ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ 29-03-2018

Συναγωνιστές και συναγωνίστριες, συνάδελφοι-ες,

Βρισκόμαστε σήμερα εδώ για να απαιτήσουμε και να διεκδικήσουμε την επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Διεκδικούμε κανένας εργαζόμενος να μη βρίσκεται κάτω από τα 751 ευρώ. Αγωνιζόμαστε για αυξήσεις σε κάθε κλάδο και χώρο δουλειάς. Συνεχίζουμε την πάλη που έχουν ήδη ανοίξει αρκετοί κλάδοι με απεργίες και αγωνιστικές κινητοποιήσεις από τις συνδικαλιστικές τους οργανώσεις.

Το χρονοδιάγραμμα των 100 ημερών που ανακοινώθηκε από την κυβέρνηση, για να κλείσει τις εκκρεμότητες με τα 88 προαπαιτούμενα του τρίτου μνημονίου, δημιουργούν νέες συνθήκες αντιλαϊκής επίθεσης στα δικαιώματα και τη ζωή του εργαζόμενου λαού.

Σε αυτό το νέο «πακέτο» μέτρων μεταξύ άλλων περιλαμβάνεται η «κωδικοποίηση» – μονιμοποίηση όλων των αντεργατικών μέτρων που έχουν περάσει τα προηγούμενα χρόνια. Μιλάμε για τη διάλυση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, τη κατακόρυφη άνοδο κάθε είδους ευελιξίας, την απελευθέρωση των  απολύσεων, το χτύπημα στο δικαίωμα της απεργίας, τη παραπέρα «μεταρρύθμιση» – τσεκούρι στα κοινωνικά επιδόματα, τη «διεύρυνση της φορολογικής βάσης» με την επιβολή επιπλέον φόρων στη μικρή ακίνητη περιουσία κοκ. Μέτρα δηλαδή που χτυπούν την καρδιά των δικαιωμάτων των εργαζόμενων, το μισθό, τους όρους που ζουν σήμερα και εργάζονται.

Η σημερινή κατάσταση που οι ίδιοι με τα στοιχεία που δίνουν στην δημοσιότητα και που απέχουν από την πραγματικότητα, επιβεβαιώνουν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν καθημερινά χιλιάδες οικογένειες για να τα βγάλουν πέρα στις βασικές υποχρεώσεις τους. Η επίσημη ανεργία τσακίζει κόκκαλα. Ξεπερνά το 1εκ.

Ταυτόχρονα, οι ευέλικτες μορφές εργασίας μεγαλώνουν. Η μερική απασχόληση είναι πλέον κανόνας. Πάνω από 600.000 χιλιάδες απασχολούνται και αμείβονται με αυτές τις εργασιακές σχέσεις. Ακόμα και το αίσχος των 586-511 ευρώ που είναι ο κατώτατος μισθός δεν ισχύει καθώς στη πράξη το μηνιαίο εισόδημα δεν ξεπερνά τα 350 ευρώ για αυτούς τους εργαζόμενους.

Στα εργοστάσια, σε χιλιάδες μικρούς και μεγάλους χώρους δουλειάς σε όλη τη χώρα και στο νομό μας, η τρομοκρατία και η εκμετάλλευση βασιλεύουν. Στο Βίκο, το Ζαγόρι και τη Δωδώνη, η πλειοψηφία των εργατών είναι όμηροι ολιγόμηνων συμβάσεων εργασίας για πολλά χρόνια. Στο Νιτσιάκο και τη Πίνδο οργιάζει το καθεστώς των εργολαβικών εργατών. Όλοι μαζί, αμείβουν τους εργάτες τους, με μισθούς εξαθλίωσης, ενώ η εντατικοποίηση βαραεί κόκκινο. Σε Νιτσιάκο και Πίνδο τα 12ωρα είναι κανόνας, οι απλήρωτες υπερωρίες θεσμός. Κανόνας σε Βίκο, Ζαγόρι και Δωδώνη είναι η ακατάπαυστη εργασία για μήνες ολάκερους χωρίς ρεπό. Πολλαπλασιάζονται τα εργατικά ατυχήματα, που όμως δε δηλώνονται ποτέ. Οι αναρρωτικές άδειες έχουν αυξηθεί δραματικά, ενώ πυκνώνουν τα κρούσματα παραίτησης σακατεμένων εργατών. Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί είναι ανύπαρκτοι, όταν δεν βάζουν πλάτες στην εργοδοσία.

