ΕΙΣΗΓΗΣΗ 17ου ΕΚΛΟΓΟΑΠΟΛΟΓΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ

Συνάδελφοι αντιπρόσωποι σας καλωσορίζουμε στο 17ο τακτικό εκλογοαπολογιστικό συνέδριο του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Ιωαννίνων (Ε.Κ.Ι.) Με ιδιαίτερη Θέρμη χαιρετίζουμε την παρουσία δεκάδων προσκεκλημένων από τα Εργατικά Κέντρα της περιοχής, τις μαζικές οργανώσεις νεολαίας, αγροτών, αυτοαπασχολούμενων, βιοτεχνών και εμπόρων.

Μέσα από τη σημερινή μας συζήτηση θέλουμε να θέσουμε τους στόχους μας, τον σχεδιασμό μας με βάση την θετική ή και αρνητική πείρα που έχουμε αποκτήσει τα προηγούμενα χρόνια, για την ολόπλευρη ισχυροποίηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος στο νομό μας.

Α. Σε ποιες συνθήκες δρούμε.

η κατασταση της εργατικης ταξης.

Το συνέδριο μας πραγματοποιείται σε μία καινούργια κατάσταση που διαμορφώνεται μετά την έξοδο από την δεκαετή βαθιά οικονομική καπιταλιστική κρίση και την κατάσταση αναιμικής ανάκαμψης στην οποία βρισκόμαστε, ενώ παράλληλα έχουμε αλλαγή κόμματος στη διακυβέρνηση της χώρας. 

Η βασική εκτίμηση είναι ότι βρισκόμαστε μπροστά σε νέα προβλήματα, μία νέα κατάσταση σύνθετη και δύσκολη, που το βασικό που την χαρακτηρίζει είναι το διαρκές χτύπημα των εργατικών λαϊκών δικαιωμάτων, ακόμη και αυτών που άφησε όρθια η κρίση, ο εξαιρετικά αρνητικός συσχετισμός δύναμης για την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα. 

Η έξοδος από την διεθνή καπιταλιστική οικονομική κρίση του 2009 αποτέλεσμα της καπιταλιστικής ανάπτυξης των προηγούμενων δεκαετιών  δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί σε αυτό το σύστημα, παρά με την μεταφορά των βαρών στις πλάτες του λαού.

Το βάθος και η έκταση που έλαβε στη χώρα μας μπορεί να δυσκόλεψε την ικανότητα των επιχειρηματικών ομίλων και των κυβερνήσεών τους να ενσωματώσουν τις λαϊκές αντιδράσεις από τις αντεργατικές πολιτικές  που έπρεπε να εφαρμοστούν  για να επανέλθει η κερδοφορία.  Ωστόσο αποτέλεσαν και την ευκαιρία  να υλοποιηθούν χρόνιες απαιτήσεις τους για φθηνή εργασία, για αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης. 

Αποδείχθηκε στην πράξη ότι το καπιταλιστικό σύστημα είχε πολύτιμες εφεδρείες στη διάθεση του. Ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ στην καλλιέργεια αυταπατών για φιλολαϊκή διαχείριση της κρίσης χωρίς σύγκρουση με το σύστημα που την γέννα οδήγησε μαζικά στη μείωση των απαιτήσεων, την απογοήτευση, την αποστράτευση. Δυσφήμισε και διαστρέβλωσε δημοκρατικές παραδόσεις του λάου μας. Επέτρεψε σε κλασικές αστικές πολιτικές δυνάμεις όπως η ΝΔ να εμφανίζονται δικαιούμενες ως προς την ανάγκη υλοποίησης  φιλικής επιχειρηματική πολιτικής.

Πληρώσαμε την κρίση τους,

θέλουν να πληρώσουμε και την ανάπτυξη τους.

Τι σημαίνει στην πράξη η «δίκαιη» ανάπτυξη του ΣΥΡΙΖΑ ή η «βιώσιμη» της ΝΔ; Η πείρα και από τον νομό μας είναι ενδεικτική. Στα χρόνια της κρίσης 2009-2016 Πίνδος, Νιτσιάκος, Βίκος, Ζαγόρι και Δωδώνη συγκέντρωσαν 4,5 δισεκατομμύρια ευρώ έσοδα και 125 εκατομμύρια ευρώ κέρδη ως αποτέλεσμα εφαρμογής των μνημονιακών νόμων που επέβαλαν την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, τη μείωση των μισθών, την αντικατάσταση παλιών με νέους φθηνούς εργαζόμενους, τη γενίκευση των συμβάσεων ορισμένου χρόνου, τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας. Μόνο το 2017 οι πέντε αυτές βιομηχανίες συγκέντρωσαν 743 εκατομμύρια ευρώ έσοδα και 36 εκατομμύρια ευρώ κέρδη. Δηλαδή ο πλούτος αυξήθηκε περισσότερο από κάθε χρονιά και η κερδοφορία τους υπερδιπλασιάστηκε σε σύγκριση με τα χρόνια της κρίσης.

Τι κέρδισαν οι εργαζόμενοι; Οι εργασιακές σχέσεις και οι μισθοί της κρίσης ήρθαν για να μείνουν, ενώ η εντατικοποίηση χτυπάει κόκκινο δημιουργώντας ανεπανόρθωτα προβλήματα στην υγεία των εργατών. Η δουλειά χωρίς ρεπό για ολόκληρες εβδομάδες είναι κανόνας. Η ίδια κατάσταση κυριαρχεί σε όλους τους κλάδους. Στις Κατασκευές, το Εμπόριο, τον Επισιτισμό Τουρισμό, παντού βασιλεύει η εργασιακή ζούγκλα, βαθαίνει η εκμετάλλευση.

Αυτή είναι η επιστροφή στην κανονικότητα που επικαλείται η κυβέρνηση. Παράλληλα εντείνεται η παραπέρα εμπορευματοποίηση βασικών λαϊκών αναγκών όπως το δικαίωμα στην παιδεία, την υγεία, τον αθλητισμό, τον πολιτισμό. Επιστροφή στην κανονικότητα σημαίνει ενεργητική στήριξη του λαού στην προκλητική επιδότηση του μεγάλου κεφαλαίου για επενδύσεις, εμπλοκή της χώρας μας σε πολεμικές περιπέτειες για τις ανάγκες γεωστρατηγικής αναβάθμισης της ντόπιας αστικής τάξης στην περιοχή. Το δόγμα «Νόμος και Τάξη» (Άσυλο, χτύπημα απεργίας, ηλεκτρονικό φακέλωμα κτλ) είναι απαραίτητος όρος για την διασφάλιση εφαρμογής αυτής της πολίτικης.  

