστιχο και την όξυνση όλων των οικογενειακών και κοινωνικών προβλημάτων μέσα στην κρίση που απομακρύνουν τους εργαζόμενους από την συλλογική δράση. Την ανατροπή δεν θα την κάνουν αυτοί που έχουν λυμένα τα προβλήματά τους, θα την κάνουν οι φτωχοί οι καταπιεσμένοι αυτοί που παράγουν όλο τον πλούτο και τους τον κλέβουν.

Τα Δ.Σ. των συνδικάτων θέλουμε να είναι ζωντανό παράδειγμα για το τι σημαίνει ανασύνταξη του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος ως προς την λειτουργία των σωματείων και την δράση που αναπτύσσουν. Στις ολότελα νέες συνθήκες να γίνει πράξη, αυτό που μας άφησε κληρονομιά η προηγούμενη γενιά ταξικά συνειδητοποιημένων συνδικαλιστών: «Το σωματείο να είναι το δεύτερο σπίτι του εργάτη». Με τη δράση, τον προσανατολισμό και τη δύναμη του παραδείγματος του σωματείου μπορούν περισσότεροι εργαζόμενοι, τίμιοι συνδικαλιστές να υπερβούν τις προκαταλήψεις, τα εμπόδια και να δώσουμε από κοινού τη μάχη για την αλλαγή των συσχετισμών στους χώρους δουλειάς.

Η πείρα δείχνει ότι απαιτείται σκληρή δουλειά και επιμονή μέχρι το σωματείο να πατήσει γερά στους χώρους δουλειάς. Το παράδειγμα του Σωματείου Ιδιωτικών Υπάλληλων και Εμποροϋπαλλήλων, με την πρωτοπόρα δράση του στο εργοστάσιο της Ανακύκλωσης, μπορεί να αποτελέσει οδηγό. Το σωματείο δεν αρκέστηκε στην εγγραφή των εργατών στη δύναμή του. Έπρεπε να δοθούν αλλεπάλληλες μάχες για την έγκαιρη καταβολή των δεδουλευμένων, για την λήψη μέτρων προστασίας της υγείας και της ασφάλειας, τη μετατροπή των συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε αορίστου για μεγάλο αριθμό εργατών, για την ανάκληση των 17 απολύσεων μετά τον πολυήμερο ηρωικό αγώνα το Νοέμβριο του 2015.

Οι αγώνες αυτοί δεν θα μπορούσαν να γίνουν αν η διοίκηση του Σωματείου δεν είχε πρωτοστατήσει στη συγκρότηση σωματειακής επιτροπής που λειτουργεί ως τα μάτια, τα αυτιά και η φωνή του σωματείου στο εργοστάσιο. Η σωματειακή επιτροπή αποτελεί πολύτιμο εργαλείο ώστε να μπορεί το σωματείο να παρεμβαίνει πιο άμεσα στις παρεμβάσεις της εργοδοσίας που πρώτιστα επιδιώκει να τραβήξει τους εργάτες με το μέρος της επικαλούμενη το καλό της επιχείρησης. Η σωματειακή επιτροπή είναι αυτή που μπήκε μπροστά στην οργάνωση του πολυήμερου απεργιακού αγώνα με παρεμβάσεις της και τη βοήθεια των άλλων ταξικών συνδικάτων, αναπτύχθηκε πολύμορφη αλληλεγγύη από εργαζόμενους άλλων κλάδων. Με αυτό τον τρόπο, οι εργάτες της ανακύκλωσης είχαν τη στήριξη φοιτητικών συλλόγων της πόλης, των εργαζομένων στην καθαριότητα των Δήμων της Ηπείρου που αρνήθηκαν να παραδώσουν ανακυκλώσιμο υλικό μέχρι την ανάκληση των απολύσεων. Ξεχωριστή πτυχή αποτελεί ο συντονισμός του αγώνα τους με τους εργάτες του αντίστοιχου εργοστασίου στην Τρίπολη, και μέλη του αντίστοιχου σωματείου,  ενάντια στο ίδιο αφεντικό. Αυτός είναι ο τρόπος που θέλουμε να δουλέψουμε. Αυτό σημαίνει ταξικό σωματείο.