Η άσχημη αυτή κατάσταση πατάει και στο γεγονός πως χιλιάδες νέοι εργάτες, γυναίκες παραμένουν ανοργάνωτοι. Αυτό εκμεταλλεύεται η μεγαλοεργοδοσία του νομού ώστε να μπορεί να δρα ασύδοτα.

Την ίδια ώρα η Διοίκηση του ΚΤΕΛ ΑΕ προχωράει σε απολύσεις εργαζομένων με τη μορφή της προειδοποίησης. Οι απολύσεις στα ΚΤΕΛ δεν είναι ούτε μεμονωμένο γεγονός, ούτε διαφέρουν από τις απολύσεις που γίνονται σε άλλους χώρους δουλειάς. Γίνονται στο όνομα της «ανταγωνιστικότητας» και της υπεράσπισης των κερδών.

Επιδιώκουν να διαμορφωθεί μια κατάσταση στα ΚΤΕΛ όπου οι εργαζόμενοι θα είναι όσο πιο φτηνοί, πιο αναλώσιμοι, ενώ αντίθετα το εισιτήριο για το επιβατικό κοινό θα γίνεται ολοένα και πιο ακριβό. Παράλληλα οι παρεχόμενες υπηρεσίες συνεχώς θα υποβαθμίζονται, ειδικά για μη «κερδοφόρους προορισμούς». Στοχεύουν σε εργαζόμενους που θα κάνουν συνεχώς τη διαδρομή ανάμεσα στην ανεργία και τη «δουλειά» με μισθούς πείνας, με εντατικοποιημένα ωράρια, ενώ η ασφαλή μεταφορά από κοινωνικό δικαίωμα και ανάγκη θα μετατρέπεται σε πανάκριβο εμπόρευμα.

ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΑΥΤΕΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΦΗΝΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟ ΑΔΙΑΦΟΡΟ.

Ως Εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων εκτιμάμε ότι οι απολύσεις στο ΚΤΕΛ δεν είναι υπόθεση μόνο των ίδιων των απολυμένων, αλλά αντίθετα είναι του συνόλου των εργαζομένων του Νομού μας. Ταυτόχρονα θα υπάρχουν σοβαρές επιπτώσεις στο επιβατικό κοινό. Στη δική τους θέση χθες ήταν άλλοι εργαζόμενοι, αύριο θα είναι άλλοι. Έχουμε αποκτήσει επίσης την εμπειρία και εδώ στην περιοχή μας ότι στις επιδιώξεις της εργοδοσίας μόνο ο οργανωμένος αγώνας των εργαζομένων μπορεί να βάλει φρένο.

Αγώνας που πρέπει να έχει τη στήριξη και την αλληλεγγύη και άλλων εργαζομένων και άλλων συνδικάτων.

Ο περήφανος αγώνας των εργαζόμενων στα ΜΑΡΚΕΤ-ΙΝ στην ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ κλπ. δείχνουν το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουν όλοι οι εργαζόμενοι, δείχνει ότι μπορούμε να τους σταματήσουμε.

Τα παραπάνω παραδείγματα, του τι επικρατεί στους μεγάλους χώρους δουλειάς του νομού, είναι και η μεγαλύτερη διάψευση των  ισχυρισμών της κυβέρνησης ότι τον ερχόμενο Αύγουστο τελειώνουν τα μνημόνια και ότι έρχεται μια «δίκαιη» ανάπτυξη. Η προπαγάνδα αυτή είναι μια απάτη.

Η κυβέρνηση συνεχίζει να λέει ψέματα, να εξαπατά, να σπέρνει αυταπάτες και να δημιουργεί κλίμα αναμονής, ότι τάχατες κάτι μπορεί να γίνει για τους μισθούς, να υπάρξει αύξηση στον κατώτατο και εκκίνηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων τύπου Πορτογαλίας. Μας λένε δηλαδή ότι ενώ έχουν μειώσει το εισόδημα στο μισό, θα μας πετάξουν κάποια ψίχουλα και εμείς πρέπει να είμαστε ικανοποιημένοι.

Από κοντά  ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, ενώ υλοποίησαν τα 2 μνημόνια από την θέση των κυβερνώντων και τσάκισαν μισθούς, συντάξεις, δικαιώματα, σήμερα προσπαθούν να καρπωθούν για λογαριασμό τους την δυσαρέσκεια που υπάρχει για την κυβέρνηση και την πολιτική της, τάζοντας αυξήσεις σε μισθούς, επαναφορά Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας κ.α.