Η αναιμική καπιταλιστική ανάπτυξη μπορεί να επιτρέπει τη λήψη μέτρων αντιμετώπισης της ακραίας φτώχειας, μπορεί να επιτρέπει μια πιο βαθμιαία εφαρμογή αντεργατικών μέτρων, σε καμιά περίπτωση όμως  δεν σημαίνει ανάκτηση των απωλειών του λαού ούτε σε βάθος χρόνου.

Η προπαγάνδα από πλευράς αστικών επιτελείων για τις προκλήσεις της 4ής βιομηχανικής επανάστασης, για τις εφαρμογές της ρομποτικής και της τεχνητής νοημοσύνης, για την ανάγκη προετοιμασίας της ελληνικής κοινωνίας στην ψηφιακή εποχή, επιδιώκουν να αποκρύψουν τον ταξικό χαρακτήρα του συστήματος.

Ζούμε μία μεγάλη αντίφαση. Από τη μία η ανάπτυξη της τεχνολογίας και της επιστήμης, οι παραγωγικές δυνατότητες της χώρας επιτρέπουν σε μεγάλο βαθμό τη λύση μεγάλων και χρόνιων προβλημάτων της λαϊκής οικογένειας. Δηλαδή σήμερα υπάρχουν όλες οι δυνατότητες να καλυφθούν οι λαϊκές ανάγκες, αν ξεπεραστεί ο αναχρονιστικός και βαθιά αντιδραστικός τρόπος οργάνωσης της παραγωγής με κριτήριο το κέρδος μιας χούφτας εκμεταλλευτών. Από την άλλη η μεγάλη μάζα των εργατοϋπαλλήλων είτε υιοθετεί τις αρχές και τις αξίες των εκμεταλλευτών της, είτε αισθάνεται αδύναμη, φοβισμένη, μειώνει καθημερινά τις απαιτήσεις της για μία καλύτερη ζωή, είναι εγκλωβισμένη στη λογική του «εφικτού». 

Στεκόμαστε στην παραπάνω αντίφαση ώστε σωστά να ερμηνεύσουμε γιατί παρά το γεγονός ότι πρωτοστατούμε στην ανάδειξη ζητημάτων που σχετίζονται με το μισθό, το κόστος ζωής, τις συνθήκες δουλειάς, παρά την προβολή δίκαιων αιτημάτων από τη σκοπιά των συμφερόντων των εργατοϋπαλλήλων, η μεγάλη μάζα του εργατόκοσμου παραμένει έξω από τους αγώνες, τμήμα της είναι εγκλωβισμένο σε αυταπάτες ή και αντιδραστικές θεωρίες. 

Με δεδομένες τις διεθνείς οικονομικές εξελίξεις η εκδήλωση μιας νέας καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης είναι μπροστά μας. Οι προοπτικές ανάπτυξης δεν είναι τόσο ρόδινες όσο προσπαθεί η ΝΔ να τις παρουσιάσει. Βασικοί κλάδοι της ελληνικής οικονομίας εξαρτώνται άμεσα από το διεθνές οικονομικό περιβάλλον (Τουρισμός, μεταφορές, εξαγωγές κτλ). Αν δεν γίνουμε σήμερα πιο ικανοί, σε συνθήκες νέας κρίσης, ο κόσμος δεν θα έρθει εύκολα και ανέξοδα σε εμάς. Γιατί στα χρόνια της κρίσης (2009-2017) επικράτησε η προπαγάνδα της αστικής τάξης και των κομμάτων της περί καζινοκαπιταλισμού, κρίσης χρέους, αποικιοκρατίας, ότι «μαζί τα φάγαμε», και πόσα άλλα επιχειρήματα που εγκλώβισαν τον εργατόκοσμο σε ανέξοδα κανάλια εκτόνωσης και αυταπατών (Αγανακτισμένοι, Πρώτη φορά Αριστερά, Χρυσή Αυγή κτλ).  Η πείρα λοιπόν, αυτό που ζήσαμε, έδειξε ότι ο πολύς κόσμος κλείνεται στο καβούκι του, φουντώνουν αντιδραστικές θεωρίες και αυταπάτες, έως και ξαναβγαίνουν φασιστικά μορφώματα.

Η σωστή εξαγωγή συμπερασμάτων, η ανάληψη έγκαιρα μέτρων ώστε να καταστούμε πιο ικανοί να συσπειρώσουμε ευρύτερες λαϊκές μάζες, να ανέβει ο βαθμός οργάνωσης της τάξης μας, θα μας προφυλάξει από δυο βασικούς κίνδυνους. Από την μια να συμβιβαστούμε με την υπάρχουσα κατάσταση. Από την άλλη να αναπαράγονται αυταπάτες για κυβερνητικές λύσεις μέσα από ένα διαφορετικό μείγμα διαχείρισης. 

Δεν είναι όλα μαύρα. Θετικό στοιχείο στην υπάρχουσα κατάσταση είναι η ύπαρξη και δράση του ταξικού εργατικού κινήματος της χώρας, η παρέμβαση του Εργατικού Κέντρου στον νομό.

Ανεξάρτητα από το βαθμό συμφωνίας με τις θέσεις και τα πεπραγμένα του Εργατικού Κέντρου Ιωαννίνων δεν είναι υπερβολή να τονίσουμε την γενική αναγνώριση της δράσης του, την εκτίμηση πλατιών λαϊκών οικογενειών ότι στις δύσκολες μέρες που διανύουμε είναι το μοναδικό τους αποκούμπι. Στηρίζουμε κάθε βιοπαλαιστή χωρίς διακρίσεις σε εθνικότητα, οικονομική κατάσταση, πολιτικές πεποιθήσεις, φύλο. 