Όλα αυτά δεν τα αναφέρουμε «για να ευλογούμε τα γένια μας». Υπάρχουν σωματεία που υπολειτουργούν. Που δρουν από αρχαιρεσίες σε αρχαιρεσίες. Που παραμένουν άμαζα, χωρίς δράση για καιρό, χωρίς επαφή με τους χώρους δουλειάς. ‘Έχουμε σωματεία που δεν είναι «βιδωμένα» στα εργοστάσια και τις επιχειρήσεις του κλάδου. Χτίζουμε εργατικό, συνδικαλιστικό κίνημα ανατροπής κι ελπίδας σημαίνει ότι αλλάζουμε στάση, ανοίγουμε μέτωπο με τέτοια φαινόμενα. Αυτό σημαίνει συμφωνώ και δουλεύω με την ταξική γραμμή του ΠΑΜΕ. Πρέπει να βγάζουμε πιο ουσιαστικά συμπεράσματα στο πως δουλεύουμε.

Η αλλαγή των συσχετισμών δύναμης περνά μέσα από την πολύμορφη δράση του Εργατικού Κέντρου και των πρωτοβάθμιων σωματείων σε όλα τα μέτωπα. Η μεγαλύτερη κατάκτηση σε αυτή την κατεύθυνση είναι η πραγματοποίηση των Λαϊκών μαθημάτων στην πόλη μας. Μόλις πέρυσι πέρασαν πάνω από 80 παιδιά ανέργων, φτωχών λαϊκών οικογενειών. Όλη αυτή η προσπάθεια δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί χωρίς την πολύτιμη στήριξη του ΠΑΜΕ εκπαιδευτικών, φοιτητών του ΜΑΣ και άλλων αγωνιστών που με αυταπάρνηση και αλληλεγγύη στηρίζουν αυτή την πολύτιμη εκπαιδευτική διαδικασία. Ως εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων στηρίζουμε αυτή την προσπάθεια με όλες μας τις δυνάμεις. Δεν παραιτούμαστε από την διεκδίκηση σχολικών αιθουσών για τα λαϊκά μαθήματα από τους Δήμους της περιοχής. Καταγγέλλουμε το Δήμο Ιωαννιτών για την άρνησή του να παραχώρηση  σχολικές αίθουσες, τις απογευματινές ώρες, με το αιτιολογικό ότι δεν έχουν πιστοποίηση παιδαγωγικής επάρκειας. Προφανώς τους ενοχλεί η ανάπτυξη κάθε γνήσιας λαϊκής δράσης από το ταξικό εργατικό κίνημα. Το απέδειξαν με την άρνησή τους να δώσουν άδεια για την πραγματοποίηση του Γλεντιού Αλληλεγγύης φέτος το καλοκαίρι, εγκαλώντας τις λοιπές δημόσιες αρχές να παρέμβουν για την επιβολή του νόμου και της τάξης. Δεν θα τους κάνουμε το χατίρι. Θα μας βρουν μπροστά τους, πολλαπλασιάζοντας τέτοιου είδους πρωτοβουλίες.

Θα εντείνουμε την προσπάθειά μας για την οργάνωση της αλληλεγγύης με τη συγκέντρωση και τη διανομή τροφίμων σε φτωχές οικογένειες, με τις πρωτοβουλίες για την επανασύνδεση του ρεύματος σε λαϊκά σπίτια, με τις εκδηλώσεις για τα παιδιά, ακόμη, με τις εκδρομές για μπάνια που έγιναν φέτος το καλοκαίρι, με την έμπρακτη αλληλεγγύη που επιδεικνύουμε στους πρόσφυγες.

Αλλαγή στάσης σημαίνει, ότι τέτοια δράση και λειτουργία δεν είναι για μας κάποια παραδείγματα, αλλά αυτό που θέλουμε να χαρακτηρίζει τα Σωματεία του ΠΑΜΕ, που τα κάνει να ξεχωρίζουν και να απαντούν με τη δράση και όχι μόνο με λόγους στο ερώτημα: γιατί ένας εργαζόμενος να οργανωθεί στο Σωματείο του.

Απολογισμός Διοικητικού Συμβουλίου

Στην τριετία που μεσολάβησε από το προηγούμενο τακτικό συνέδριο του ΕΚΙ υπήρξαν 2 Διοικητικά Συμβούλια.