Νέο και παλιό πολιτικό προσωπικό, κυβέρνηση και κόμματα που στηρίζουν το σύστημα της εκμετάλλευσης, ενιαία αρνήθηκαν και έγραψαν στα παλιά τους τα παπούτσια, την πρόταση νόμου των 536 συνδικαλιστικών οργανώσεων για την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων και διαπραγματεύσεων.

Η αθλιότητα τους αυτή πρέπει να απαντηθεί από όλους τους εργαζόμενους. Βρήκαν την ευκαιρία να σκυλέψουν τα θύματα τους. Να μην τσιμπήσουμε στο νέο σκηνικό που στήνουν, να τους στείλουμε στα τσακίδια! Αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσα από την οργάνωση στα συνδικάτα. Να αλλάξουν οι συσχετισμοί δύναμης υπέρ του ταξικού πόλου, μπαίνοντας στη ζωή και τη δράση χιλιάδες εργαζόμενοι. Να παλέψουμε για τα καθημερινά προβλήματα, το μεροκάματο, την υγεία, παιδεία μέχρι να κατακτήσουμε όλο τον πλούτο που παράγουμε και μας ανήκει. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα για όλους μας.

Απαιτούμε λοιπόν από την κυβέρνηση να φέρει εδώ και τώρα προς συζήτηση στην Βουλή, την πρόταση νόμου που κατέθεσαν 536 συνδικαλιστικές οργανώσεις και προβλέπει την επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ και των συλλογικών διαπραγματεύσεων, την υποχρεωτικότητα των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, την εφαρμογή της ευνοϊκότερης ρύθμισης, την κατάργηση του διαχωρισμού του μισθού των εργαζομένων με βάση την ηλικία.

Το απαιτούμε γνωρίζοντας ότι η ΓΣΕΕ μόλις πριν λίγες μέρες στα κρυφά προχώρησε με τους εργοδότες στην υπογραφή νέας ΕΓΣΣΕ με 586 ευρώ και 511. Για άλλη μία φορά προσθέτουν άλλη μία ταφόπλακα στους μισθούς, στα μεροκάματα και στα εργασιακά δικαιώματα. Φαίνεται ότι από καιρό σχεδίαζαν τη νέα επίθεση σε βάρος των εργαζομένων. Για αυτό και η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ όλο το προηγούμενο διάστημα έβαλε εμπόδια στην ανάπτυξη των αγώνων. Ακόμη και με ανοιχτή απεργοσπασία στις 14 Ιανουαρίου στην απεργία που προκήρυξαν ομοσπονδίες και εργατικά κέντρα σε όλη τη χώρα ενάντια στο πολυνομοσχέδιο που εμπεριείχε και το κτύπημα της απεργίας.

Δεν είχαμε, ούτε έχουμε καμία αυταπάτη για το ρόλο της σημερινής ΓΣΕΕ,  για το ρόλο μιας σειράς Εργατικών Κέντρων, Ομοσπονδιών, και Πρωτοβάθμιων Σωματείων που στηρίζουν την ανταγωνιστικότητα, την δήθεν υγιή επιχειρηματικότητα και τα κέρδη των μονοπωλιακών ομίλων. Έχουν αποδείξει πως είναι τα πιστά σκυλιά των αφεντικών.

Από αυτό εδώ το βήμα τους υποσχόμαστε ότι δεν θα τους αφήσουμε σε χλωρό κλαρί, δεν θα βρίσκουν μέρος να κρυφτούν. Το εργατικό κέντρο Ιωαννίνων, τα πρωτοβάθμια σωματεία που αποτελούν το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα στο νομό, θα κάνουν τη νύχτα μέρα για να μη μείνει εργάτης που δε θα μάθει για τις βρωμιές τους, να μη μείνει χώρος δουλειάς που δε θα αποκαλυφθεί το σάπιο και υπονομευτικό ρόλο που έχουν απέναντι στην εργατική τάξη.

Συναγωνιστές, συναγωνίστριες

Η ομοσπονδία και τα συνδικάτα στο γάλα, στα τρόφιμα και στα ποτά, πήραν απόφαση κλαδικής απεργίας σήμερα στις 29 Μαρτίου για την υπογραφή νέας συλλογικής σύμβασης εργασίας.