Η αναγνώριση αυτή είναι αποτέλεσμα της δράσης που αναπτύξαμε τα προηγούμενα χρόνια καθοδηγούμενη από την βασική σκέψη ότι οι εργατοϋπάλληλοι του νομού έχουν τη δύναμη να επιβάλλουν το δίκιο τους, να συνειδητοποιήσουν πώς ως οι δημιουργοί του πλούτου, ο κόσμος τους ανήκει. Αν συνειδητοποιήσουν ότι τα δεινά της ζωής τους είναι αποτέλεσμα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και των προβλημάτων που αυτή γεννά σε κάθε πλευρά της ζωής μας, αν συνειδητοποιηθεί ότι υπάρχει άλλος δρόμος ανάπτυξης με επίκεντρο την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών και το λαό αφέντη στον τόπο του. Από αυτή τη σκοπιά η αντιπαράθεση με τις δυνάμεις της εργοδοσίας είναι σκληρή και διαρκής. Απαιτεί σταθερό μέτωπο όχι μόνο στους χώρους δουλειάς αλλά και με τις κυβερνήσεις της, τους υπερεθνικούς οργανισμούς που την στηρίζουν (πχ ΕΕ, ΝΑΤΟ). Είναι μία αντιπαράθεση που δεν στοχεύει σε μία δικαιότερη κατανομή του πλούτου γιατί τέτοια δεν μπορεί να υπάρξει. Όσο τα κλειδιά της οικονομίας βρίσκονται στα χέρια μιας χούφτας επιχειρηματικών ομίλων καμιά κυβέρνηση, κανένα μείγμα διαχείρισης δεν μπορεί να προσφέρει φιλολαϊκή διέξοδο στις ανάγκες του λαού. Μπορούμε να διεκδικήσουμε τον πλούτο που παράγουμε.

Παρά τον εξαιρετικά αρνητικό συσχετισμό δύναμης μέσα από αυτή τη γραμμή πάλης προφυλάξαμε ένα τμήμα εργατοϋπαλλήλων να μην τα διπλώσει, να μην συμβιβαστεί. Έχουμε μια μαγιά νέων συνδικαλισμένων εργαζομένων που μπορούν να ηγηθούν της ανασύνταξης του συνδικαλιστικού κινήματος κόντρα στους σχεδιασμούς μετατροπής του σε φερέφωνο της εργοδοσίας και των κυβερνήσεων τους.

Β. Η παρέμβαση μας στα οξυμένα προβλήματα

 της εργατικής τάξης του νομού.

Η αντιπαράθεση μας με την εργοδοσία και τις κυβερνήσεις της.

Στη διάρκεια των προηγούμενων τριών χρονών  το Εργατικό Κέντρο  έκανε προσπάθεια  να συντονίσει τη δράση των Σωματείων του  στη βάση των αποφάσεων  του 16ου συνεδρίου. Στην κατεύθυνση αυτή πραγματοποιήσαμε 167 παρεμβάσεις: 

  • Προκηρύξαμε και οργανώσαμε 11 απεργίες εκ τον οποίων οι 9 Πανεργατικές Πανελλαδικές στην κατεύθυνση ανάπτυξης της πάλης και συντονισμού των εργατοϋπαλλήλων του νομού με το υπόλοιπο ταξικό κίνημα της χώρας.
  • Προκηρύξαμε 2 απεργίες μετά από αίτημα πρωτοβάθμιων Σωματείων για οξυμένα ζητήματα σε συγκεκριμένους χώρους δουλειάς (Σωματείο εμποροϋπαλλήλων και ιδιωτικών υπαλλήλων για σούπερ μάρκετ «Market In» και  Ανακύκλωση στη ΒΙΠΕ). Μάλιστα στους δύο παραπάνω χώρους δουλειάς είχαμε θετικές εξελίξεις.

     Στο Μarket in ο αντίκτυπος της μάχης και η πίεση που ασκήσαμε επέδρασε καθοριστικά ώστε όλα τα δικαστήρια να δικαιώσουν τους εργαζόμενους. Συνολικά την τελευταία τριετία καταφέραμε να καταβληθούν 200 χιλιάδες ευρώ και να επιδικαστούν ακόμη 150 χιλιάδες ευρώ στους εργαζόμενους όπου τα διεκδικούσαν. 

     Στην Ανακύκλωση επιβάλαμε την καταβολή δεδουλευμένων, επιδόματος γάμου, την ανάκληση απολύσεων. Οι κατακτήσεις αυτές είναι αποτέλεσμα συνέχειας των κινητοποιήσεων που έχουμε όλα αυτά τα χρόνια στο συγκεκριμένο χώρο.