Α.Δεκέμβρης 2013 – Μάιος 2016

Η σύνθεση του Δ.Σ. που προέκυψε από τις αρχαιρεσίες του προηγούμενου τακτικού συνεδρίου αντικειμενικά δεν συντελούσε στη συγκρότηση Προεδρείου με κοινή αντίληψη για το πρόγραμμα δράσης του Ε.Κ.Ι. Εκ των πραγμάτων το Δ.Σ. προχώρησε στη συγκρότηση Προεδρείου ως όφειλε για την τυπική διεκπεραίωση των λειτουργιών του Ε.Κ.Ι. με κριτήριο την αναλογική και αντιπροσωπευτική εκπροσώπηση όλων των δυνάμεων που συμμετείχαν. Η πίεση τόσο από τα ταξικά σωματεία, όσο και από τα μέλη της διοίκησης που προέρχονταν από το ψηφοδέλτιο που στήριζε το ΠΑΜΕ, επέβαλαν με δεδομένο το συσχετισμό, σειρά αποφάσεων που επέτρεπαν την ανάπτυξη με καλύτερους όρους την αγωνιστική δράση των πρωτοβάθμιων σωματείων. Οι πιο σημαντικοί σταθμοί ήταν:

  • Συμμετοχή του Ε.Κ.Ι. στο κάλεσμα του Εργατικού Κέντρου Άρτας για την πραγματοποίηση σύσκεψης σωματείων την Τετάρτη 26-3-2014, που κατέληξε σε μια σειρά πρωτοβουλίες προκειμένου να διεκδικηθούν άμεσα μέτρα για τη στήριξη των ανέργων, με κορύφωση ο Πανηπειρωτικό Συλλαλητήριο που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 12-4-2014 στα Γιάννενα.
  • Συμμετοχή του Ε.Κ.Ι. στο πανελλαδικό συλλαλητήριο στις 1 Νοέμβρη 2014 στην Αθήνα. 1.000 συνδικαλιστικές οργανώσεις και φορείς (σωματεία, Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα κτλ.) ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ κάτω από το κεντρικό σύνθημα «δε θα ζήσουμε με τα ψίχουλα» να οργανώσουν την πάλη τους για τις σύγχρονες ανάγκες μας.
  • Την κάλυψη σειράς τοπικών απεργιών σε χώρους δουλειάς του νομού που βρίσκονταν σε κινητοποιήσεις. Ξεχωρίζει η πολυήμερη απεργία των εργατών της Ανακύκλωσης το Νοέμβρη του 2015.

Προφανώς οι παραπάνω αποφάσεις και σειρά άλλων, έμπαιναν εμπόδιο στους σχεδιασμούς της μεγαλοεργοδοσίας. Η υπερψήφισή τους από τον εργοδοτικό συνδικαλισμό είναι τυπικά.

Όπου μπορούσαν παρέβηκαν πυροσβεστικά να μην αναπτυχθούν αγωνιστικές διαθέσεις. Στο Γηροκομείο Ιωαννίνων ήρθαν σε ευθεία συνεννόηση με τον Μητροπολίτη για συγκάλυψη των απολύσεων προτείνοντας στο τοπικό σωματείο να μην αναλάβει αγωνιστικές πρωτοβουλίες. Στις καθαρίστριες των δημοσίων σχολείων στήριξαν τη γραμμή της εργοδοτικής ομοσπονδίας Ιδιωτικών υπαλλήλων για υπογραφή συμβάσεων με μείωση μισθών ώστε να γλιτώσουν οι εργαζόμενες τις θέσεις εργασίας.

Αποκαλυπτική ήταν η στάση τους στις αποφασισμένες πανεργατικές απεργίες όπου συστηματικά τις υπονόμευαν στους χώρους που επικρατούσαν. Στη Δωδώνη τις ανέστελλαν με αποφάσεις για 4ωρες στάσεις εργασίας, στην Πίνδο αρνούνταν πραγματοποίηση Γ.Σ. για την ενημέρωση των εργατών κτλ. Δημόσια αναπαρήγαγαν τη γραμμή της ΓΣΕΕ ακόμη και όταν αυτή είχε καταδικαστεί από αποφάσεις Γ.Σ. των αντιπροσώπων (4 Φλεβάρη 2016).

Πραγματοποιούσαν απεργιακές συγκεντρώσεις χωρίς την ουσιαστική παρουσία εργατών, με στήριγμα το τοπικό παράρτημα της ΑΔΕΔΥ, το κυβερνητικό κκόμμα και πληθώρα αυτοαποκαλούμενων «αριστερών» και «αντιεξουσιαστικών» οργανώσεων.

Παράλληλα επεδίωκαν τη διαμόρφωση πλαστών συσχετισμών με την οργάνωση νοθείας στα πρωτοβάθμια σωματεία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η μεταφορά με πούλμαν καθαριστριών από το νοσοκομείο της Άρτας στις αρχαιρεσίες του σωματείου καθαριστριών «Ενότητα» του ΠΓΝΙ.