Το Εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων και το αντίστοιχο συνδικάτο του νομού, στηρίξαμε, κάναμε δίκη μας υπόθεση τη μάχη αυτή. Για εμάς είναι μεγάλης σημασίας το ζήτημα αυτό. Αφορά τον τρόπο που δουλεύουμε και ζούμε χιλιάδες εργάτες στο Νιτσιάκο, τη Πίνδο, τη Δωδώνη, το Βίκο το Ζαγόρι και σε δεκάδες άλλους μικρότερους χώρους εργασίας.

Η υπογραφή συλλογικής σύμβασης εργασίας εξασφαλίζει τη βάση αμοιβών και ωρών εργασίας για όλους τους εργαζόμενους στον κλάδο. Βάζει σοβαρά εμπόδια στην προσπάθεια της εργοδοσίας να αυξήσει την εκμετάλλευση. Ανοίγει το δρόμο να καταργηθούν το αίσχος τον εργολαβικών εργατών, των συμβάσεων λίγων μηνών, της εκ περιτροπής εργασίας, να υπάρξουν μέτρα υγείας, ασφάλειας και προστασίας της ζωής των εργαζομένων.

Η υπόθεση αυτή ξεπερνά τα όρια του κλάδου των τροφίμων ποτών. Η υπογραφή κλαδικής σύμβασης εργασίας στα εργοστάσια του νομού θα είναι νίκη για όλοι την εργατική τάξη της περιοχής. Θα σημάνει το εφαλτήριο για νέες κατακτήσεις και στους υπόλοιπους χώρους δουλειάς. Γι’αυτο είναι καθήκον κάθε τίμιου εργάτη και συνδικαλιστή να βάλει πλάτες, να ριζώσει το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα εκεί που σήμερα κτυπάει η καρδιά της μεγαλοεργοδοσίας του νομού.

Ο συσχετισμός δεν είναι στάσιμος. Όλο και περισσότεροι εργάτες μας παρακολουθούν. Προσδοκούν από εμάς. Τους καλούμε να ξεπεράσουν τους φόβους τους, να μας εμπιστευτούνε. Κανείς δεν θα τους σώσει. Μόνοι τους θα σωθούν. Η οργάνωση, το συνδικάτο είναι η δύναμη μας. Το Εργατικό Κέντρο το αποκούμπι μας. Δεν υπάρχει πια χρόνος για χάσιμο.

Γνωρίζουμε ότι ο αγώνας αυτός είναι σκληρός. Άλλωστε η ύπαρξη των συλλογικών συμβάσεων εργασίας ήταν και παραμένει κάθε φορά αποτέλεσμα του συσχετισμού δύναμης υπέρ των εργαζομένων στην ολομέτωπη σύγκρουση με την εργοδοσία. Όμως δεν έχουμε μόνο το κάθε εργοδότη απέναντι μας, αλλά το σύνολο τους, τον ίδιο τον ΣΕΒ, την κυβέρνηση, την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όλοι αυτοί από κοινού έχουν συγκροτήσει Μέτωπο ενάντια μας. Χρησιμοποιούν όλους τους τρόπους ώστε να εμποδίσουν την οργανωμένη δράση και τον αγώνα μας για ένα καλύτερο μέλλον.

Και στο νομό μας υπάρχουν ηγεσίες σωματείων που συνειδητά βάζουν εμπόδια στην μάχη για τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Στη Πίνδο πριν λίγους μήνες η εργοδοτική πλειοψηφία του σωματείου υιοθέτησε όλες της απαιτήσεις της εργοδοσίας. Αποδέχτηκε οι νεοπροσλαμβανόμενοι εργάτες να αμείβονται με 511 ευρώ. Αποδέχτηκε την ύπαρξη εκατοντάδων εργολαβικών εργατών από Ελλάδα, Αλβανία και Πακιστάν να δουλεύουν κάτω από άθλιες συνθήκες εργασίας.  Η στάση τους είναι προδοτική και έτσι πρέπει να τους αντιμετωπίσουν οι εργαζόμενοι.

Από την άλλη οι συνεπείς δυνάμεις του Εργατικού Κέντρου και του συνδικάτου γάλακτος τροφίμων ποτών του νομού,  έχουν πραγματοποιήσει το προηγούμενο διάστημα δεκάδες περιοδείες, εξορμήσεις και συζητήσεις στα εργοστάσια και τους τόπους δουλειάς ώστε να φτάσει παντού το απεργιακό κάλεσμα για τις 29 Μάρτη. Για να σπάσει ο φόβος, η ηττοπάθεια, η μοιρολατρία και η τρομοκρατία, για να γίνει δική μας υπόθεση, το δικό μας δίκιο.