  • Προκηρύξαμε 2 στάσεις εργασίας (Ανακύκλωση, συμβασιούχοι ΠΓΝΙ).
  • Συμμετείχαμε στην διήμερη Βαλκανική αντιπολεμική Αντιιμπεριαλιστική δράση (24-25/06/2017) κάτω από το σύνθημα «Με τους εργαζόμενους όλων των χωρών για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση, πολέμους, προσφυγιά».
  • Πρωτοστατήσαμε στην οργάνωση 3 Πανηπειρωτικών συλλαλητηρίων στην πόλη μας, σε συντονισμό με τα υπόλοιπα εργατικά κέντρα της περιοχής για οξυμένα προβλήματα όπως το ζήτημα της Ενέργειας (εξόρυξη πετρελαίου, αιολικά πάρκα, βιομάζα κτλ), την κατάσταση της Υγειονομικής περίθαλψης του ηπειρώτικου λαού, την αντιπαράθεσή μας ενάντια στους σχεδιασμούς της κυβέρνησης Συριζα και των εκπροσώπων της τοπικής διοίκησης στο περιφερειακό αναπτυξιακό συνέδριο το Σεπτέμβριο του 2018 στα Γιάννενα. 
  • Οργανώσαμε 14 συλλαλητήρια, εκ των οποίων 10 Πανγιαννιώτικα  για ζητήματα της τρέχουσας επικαιρότητας με αιχμή τα εκάστοτε αντεργατικά μέτρα των κυβερνήσεων. 4 συλλαλητήρια για τη στήριξη κινητοποιήσεων εργαζομένων (Market in, καθαρίστριες Δήμου Ζίτσας).
  • Συνδιοργανώσαμε 3 αντιιμπεριαλιστικές κινητοποιήσεις ενάντια στη Βάση του Ακτίου με τα εργατικά κέντρα και τις επιτροπές ειρήνης της περιοχής. 
  • Συνδιοργανώσαμε μαζί με φοιτητικούς συλλόγους από το πανεπιστήμιο Ιωαννίνων τους 3 εορτασμούς του Πολυτεχνείου και τις αντίστοιχες πορείες στην πόλη μας.
  • Πραγματοποιήσαμε 6 παραστάσεις διαμαρτυρίας για λαϊκά προβλήματα στη ΔΕΗ, στην Εφορία, για πλειστηριασμούς, στο Δικαστικό μέγαρο κ.α.
  • Αναδείξαμε και οργανώσαμε την πάλη εργαζομένων με συμβάσεις ορισμένου χρόνου στα Πετρέλαια ιδιαίτερα στον κλάδο της καθαριότητας στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων, στο δήμο Ζίτσας. Ιδιαίτερα στα Πετρέλαια με τη συγκεκριμένη παρέμβασή μας καταφέραμε να απομακρυνθεί το δουλεμπορικό γραφείο, να υπογράψουν όλοι οι εργαζόμενοι σύμβαση εργασίας. 
  • Ανοίξαμε το ιδιαίτερα ευαίσθητο ζήτημα με την κατάσταση στη Μέριμνα. Το ανοίξαμε από τη μία πλευρά από τη σκοπιά υπεράσπισης των εργαζομένων και να μην περάσουν οι αντιδραστικές μεταβολές και από την άλλη, τίνος ευθύνη πρέπει να είναι αυτά τα ιδρύματα, πώς θα πρέπει να είναι η πρόνοια, η εκπαίδευση των παιδιών, να είναι κρατική ευθύνη, να μην εμπλέκονται ιδιώτες, να μην δίνεται η διάσταση της φιλανθρωπίας. Τονίσαμε ότι η πρόνοια είναι αναφαίρετο δικαίωμα των λαϊκών οικογενειών. Έγινε μία αξιόλογη προσπάθεια που στηρίχθηκε από τους γονείς των παιδιών με συλλογή υπογραφών, με παρουσία στις κινητοποιήσεις και σε πρώτη φάση πετύχαμε να γυρίσουν όλοι οι εργαζόμενοι στη δουλειά τους. 
  • Δεν ήταν λίγες φορές που βρεθήκαμε έξω από το Αστυνομικό και Δικαστικό Μέγαρο για συλλήψεις και μηνύσεις προς μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Εργατικού Κέντρου, Προέδρων Σωματείων, εργατών της πόλης που ήρθαν αντιμέτωποι με τη σφοδρή καταστολή της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ που σήμερα συνεχίζει και την οξύνει περισσότερο η κυβέρνηση της ΝΔ. Άλλωστε τα αντιλαϊκά μέτρα συνοδεύονται πάντα με καταστολή και ποινικοποίηση των αγώνων. Βγαλμένη από πολύ σκοτεινές εποχές ήταν η αναμέτρηση που είχαμε με τους μπράβους της εργοδοσίας στο Market In. Η εργοδοσία στρατολόγησε υπόκοσμο, ανθρώπους της νύχτας, προκειμένου να κάμψει την αποφασιστικότητα των εργαζομένων. 
  • Αξιοποιήσαμε κάθε δυνατή παρέμβαση στις αρμόδιες κρατικές αρχές (Επιθεώρηση Εργασίας, ΕΟΠΥ, Αιρετή και Αποκεντρωμένη Διοίκηση, Δημοτικά Συμβούλια) για την ανάδειξη οξυμένων προβλημάτων.
  • Αντιπαρατεθήκαμε με την Δημοτική Αρχή της πόλης των Ιωαννίνων για την παρεμπόδιση της συνδικαλιστικής δράσης των πρωτοβάθμιων σωματείων, την εμπορευματοποίηση δημοτικών υπηρεσιών.
  • Στηρίξαμε δεκάδες μεμονωμένους εργαζόμενους από διάφορους χώρους δουλειάς στον επισιτισμό, στη βιομηχανία τροφίμων, στο εμπόριο και τις υπηρεσίες. 
  • Οργανώσαμε και εξειδικεύσαμε την αλληλεγγύη μας στους βιοπαλαιστές του νομού. Σταθεροποιήσαμε τη λειτουργία των Λαϊκών Μαθημάτων Αλληλεγγύης, των παιδικών εκδηλώσεων τα Χριστούγεννα και τις απόκριες, τις δωρεάν ημερήσιες εκδρομές το καλοκαίρι σε παραλίες της Ηπείρου. 
  • Οργανώσαμε εκδήλωση αλληλεγγύης στο λαό της Παλαιστίνης με τον Πρέσβη της Παλαιστινιακής αρχής.
  • Στηρίξαμε την πραγματοποίηση του Λαϊκού Γλεντιού Αλληλεγγύης κάθε Αύγουστο συμβάλλοντας με τις δυνάμεις μας στην ανάδειξη της παραδοσιακής μουσικής του τόπου μας, ενισχύοντας την προσπάθεια των πρωτοβάθμιων σωματείων να αποκτήσουν επαρκή οικονομικά έσοδα για την κάλυψη των δραστηριοτήτων τους. 
  • Οργανώσαμε παρεμβάσεις για την επίλυση προβλημάτων της νεολαίας στο χώρο της δημόσιας και ιδιωτικής κατάρτισης. (Παράσταση διαμαρτυρίας και συμβολική κατάληψη στον τοπικό ΟΑΕΔ, Παρέμβαση για παράνομο παράβολο στα ΙΕΚ ΔΕΛΤΑ). 
  • Τοποθετηθήκαμε δημόσια για διάφορα ζητήματα της επικαιρότητας κεντρικά και τοπικά πάντα με γνώμονα τα συμφέροντα της τάξης μας. 

Από την πλούσια αυτή δραστηριότητα προκύπτουν ορισμένα συμπεράσματα.