Αποκορύφωμα των πρακτικών αυτών είναι η οργάνωση πλαστής Γ.Σ. των αντιπροσώπων για την ανάδειξη αντιπρόσωπου του ΕΚΙ στο επερχόμενο συνέδριο της ΓΣΕΕ ανήμερα της πανεργατικής απεργίας στις 4 Φλεβάρη εν κρυπτό από την πλειοψηφία των μελών της Διοίκησης.

Όλες οι παραπάνω πρακτικές συνάντησαν την αποφασιστική άρνηση της πλειοψηφίας των υπολοίπων μελών της Διοίκησης να τις νομιμοποιήσουν. Με την άρνησή τους να συμμετέχουν στα Δ.Σ. που οι ίδιοι συγκαλούσαν και τελικά με την παραίτηση τριών μελών του Δ.Σ. οδήγησαν το ΕΚΙ σε έκτακτο Συνέδριο.

Οι δυνάμεις της εργοδοσίας επιχείρησαν πραξικοπηματικά να αποκλείσουν από τη δύναμη του Εργατικού Κέντρου τα σωματεία που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ με αφορμή την μη οικονομική τακτοποίησή τους, αρνούμενοι ρύθμιση στις καταβολές τους. Διέδιδαν ψευδώς ότι το ΕΚΙ έχει οδηγηθεί στα πρόθυρα της χρεοκοπίας από τη μη καταβολή των συνδρομών των συγκεκριμένων σωματείων όταν μάλιστα η πλειοψηφία των σωματείων χρωστούσαν συνδρομές. Έφτασαν στο σημείο να προσφύγουν δικαστικά ενάντια στα σωματεία του ΠΑΜΕ για ένα καθαρά εσωτερικό ζήτημα του συνδικαλιστικού κινήματος και παρά την έγγραφη αντίθεση της πλειοψηφίας των αντιπροσώπων του ΕΚΙ. Είναι οι ίδιοι που για τρεις συνεχόμενες χρονιές δεν έφεραν ούτε στη Διοίκηση αλλά ούτε και στη Γενική Συνέλευση προϋπολογισμό και οικονομικό απολογισμό του Εργατικού Κέντρου. Είναι οι ίδιοι που παρά την επαρκή τακτική οικονομική επιχορήγηση από τον ΟΑΕΔ άφησαν απλήρωτους λογαριασμούς μηνών.

Β. Μάιος 2016 – Δεκέμβρης 2016

Η σύνθεση του Δ.Σ. που προέκυψε από τις αρχαιρεσίες του εκτάκτου Συνεδρίου του ΕΚΙ αποτυπώνει την απόφαση της πλειοψηφίας των αντιπροσώπων των πρωτοβάθμιων σωματείων να στερήσουν από την μεγαλοεργοδοσία του νομού τη διοίκηση του ΕΚΙ και να την επιστρέψουν μετά από δεκαετίες στα χέρια των εργατών. Το προεδρείο της νέας διοίκησης στο σύντομο αυτό χρονικό διάστημα έκανε προσπάθειες να συμβάλλει στην ανάπτυξη της αγωνιστικής δράσης των σωματείων.

  • Οργάνωσε Πανγιαννιώτικο συλλαλητήριο ενάντια στην ανεργία, στις απολύσεις και την απλήρωτη δουλειά στις 23 Ιούνη.
  • Έγκαιρα συνεδρίασε για την οργάνωση πρωτοβουλιών στο καυτό θέμα των Συλλογικών Συμβάσεων. Αποφάσισε συμμετοχή του ΕΚΙ στην πρωτοβουλία Εργατικών Κέντρων, Ομοσπονδιών και Σωματείων να απευθύνουν κάλεσμα για την οργάνωση της πάλης για τις ΣΣΕ.
  • Συνυπέγραψε το σχέδιο νόμου που κατέθεσαν στη βουλή 550συνδικαλιστικές οργανώσεις απ όλη την Ελλάδα για την επαναφορά των εργασιακών σχέσεων και την αποκατάσταση των απωλειών της εργατικής τάξης στην περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης.
  • Οργάνωσε συλλαλητήριο την ημέρα κατάθεσης της πρότασης νόμου στις 17 Οκτώβρη.
  • Στήριξε έμπρακτα τον αγώνα των σπουδαστών των δημοσίων ΙΕΚ της πόλης μας για τη μη διαγραφή τους από τα μητρώα ανέργων του ΟΑΕΔ, οργανώνοντας κατάληψη στο κτίριο του τοπικού παραρτήματος.
  • Στήριξε έμπρακτα τον αγώνα των σπουδαστών των δημοσίων ΙΕΚ της πόλης μας για τη μη διαγραφή τους από τα μητρώα ανέργων του ΟΑΕΔ, οργανώνοντας κατάληψη στο κτίριο του τοπικού παραρτήματος.
  • Στήριξε την πρωτοβουλία οργάνωσης δωρεάν ημερήσιων εκδρομών για μπάνια φέτος το καλοκαίρι για ανέργους απλήρωτους εργαζόμενους και τις οικογένειές τους.
  • Στήριξε την πρωτοβουλία για τη διοργάνωση του Λαϊκού Γλεντιού Αλληλεγγύης τον Αύγουστο και τη διεξαγωγή των Λαϊκών Μαθημάτων.