Προχωράμε αποφασιστικά να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για την υπογραφή κλαδικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Κανένας μόνος του απέναντι στην εργοδοσία. Να καταργηθούν οι ενώσεις προσώπων. Απαιτούμε υπογραφή εθνικής γενικής συλλογικής συμβάσεις και επαναφορά με νόμο στα 751 ευρώ. Να καταργηθεί το αίσχος των 586-511 ευρώ, Διεκδικούμε κλαδικές συλλογικές συμβάσεις με αυξήσεις στους μισθούς στα μεροκάματα και στα επιδόματα.

Συνάδελφοι,

Δε φτάνει όμως μόνο αυτή η προσπάθεια, αυτός ο αγώνας. Παλεύουμε όχι μόνο για να υπερασπιστούμε τα μισθολογικά και ασφαλιστικά συμφέροντά μας, αλλά για να προστατεύσουμε και να υπερασπίσουμε το σύνολο της ζωής μας από κινδύνους που πολλαπλασιάζονται.

Οι ιμπεριαλιστές έχουν βγάλει για τα καλά τα μαχαίρια στη γειτονιά μας, για το ποιος θα βάλει στο χέρι τα πετρέλαια. Βλέπουμε εταιρίες που πάνε κι έρχονται, με συνοδεία πολεμικών πλοίων, για να κάνουν γεωτρήσεις. Βλέπουμε συμφωνίες που χαλάνε και ξαναφτιάχνονται, παζάρια που γίνονται. Βλέπουμε τους ανταγωνισμούς και τις επιδιώξεις που εξελίσσονται καθημερινά.

Εμείς ξέρουμε ότι δεν έχουμε όφελος από όλες αυτές τις εξελίξεις. Δεν έχουμε όφελος από τους ανταγωνισμούς μεταξύ των αρπαχτικών.

Δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα με τους εργάτες της Τουρκίας και των γειτονικών χωρών, ιδιαίτερα για την περιοχή μας, με τους αδελφούς μας Αλβανούς εργάτες. Ούτε εμείς, ούτε οι εργάτες στην Τουρκία έχουμε συμφέρον από τα σχέδια των ιμπεριαλιστών, που γεννάνε πολέμους και συγκρούσεις. Αντιμετωπίζουμε τα ίδια βάσανα από την εκμετάλλευση του ιδρώτα μας.

Εμείς έχουμε συμφέρον να παλέψουμε να φύγει το ΝΑΤΟ από τα Βαλκάνια. Το ΝΑΤΟ, δεν είναι δύναμη σταθερότητας, όπως λέει η κυβέρνηση και οι άλλες δυνάμεις του κεφαλαίου, αλλά δύναμη που σκορπάει το θάνατο, που διαμελίζει χώρες για να προωθήσει τα επιχειρηματικά συμφέροντα.

Αγωνιζόμαστε να φύγουν οι στρατιωτικές, νατοϊκές βάσεις, που είναι ορμητήρια θανάτου, πηγή κινδύνων από τη χώρα μας και όλα τα Βαλκάνια.

Δεν έχουμε καμιά εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση που με τη ρητορική της γεωστρατηγικής αναβάθμισης επιδιώκει την αναβάθμιση των μεγαλοεπιχειρηματιών, των τραπεζιτών, συνολικά του κεφαλαίου, κόντρα στα λαϊκά συμφέροντα.

Ο αντίπαλος μας είναι ίδιος, το κεφάλαιο που τσακίζει τη ζωή μας και στον πόλεμο και στην ειρήνη.

Συνεχίζουμε ανυποχώρητα στον αγώνα για να γίνει πράξη το δίκιο του εργάτη, με σιγουριά ότι θα μετρήσουμε αποτελέσματα και νίκες.

Έχουμε καθήκον να αντιδράσουμε οργανωμένα και επιβάλλεται η ενότητα της εργατικής τάξης απέναντι σε ΕΕ-κυβέρνηση και μονοπώλια.

Έχουμε το δίκιο με το μέρος μας και είμαστε πεισμένοι πως στο τέλος θα βγούμε νικητές.