  • Το Εργατικό Κέντρο ως συνένωση πρωτοβάθμιων σωματείων σε εδαφικό επίπεδο συντόνισε τη δράση των μελών του, συνέβαλε στην ανάπτυξη της ταξικής πάλης στο νομό μας. 
  • Σωστά προσανατολίσαμε τη δράση των μελών μας σε αντιπαράθεση με την μεγαλοεργοδοσία του και τις κυβερνήσεις που τη στηρίζουν. Επιδιώξαμε την ενότητα της εργατικής τάξης στη βάση των ταξικών της συμφερόντων αποκαλύπτοντας την ψευδεπίγραφη εθνική ενότητα. Μέσα από τις παρεμβάσεις μας, είτε αυτοτελώς, είτε στηρίζοντας τη δράση των πρωτοβάθμιων σωματείων συμβάλαμε να αντιληφθούν μέσα από την ίδια τους την πείρα ένας σημαντικός αριθμός εργατοϋπαλλήλων ότι οι δικές τους ανάγκες βρίσκονται σε αντιπαράθεση με τα συμφέροντα της εργοδοσίας. Η ανταγωνιστικότητα και η κερδοφορία δεν μπορούν να είναι κριτήριο της στάσης τους. 
  • Οι παρεμβάσεις μας δεν περιορίστηκαν μόνο ή αποκλειστικά στα ζητήματα της πάλης για υπογραφή συλλογικών συμβάσεων εργασίας (ΣΣΕ) με αυξήσεις στους μισθούς. Η ανάδειξη βασικών ζητημάτων για τη ζωή της λαϊκής οικογένειας όπως Υγεία, τα ζητήματα της ενέργειας, η προστασία του περιβάλλοντος, το δικαίωμα στην αναψυχή, η ταξική αλληλεγγύη βοήθησε από τη μία να ανοίξουν σοβαρά μέτωπα που αφορούν τη ζωή της λαϊκής οικογένειας, να προσεγγίσουμε, να γνωρίσουμε και να συσπειρώσουμε τμήματα της τάξης μας που δεν βρίσκονται μέσα στα σωματεία. Από την άλλη να συμβάλουμε στην καταπολέμηση ενός ορισμένου συντεχνιασμού που διέπει ορισμένες φορές σωματεία μέσα από τον εγκλωβισμό τους σε ζητήματα αποκλειστικά του χώρου δουλειάς. 
  • Το ίδιο ισχύει για την έκφραση αλληλεγγύης στον αγώνα ενός κλάδου ή μιας επιχείρησης αλλά και στην οργάνωση της πάλης ενάντια στην παράδοση υποδομών, εδαφών κτλ στο ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ, την ΕΕ ως ορμητήρια ιμπεριαλιστικής δράσης και επεμβάσεων ενάντια σε άλλες χώρες και λαούς. 

Αποδείχθηκε για πολλοστή φορά ότι η απεργία είναι το βασικό όπλο των εργατών στην πάλη τους ενάντια στην εργοδοσία και τις κυβερνήσεις τους. Η απεργία έξω από το σούπερ μάρκετ «Market In», από την «Ανακύκλωση», τα «Πετρέλαια» ήταν το βασικό εργαλείο, σε συνδυασμό με τη στήριξη και την αλληλεγγύη άλλων κλάδων ώστε να υποχωρήσει η εργοδοσία, να μετρήσουν κατακτήσεις οι εργαζόμενοι του χώρου. Γι’ αυτό συκοφαντείται από την κυβέρνηση και τα φερέφωνά της, γι’ αυτό επιδιώκεται να μπουν νομικά εμπόδια στην πραγματοποίησή της. Όχι απλά δεν έφαγε τα ψωμιά της όπως επικαλούνται οι εργοδοτικοί αλλά ίσα-ίσα είναι ο διαρκής φόβος των καπιταλιστών και των κυβερνήσεών τους, γι’ αυτό την πολεμάνε με τόση λύσσα, γι’ αυτό κυνηγάνε τους απεργούς εργάτες και τους απειλούν με απόλυση σε περίπτωση που κάνουν απεργία. Η υπεράσπιση στο δικαίωμα της απεργίας στην πράξη και της Ελεύθερης συνδικαλιστικής πάλης είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για το συνδικαλιστικό κίνημα.

  • Η οργάνωση και ο συντονισμός απεργιακών φρουρών των πρωτοβάθμιων Σωματείων ιεραρχώντας τους μεγάλους χώρους δουλειάς αλλά και κάθε χώρου πού τα Πρωτοβάθμια σωματεία ξεχωρίζουν, μεγιστοποιεί την αποτελεσματικότητα της απεργίας. Οι απεργιακές φρουρές διευκόλυναν  εκατοντάδες εργατοϋπαλλήλους να απεργήσουν, να αποκρούσουν την εργοδοτική τρομοκρατία. 
  • Η παρουσία σε απεργιακές συγκεντρώσεις και συλλαλητήρια σωματείων του δημοσίου, αυτοαπασχολούμενων, αγροτών, φοιτητικών και πολιτιστικών συλλόγων, αποδεικνύουν ότι μπορούμε να λειτουργήσουμε ως κέντρο της ταξικής πάλης όλων των καταπιεσμένων του νομού, η δράση μας έχει ευρύτερη ακτινοβολία.

Αναμφισβήτητα τα παραπάνω συμπεράσματα αναδεικνύουν δυνατότητες που πρέπει να αξιοποιηθούν στη δράση μας το επόμενο διάστημα. Ωστόσο χρειάζεται να εντοπίσουμε αδυναμίες και καθυστερήσεις που μπαίνουν εμπόδιο στην παρέμβαση και την αποτελεσματικότητα μας.

  • Σωστά επικεντρώνουμε στα οξυμένα λαϊκά προβλήματα που απασχολούν τη λαϊκή οικογένεια. Πρέπει να είμαστε μπροστά σε όλα τα προβλήματα που σχετίζονται με το μισθό, το κόστος ζωής, τις συνθήκες δουλειάς. Όμως δεν αρκεί απλά η παράθεση λίστας αιτημάτων, το κάλεσμα σε μια κινητοποίηση. Ως Διοίκηση του Εργατικού Κέντρου επιδιώξαμε να αξιοποιηθούν επεξεργασίες του ταξικού κινήματος για τις συλλογικές συμβάσεις, για το ασφαλιστικό, την υγεία, το χαρακτήρα της ανάπτυξης και τόσα άλλα ζητήματα. Επιχειρήσαμε μία ιδιαίτερη επεξεργασία στο νομό επικεντρώνοντας στο ζήτημα της κερδοφορίας των μεγάλων βιομηχανικών μονάδων και των συνεπειών που έχουν στους εργαζόμενους που απασχολούν. Αξιόλογη είναι η επεξεργασία μας για το ζήτημα της εξόρυξης Πετρελαίου στην Ήπειρο, τις ανεμογεννήτριες και τις μονάδες βιομάζας στην περιοχή μας. Αδύναμα όμως εκτιμάμε ότι αυτά απασχόλησαν τις διοικήσεις των Σωματείων, τη συζήτηση με τους εργαζόμενους στους χώρους δουλειάς και κατοικίας.