Το επόμενο διάστημα χρειάζεται να δούμε καλύτερη στήριξη του σχεδιασμού των πρωτοβάθμιων σωματείων. Σε αυτή την κατεύθυνση η νέα διοίκηση πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλίες κοινής δράσης και σχεδιασμού όλων των πρωτοβάθμιων σωματείων σε διάφορους  κλάδους όπως για παράδειγμα των κατασκευών, των τροφίμων-ποτών και του επισιτισμού τουρισμού. Αυτή η προσπάθεια στόχο έχει τη μαζικοποίηση και την εννοιοποίηση του αγώνα των εργαζομένων κατά κλάδο, όμιλο επιχειρήσεων. Στην κατεύθυνση αυτή, απαιτείται ανάληψη πρωτοβουλιών για αγωνιστικό συντονισμό των Ε.Κ. της Ηπείρου. Παράλληλα χρειάζεται να κινηθεί στη δημιουργία προϋποθέσεων για τη συγκρότηση επιτρόπων στήριξης της δράσης στους ανέργους, στη νεολαία, στις εργαζόμενες γυναίκες, στους μετανάστες, στον πολιτισμό – αθλητισμό.

Τα οικονομικά των συνδικάτων, του Εργατικού Κέντρου.

Η εργατική τάξη για να απαντήσει στην ολομέτωπη και συνεχή επίθεση που δέχεται πρέπει να ισχυροποιήσει τα δικά της όπλα. Τα συνδικάτα της και το κίνημα της. Η ενδυνάμωση του εργατικού ταξικού κινήματος και οικονομικά, θα ενισχύσει την ταξική πάλη, θα δώσει νέα ώθηση στα συνδικάτα.

Αιμοδότης του εργατικού ταξικού κινήματος και της πολύμορφης δραστηριότητας του είναι αποκλειστικά η εργατική τάξη, οι συνδρομές των μελών των σωματείων. Παρεμβάσεις, συλλαλητήρια, κινητοποιήσεις, απεργίες, αθλητικές-πολιτιστικές δραστηριότητες, δράσεις αλληλεγγύης, η προπαγάνδα (αφίσες, πανό, κλπ) στηρίζονται στην συνεισφορά των εργατικών σωματείων, του εργατικού κέντρου, των επιτροπών αγώνα στους χώρους δουλειάς. Ακόμη και αύτη η πενιχρή οικονομική απόδοση του ΟΑΕΔ προς το Εργατικό Κέντρο δεν είναι δώρο ή κρατική στήριξη. Είναι τμήμα των εισφορών των εργατοϋπαλλήλων που τους παρακρατούνται για την οικονομική στήριξη των συνδικαλιστικών τους οργανώσεων. Μια κατάκτηση που κερδήθηκε με σκληρούς αγώνες.

Η εκτόξευση της ανεργίας, η δραματική μείωση του εισοδήματος των εργαζομένων έχει αντικειμενικά αντίκτυπο στα οικονομικά των σωματείων και κατ’ επέκταση του Εργατικού Κέντρου. Η κατάσταση δεν είναι ομοιόμορφη. Σε σαφώς καλύτερη κατάσταση είναι τα σωματεία όπου η συνδρομή παρακρατείτε ακόμη από το μισθό. Από την άλλη, κλαδικά σωματεία όπου η καπιταλιστική κρίση οδήγησε σε κατάρρευση της απασχόλησης στους αντίστοιχους κλάδους, έχουν ιδιαίτερα πληγεί. Τέτοιοι στο νόμο μας είναι οι Κατασκευές και το Μέταλλο.