Χρειάζεται να γίνεται κατανοητό ότι απέναντί μας δεν έχουμε ένα συγκεκριμένο εργοδότη ή μία μεμονωμένη κυβέρνηση εχθρική προς το λαό, αλλά απέναντί μας έχουμε μία τάξη, αυτή των καπιταλιστών που ζούνε από τον κόπο, τον ιδρώτα μας, από την κλεμμένη δουλειά μας, μιας και αυτή είναι η μεγαλύτερη κλεψιά που υπάρχει. Ότι περνάει από το χέρι μας τεράστιος πλούτος και εμείς καρπωνόμαστε απειροελάχιστα, ότι εμείς παράγουμε και άλλοι ιδιοποιούνται αυτό τον πλούτο.

Η πάλη μας για να είναι πιο αποτελεσματική πρέπει να στρέφεται συνολικά ενάντια στην τάξη των καπιταλιστών και των κυβερνήσεων που την υπηρετούν, ότι δε μπορεί να είναι μονόδρομος για τη ζωή τη δικιά μας και των παιδιών μας η εκμετάλλευση, η αδικία, η φτώχεια, ότι υπάρχει άλλος δρόμος, ότι μπορούμε να ζήσουμε χωρίς εκμεταλλευτές, καπιταλιστές.

Πρέπει να οπλιστούμε με αντοχή, υπομονή και σταθερότητα, ταξική αδιαλλαξία και ανυποχώρητη θέληση, να ανοίγουμε δρόμο για την προοπτική. Απαιτείται στερεή και ξεκάθαρη αντίληψη στο βασικό ερώτημα «τι κίνημα χρειάζεται σήμερα». Και ταυτόχρονα να στερεώνουμε κάθε βήμα που κάνουμε, να προσπερνάμε και να εξουδετερώνουμε εμπόδια, να ανοίγουμε νέους δρόμους στη συσπείρωση δυνάμεων. 

Στο ερώτημα τι κίνημα χρειαζόμαστε απαντάμε:

  • Κίνημα ταξικό, οργανωμένο και προσανατολισμένο απέναντι στην εργοδοσία, στους νόμους και το κράτος της.
  • Κίνημα μαζικό, οργανωμένο σε βάθος και με βάση τον τόπο δουλειάς και τον κλάδο.
  • Κίνημα απαλλαγμένο από τους εγκάθετους της εργοδοσίας και των κυβερνήσεων.
  • Κίνημα που η εργατική τάξη θα μπαίνει μπροστά και θα συνενώνει σε κοινή δράση τους φτωχούς αγρότες, τους αυτοαπασχολούμενους, να διαμορφωθεί μία κοινωνική συμμαχία.
  • Κίνημα που δεν παλεύει μόνο για επιμέρους βελτιώσεις αλλά για το σύνολο των αναγκών της λαϊκής εργατικής οικογένειας, για την ανατροπή και κατάργηση των εκμεταλλευτικών σχέσεων.
  • Κίνημα διεθνιστικό που παλεύει για ενιαίο σκοπό σε κάθε ξεχωριστή χώρα.

Ένα τέτοιο κίνημα δεν αναπτύσσεται σε ένα εύφορο έδαφος, χωρίς εμπόδια. Παρεμβαίνουν πλήθος δυνάμεων και παραγόντων που δεν το θέλουν ή δεν πιστεύουν σε τέτοιο κίνημα ή έχουν θολούρα και μικροαστική ταλάντευση περνώντας από την ανυπομονησία στην απογοήτευση και το συμβιβασμό. 

  • Χρειάζεται να ξεπεραστούν ορισμένες παγιωμένες πρακτικές που μπαίνουν εμπόδιο στη δράση μας.
  • Η σκέψη ότι ο εργαζόμενος θα απευθυνθεί στο σωματείο του όταν θα οξυνθεί το πρόβλημα δεν είναι πάντα σωστή. Η πείρα αποδεικνύει ότι η όξυνση τον προβλημάτων μπορεί να οδηγήσει στο συμβιβασμό, στη συντηρητικοποίηση.
  • Από την άλλη η αντιπαράθεση με την εργοδοσία και τις κυβερνήσεις της δεν πραγματοποιείται μόνο στην απεργία, στη στάση εργασίας ή όποια άλλη μορφή κινητοποίησης. Είναι διαρκής, μόνιμη, διεξάγεται κάθε μέρα. Από αυτή τη σκοπιά η παρέμβαση των πρωτοβάθμιων σωματείων πολλές φορές παίρνει καμπανιακό χαρακτήρα. Από πρόβλημα σε πρόβλημα, από κινητοποίηση σε κινητοποίηση. Το παράδειγμα του Market in και της Ανακύκλωσης όπου η παρουσία εκλεγμένου διασφάλιζε με καλύτερους όρους τη σταθερή παρέμβαση του πρωτοβάθμιου σωματείου δείχνει πως πριν από κάθε κινητοποίηση προηγείται μια περίοδος προετοιμασίας τόσο της εργοδοσίας, όσο και του σωματείου. Αυτή η δουλειά εν πολλοίς διαμορφώνει τον συσχετισμό που εκδηλώνεται θετικά ή αρνητικά για τον εργαζόμενο όταν ξεσπάσει η σύγκρουση.
  • Απαιτείται καλύτερη παρακολούθηση των εξελίξεων της επιχειρηματολογίας των κυβερνήσεων και των λοιπών αστικών κομμάτων, της εργοδοσίας και των μηχανισμών της. Για παράδειγμα δεν μπορούμε να οργανώσουμε την πάλη μόνο με τις συνέπειες της κυβερνητικής πολίτικης της ΝΔ. Κάτι τέτοιο θα καλλιεργούσε τη λογική του «μικρότερου κακού» και θα συνέβαλε στην κυβερνητική εναλλαγή ανάμεσα στα διάφορα αστικά κόμματα. Σήμερα απαιτείται η οργάνωση της πάλης με βάση τους διεκδικητικούς μας στόχους να φωτίζουν καλύτερα την κοινή στρατηγική ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ και των άλλων αστικών κομμάτων. Έξαλλου η πείρα δείχνει ότι όσο το παραμύθι της καπιταλιστικής ανάπτυξης που παπαγαλίζουν και προωθούν χρόνια τώρα μονοπωλιακοί όμιλοι, Κυβερνήσεις, Ευρωπαϊκή Ένωση και τα κόμματα τους γίνεται πιστευτό, τόσο ο λαός δεν θα σηκώνει κεφάλι, θα ματώνει για ξένα συμφέροντα.
  • Καθυστερήσεις χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε και σε ό,τι αφορά τη δουλειά μας στη νεολαία. Η πείρα που έρχεται από την ανάδειξη νέων εργαζομένων στα όργανα των πρωτοβάθμιων σωματείων δείχνει ότι μπορούμε να τα εμπιστευτούμε αρκεί να στηρίξουμε τη δράση τους. Χρειάζεται να σχεδιάσουμε την παρέμβασή μας στους χώρους κατάρτισης. Η πείρα μας από τις πρώτες επαφές με τα παιδιά αυτά αποδεικνύει ότι παρά τη μικρή τους ηλικία έχουν γευτεί στην πλάτη τους την εκμετάλλευση, προβληματίζονται για τη ζωή τους, το επίπεδο των σπουδών τους. Αντίστοιχα απαιτείται καλύτερος συντονισμός της δράσης μας με τους φοιτητικούς συλλόγους του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων που βρίσκονται σε αγωνιστική κατεύθυνση. Η συμβολή τους στην υλοποίηση των λαϊκών μαθημάτων ως εθελοντές εκπαιδευτικοί, η συμμετοχή τους στις απεργιακές φρουρές είναι σχολείο ταξικής διαπαιδαγώγησης, αποτελεί πολύτιμη σπορά για το αύριο.
  • Χρειάζεται πιο στοχοπροσηλωμένα να αναδειχτεί το πλαίσιο αιτημάτων που έχουμε σε μια σειρά κρίσιμα μέτωπα όπως οι πλειστηριασμοί, οι φόροι, η Υγεία, η Παιδεία, οι συνδικαλιστικές ελευθερίες, οι συνθήκες υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς. Μια τέτοια δουλειά απαιτεί υπομονή και επιμονή για να αποδώσει μια ευρύτερη συσπείρωση όχι μόνο εργατοϋπαλλήλων άλλα και φτωχών βιοπαλαιστών αυτοαπασχολούμενων, επιστημόνων, αγροτών.

Οι εξελίξεις στη ΓΣΕΕ,

η πάλη απέναντι στον εργοδοτικό συνδικαλισμό.

Η μη πραγματοποίηση του 37ου Συνεδρίου της ΓΣΕΕ και ο διορισμός προσωρινής διοίκησης, είναι αποτέλεσμα της επιμονής της ηγετικής ομάδας της ΓΣΕΕ (ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ/ομάδα Βασιλόπουλου) – αυτής της συνδικαλιστικής μαφίας – να επιβάλει στο συνέδριο και στα συνδικαλιστικά όργανα τη φυσική παρουσία της εργοδοσίας καθώς και πλήθους αντιπροσώπων προερχόμενων από νόθες διαδικασίες. Η «αγωνία» τους να «νομιμοποιήσουν» τους εργοδότες και τους νόθους τους, οδήγησε στην ωμή παραβίαση του καταστατικού της ΓΣΕΕ και όλων των προβλεπόμενων διαδικασιών για την πραγματοποίηση ενός συνεδρίου που να πληροί έστω και τις στοιχειώδεις τυπικές προϋποθέσεις. Στον αποκλεισμό και στο σφράγισμα δυο συνεδριακών κέντρων, στην επίκληση των κρατικών δυνάμεων καταστολής, στην επιστράτευση πληρωμένων μπράβων για να τους «προστατεύσουν» από τους εργαζόμενους που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν, από εκλεγμένους συνδικαλιστές και αντιπροσώπους. Βέβαια, αυτή η σήψη δεν προέκυψε ξαφνικά, από το πουθενά. Απορρέει από τον αρνητικό για τους εργαζόμενους, συσχετισμό που υπάρχει στο συνδικαλιστικό κίνημα και στη ΓΣΕΕ, από την κυριαρχία της γραμμής ενσωμάτωσης, κοινωνικού εταιρισμού, διαχείρισης, του «μικρότερου κακού». Στη γραμμή αυτή, η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ έχει στηρίξει τις κυβερνητικές αντεργατικές πολιτικές, τους εργοδοτικούς σχεδιασμούς, π.χ. απεργοκτόνος νόμος, ν. Βρούτση – Αχτσιόγλου που καταργεί τις ΣΣΕ, διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης – ίδρυση εθνικού επαγγελματικού ταμείου που συνυπέγραψε με τον ΣΕΒ. Η γραμμή αυτή κατατρώει το εργατικό κίνημα σαν το σαράκι και όσο προχωρά, βαθαίνει αυτή την αλλοτρίωση που συζητάμε και δε μπορεί σε καμία περίπτωση να ανεχτούν οι εργαζόμενοι και κάθε έντιμος συνδικαλιστής.