Οι   δυσκολίες   που   παρουσιάζονται   πρέπει   να   αντιμετωπιστούν   άμεσα.   Οι παρεμβάσεις της κυβέρνησης θα δυσκολέψουν την κατάσταση, επομένως τα οικονομικά του κάθε συνδικάτου, πρέπει να οργανωθούν καλύτερα ώστε να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες.

Η συνολικά άσχημη κατάσταση των συνδικάτων αποτελεί βασική αιτία των οικονομικών δυσκολιών. Υπάρχουν σωματεία όπου το μάζεμα των συνδρόμων έχει εγκαταλειφθεί ή γίνεται μόνο μπροστά σε αρχαιρεσίες. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι. Υπάρχουν δυνατότητες να αντιστραφεί η κατάσταση. Η σταθερή οικονομική ενίσχυση απαιτεί καλύτερους δεσμούς, αγωνιστικές παρεμβάσεις, μόνιμη και σταθερή δράση, βελτίωση της λειτουργίας των σωματείων. Υπάρχουν ορισμένα μικρά βήματα σε σωματεία που αναπτύσσουν σταθερή αγωνιστική δράση, παραμένουν όμως ασταθή, ανεπαρκή. Η σταθερή απόδοση των συνδρομών πρέπει να λυθεί με βοήθεια και έλεγχο. Αυτό για μας είναι πρώτα από όλα σεβασμός στην μεγάλη προσπάθεια που καταβάλουν εργάτες από το υστέρημα τους για να συγκεντρωθούν τα απαραίτητα για την δράση μας. Τα ΔΣ των σωματείων έχουν την πρώτη ευθύνη για να ξεπεραστούν αδυναμίες και δυσκολίες.

Σημαντική πηγή εσόδων για το σωματείο και τη δράση του αποδείχτηκε τα προηγούμενα χρόνια οι διάφορες εκδηλώσεις αλληλεγγύης με χαρακτηριστικότερο το παράδειγμα του «Λαϊκού Γλεντιού Αλληλεγγύης» του ΠΑΜΕ με πρωτοβουλία των σωματείων Οικοδόμων, Τροφίμων Ποτών, Επισιτισμού Τουρισμού, Εμποροϋπαλλήλων, Φάρμακου, συνταξιούχων ΙΚΑ.  Είναι μια σημαντική πρωτοβουλία που αγκαλιάστηκε πλατιά από τις λαϊκές οικογένειες του νομού μας, στηρίζοντας ουσιαστικά την λειτουργία των Λαϊκών Μαθημάτων, του Αθλητικού εργατικού συλλόγου «ΜΑΧΗΤΗΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ», ανέργων και απλήρωτων εργαζομένων και δεκάδων άλλων δραστηριοτήτων των σωματείων. Τέτοιες πρωτοβουλίες πρέπει να στηριχτούν, να πληθύνουν και με την στήριξη του Εργατικού Κέντρου.

Το προεδρείο του Δ.Σ. με τη σημερινή του μορφή έκανε σοβαρή προσπάθεια να ανταποκριθεί στις οικονομικές υποχρεώσεις του Εργατικού Κέντρου, να αποπληρώσει χρέη χρόνων χωρίς να κάνει εκπτώσεις στις αναγκαίες δαπάνες που έπρεπε να πραγματοποιηθούν για την οργάνωση και προπαγάνδιση αγωνιστικών πρωτοβουλιών, του τελευταίου 6μηνου. Παραμένουν οικονομικές υποχρεώσεις κύρια προς ΔΕΗ και ΔΕΥΑΙ που θα μας δυσκολέψουν το επόμενο διάστημα. Το προεδρείο του ΔΣ με τη σημερινή του μορφή δε μπορεί να αναλάβει την ευθύνη της οικονομικής διαχείρισης για το διάστημα Δεκέμβρης 2013- Μάης 2016.

Προτείνουμε η νέα διοίκηση να επεξεργαστεί συνολικό σχέδιο για την κάλυψη των οικονομικών αναγκών του κέντρου που θα συζητηθεί και καταλεχτεί στη Γ.Σ. των αντιπροσώπων μέσα στο 1ο εξάμηνο του 2017. Σε κάθε περίπτωση η νέα διοίκηση πρέπει να εξετάσει δυνατότητες οικονομικής διευκόλυνσης των πρωτοβάθμιων σωματείων προχωρώντας σε ρύθμιση οφειλών όπου καταστεί αναγκαίο. Παράλληλα χρειάζεται να διευρυνθεί η δυνατότητα ανάπτυξης της υλικοτεχνικής υποδομής του ΕΚΙ.

Η σημασία της Κοινωνικής Συμμαχίας

Είναι μεγάλη πείρα τα κοινά συλλαλητήρια με τους αγρότες και τους ελευθεροεπαγγελματίες επιστήμονες που ζήσαμε στον αγώνα για την υπεράσπιση της κοινωνικής ασφάλισης και να μη περάσει ο νόμος λαιμητόμος. Είδαμε στην πράξη τη δύναμη της κοινωνικής συμμαχίας και τη σημασίας που ανάγκασε   κυβέρνηση και δανειστές σε ελιγμούς, σε χρονοτριβή και σταδιακή εφαρμογή, σε υποχωρήσεις για να κερδίσει χρόνο.

Η νέα διοίκηση χρειάζεται να αναλάβει πρωτοβουλίες στην παραπάνω κατεύθυνση σύσφιξης της κοινής δράσης με τους αυτοαπασχολούμενους βιοτέχνες, εμπόρους, νέους επιστήμονες με τους φτωχούς αγρότες, κτηνοτρόφους και πτηνοτρόφους του νομού.

Μπορεί να μη ταυτίζονται οι ανάγκες μας, όμως η δυνατότητα κοινής δράσης έχει αφετηρία την ανάγκη πάλης ενάντια στους επιχειρηματικούς ομίλους και τις κυβερνήσεις τους που με σταθερότητα συνθλίβουν τις σύγχρονες ανάγκες μας στα γρανάζια της επίτευξης του μέγιστου κέρδους. Με αφετηρία το κοινό πλαίσιο πάλης που έχουν επεξεργαστεί ΠΑΜΕ-ΠΑΣΕΒΕ-ΠΑΣΥ-ΜΑΣ-ΟΓΕ ήδη από το 2010 χρειάζεται να δούμε εξειδίκευση των διεκδικήσεων στο νομό.

Διεκδικούμε τη ζωή που μας αξίζει. Κανένας συμβιβασμός με τη φτώχεια, τη μίζερη ζωή.

Συζητάμε το πλαίσιο πάλης του ΠΑΜΕ και θέλουμε να αποτελέσει κριτήριο για την οργάνωση και τον αγώνα των εργαζομένων όπως κάναμε από την ίδρυση μας. Ασφαλώς και δεν υποτιμήσαμε ποτέ κανένα αίτημα για την έστω και μερική ανακούφιση, την αναχαίτιση της ολομέτωπης επίθεσης. Οι εργαζόμενοι το γνωρίζουν καλά αυτό. Ούτε στιγμή όμως δεν συμβιβαστήκαμε με την λογική του εφικτού με κριτήριο την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία των επιχειρήσεων. Δε σώζει η λογική της διαρκούς υποχώρησης «μήπως σώσουμε ό,τι μπορούμε», ούτε βέβαια η εχθρική αντίληψη που καλλιεργήθηκε συστηματικά από την εργοδοσία, ότι μπορούν οι εργαζόμενοι να διασφαλίσουν τα δικαιώματά τους στοιχισμένοι πίσω από το ένα ή το άλλο επιχειρηματικό σχέδιο. Έτσι και σήμερα θέτουμε ένα νέο στοιχείο που είναι ο συνδυασμός της άμυνας με την επίθεση στον αγώνα μας. Κάθε σωματείο έχει και τη δική του ευθύνη στην επεξεργασία στόχων, αιτημάτων. Παίρνει υπόψη του τις συνθήκες και εξελίξεις σε κάθε χώρο, το βαθμό οργάνωσης και τις διαθέσεις των εργαζομένων με προσανατολισμό να ενοποιείται η ταξική κατεύθυνση και να δυναμώνει κατά κλάδο και μεγάλους χώρους δουλειάς. Κριτήριο τα συμφέροντά μας, οι τις δικές μας ανάγκες όχι τα κέρδη των αφεντικών. Απορρίπτουμε από τη σκοπιά αυτή την ανάπτυξη που σχεδιάζουν. Ανοίγουμε με στόχους πάλης και αιτήματα το θέμα των σύγχρονων αναγκών της εργατικής τάξης, πώς αξίζει σήμερα να ζούμε και να δουλεύουμε με βάση την ανάπτυξη της επιστήμης και των παραγωγικών μέσων. Σήμερα υπάρχουν όλες οι δυνατότητες για σταθερή δουλειά με δικαιώματα, μείωση του εργάσιμου χρόνου, καθολική κοινωνική ασφάλιση, υψηλού επιπέδου δωρεάν υπηρεσιών υγείας, πρόνοιας, προστασία της υγείας και ασφάλεια στους χώρους δουλειάς.

Μπορούμε να συμβιβαστούμε με την εκτεταμένη ανεργία, τους μισθούς πείνας και τη δουλειά λάστιχο το μοίρασμα μιας κακοπληρωμένης θέσης εργασίας σε δύο και τρεις εργαζόμενους; Κριτήριο για τις διεκδικήσεις μας είναι οι σύγχρονες εργατικές λαϊκές ανάγκες και η δυνατότητα της εποχής μας να τις υλοποιήσει. Αναδεικνύουμε τις αιτίες που εμποδίζουν την κοινωνική πρόοδο, αποτελούν βαρίδι στην κοινωνική εξέλιξη που είναι η κυριαρχία των μονοπωλιακών ομίλων, το κυνήγι του κέρδους, οι καπιταλιστές, οι ιμπεριαλιστικές ενώσεις τους και τα κόμματά τους. Η ίδια η ζωή, η πλούσια πείρα, κυρίως των τελευταίων ετών, αποδεικνύει περίτρανα ότι στο πλαίσιο της ΕΕ, της εξουσίας των μονοπωλίων, δεν μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή λύση. Αποκαλύπτεται όλο και περισσότερο ο ρόλος της ΕΕ ως λυκοσυμμαχία και δυνάστης της εργατικής τάξης, των λαών. Καταρρίπτονται οι μύθοι ότι αυτή είναι δήθεν «ένωση της αλληλεγγύης και απάνεμο λιμάνι για τους λαούς», όπως ισχυρίζονταν η πλουτοκρατία και τα στηρίγματά της.

Η ΕΕ γίνεται όλο και πιο αντιδραστική και οι εργαζόμενοι θα ζήσουν συνθήκες μεγάλης φτώχειας κι εξαθλίωσης αν δεν ξεσηκωθούν. Ολοένα και περισσότερο γίνεται αντιληπτό, ότι προοπτική δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς ρήξη και σύγκρουση με αυτές τις δυνάμεις. Η λύση βρίσκεται στην ανατροπή τους. Για αυτό και ένα από τα στοιχεία που μας ξεχωρίζουν από τις συμβιβασμένες ηγεσίες είναι η συσπείρωση και ενότητα της εργατικής τάξης ανεξάρτητα από κλάδο ενάντια στα μονοπώλια, στην καπιταλιστική εκμετάλλευση για την ανατροπή τους. Ο αγώνας αυτός έχει τις δυσκολίες του και απαιτεί πολύ συγκεκριμένο σχέδιο πάλης και δράσης κατά κλάδο και πανελλαδικά.

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,

Σήμερα υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις, παραγωγικές, επιστημονικές και τεχνολογικές, για να υπάρχει φιλολαϊκή ανάπτυξη, για να υπάρχει αξιοπρεπής ζωή, δουλειά με δικαιώματα. Εμείς είμαστε αυτοί που παράγουμε όλο τον πλούτο! Τον ιδρώτα μας, τον κόπο μας τον καρπώνονται μια χούφτα μονοπωλιακοί όμιλοι. Αυτό μπορεί να αλλάξει.

Επομένως, ο αγώνας για την κάλυψη των απωλειών για μια αξιοπρεπή ζωή, πρέπει να συνδυάζεται με την πάλη για άλλο δρόμο ανάπτυξης με αποδέσμευση από τις ενώσεις των ιμπεριαλιστών ΕΕ και ΝΑΤΟ με την εργατική τάξη και το λαό στο τιμόνι της εξουσίας.

Μπορούμε να διεκδικήσουμε τη ζωή που μας αξίζει, για μας και τα παιδιά μας. Το σύνθημα που γεννήθηκε στους μεγάλους αγώνες, μας δείχνει το δρόμο:

«Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά».

Ένας όμως τέτοιος αγώνας απαιτεί και συνδικάτα μαζικά και γερά, οργανωμένα στα εργοστάσια, στους μεγάλους χώρους δουλειάς, σταθερά μέτωπα αγώνα, αλληλεγγύη και συμμαχία με την φτωχή αγροτιά και τους αυτοαπασχολούμενους. Εδώ κρίνεται η υπόθεση της ανασύνταξης και αναζωογόνησης του συνδικαλιστικού κινήματος.

Το Διοικητικό Συμβούλιο του ΕΚΙ