Όσοι επιχειρούν να παρουσιάσουν τα γεγονότα αντεστραμμένα αναπαράγοντας συκοφαντίες περί τραμπουκισμού του ΠΑΜΕ θέλουν να ξεχάσουμε τις πρακτικές τους πριν τρεισήμισι χρόνια εδώ στα Γιάννενα, όταν επεδίωκαν να επιβάλουν νόθο συνέδριο για την εξασφάλιση μιας κατάστασης όπου το Εργατικό Κέντρο θα είναι στήριγμα της εργοδοσίας. Γιατί και εδώ στα Γιάννενα οι γνώστες εργοδοτικές δυνάμεις που πρόσκεινται στην ΠΑΣΚΕ επεδίωξαν με την χρήση σωμάτων ασφαλείας και τη συνδρομή της αστικής δικαιοσύνης να εμποδίσουν την αλλαγή συσχετισμών στα όργανα του συνδικαλιστικού κινήματος όπως γνησία αποτυπώνονταν από τα αποτελέσματα των εκλογών σειράς σωματείων της δύναμης του ΕΚΙ. Ξεχνούν τα Πούλμαν από την Άρτα που κουβαλούσαν στις αρχαιρεσίες του σωματείου καθαριστριών του πανεπιστημιακού νοσοκομείου. Ξεχνούν τους συνταξιούχους και τους αυτοαπασχολούμενους που εμφάνιζαν ως δασεργάτες στην Κόνιτσα. Είναι το ίδιο αμετανόητα εργοδοτικοί και σήμερα, το ίδιο προκλητικοί όταν αποκλείουν την αντιπρόεδρο του Εργατικού Κέντρου Ιωαννίνων Άλικη Γιώτη από μέλος του σωματείου των Συνεταιριστικών Υπαλλήλων που ελέγχουν, την ίδια ώρα που επιβάλλουν ως μέλος τον Γενικό Διευθυντή της μεγαλύτερης πτηνοτροφικής επιχείρησης της χώρας. Αυτή είναι η αντίληψη τους για τα σωματεία. 

Δεν έχουμε καμία αυταπάτη πως η εργοδοσία θα παραιτηθεί από την προσπάθεια της να βάλει στο χέρι το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα επιβάλλοντας ακόμη και τη φυσική της παρουσία στην ηγεσία των συνδικαλιστικών οργανώσεων. Σε αυτή την κατεύθυνση κινείται και η πρόσφατη ψήφιση στο πολυνομοσχέδιο των διατάξεων για τις ηλεκτρονικές ψηφοφορίες και τα μητρώα συνδικαλιστών, δίνοντας στον εκάστοτε Υπουργό Εργασίας υπερεξουσίες να παρεμβαίνει άμεσα στη λειτουργία των συνδικαλιστικών οργανώσεων, καταπατώντας και τα ίδια τα καταστατικά τους. Δείχνει περίτρανα ότι ο φόβος τους είναι οι λαϊκοί αγώνες, είναι η οργάνωση των εργατών. Οι κυβερνώντες και οι καπιταλιστές που μοιάζουν αλώβητοι είναι τρωτοί στην όξυνση της πάλης, στην αποφασιστικότητα των εργατών. Γι’ αυτό θέλουν να δυσκολέψουν την οργάνωση στα σωματεία, να ποινικοποιήσουν την πάλη, να περιορίσουν τις διαδηλώσεις, φοβούνται τον Λαϊκό παράγοντα. Η σύμπνοια των κυβερνήσεων είτε ΣΥΡΙΖΑ, είτε Νέας Δημοκρατίας είναι ολοφάνερη και σε αυτό το θέμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ άνοιξε το δρόμο με εμπόδια για προκήρυξη απεργίας στο χώρο δουλειάς και ήρθε να το ολοκληρώσει η ΝΔ με αυτό το νόμο που ψήφισε πρόσφατα. Το ξεκαθαρίζουμε: θα ακυρώσουμε στην πράξη κάθε απόπειρα εφαρμογής αυτών των διατάξεων σε συντονισμό με το ταξικό κίνημα της χώρας. Μπροστά στο συνέδριο της ΓΣΕΕ δε χωράει κανένας εφησυχασμός. Ανοίγουμε συνολικά τη συζήτηση και συσπείρωση ως απάντηση στο ερώτημα «Τι κίνημα θέλουμε».

Πανεργατικο αγωνιστικο μετωπο

ο ταξικος πολοσ συσπειρωσης.

Ο εργοδοτικός κυβερνητικός συνδικαλισμός και τα αστικά επιτελεία που τον στηρίζουν, μπροστά στην χρεοκοπία τους, και την σθεναρή παρέμβαση του ΠΑΜΕ  αναμασούν περί  κομματικού βραχίονα αποκρύβοντας τις δίκες τους «δόξες και πομπές».

Να το ξεκαθαρίσουμε για ακόμη μια φορά. Το ΠΑΜΕ είναι γέννημα των όρων της ταξικής πάλης, του συσχετισμού στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, της ανάγκης να συγκεντρωθεί η αντίδραση συνδικαλιστικών οργανώσεων ενάντια στα αλλοιωμένα ταξικά χαρακτηριστικά από τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό. Πηγάζει από την ανάγκη συγκέντρωσης και προετοιμασίας εργατικών δυνάμεων, που θα δίνουν τη μάχη με συνέχεια και αποφασιστικότητα ενάντια στον ιμπεριαλισμό, στο καθεστώς των μονοπωλίων. Επομένως η κατάκτηση ενιαίας αντίληψης για το ρόλο και το χαρακτήρα του ΠΑΜΕ αποτελεί βασικό ορό για το σωστό προσανατολισμό της δουλειάς μας, για τα μέτρα που πρέπει να παίρνονται για την οικοδόμηση ισχυρού ταξικού πόλου στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Το ΠΑΜΕ δεν είναι συνδικαλιστική παράταξη. Είναι συνδικαλιστικός πόλος. Έχει χαρακτήρα κινηματικό και στόχους κοινωνικοπολιτικούς. Αποτελεί χώρο ταξικής συσπείρωσης συνδικάτων, συνδικαλιστών, συντονιστικών επιτροπών, επιτροπών αγώνα, που παλεύουν συντονισμένα, πανελλαδικά, με όρους μαζικού κινήματος, με πλαίσιο στόχων πάλης που εκφράζει τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και συγκρούεται με τη στρατηγική του κεφαλαίου, τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, στη συνολική αντιλαϊκή πολιτική που εφαρμόζει η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου. 

Είναι η πιο ανεβασμένη μορφή συνδικαλιστικής οργάνωσης, όχι μονάχα γιατί συνενώνει ιδιωτικούς, δημοσίους, ανέργους, συνταξιούχους κ.τ.λ. αλλά γιατί οι στόχοι του ΠΑΜΕ είναι προωθημένοι συγκεντρώνει δυνάμεις. Δεν περιμένει τη ΓΣΕΕ ή την ΑΔΕΔΥ για να δράσει. Δεν περιμένει τι θα κάνει η μία ή η άλλη συνδικαλιστική οργάνωση, για να παρέμβει για τα προβλήματα των εργαζομένων, δεν υποκλίνεται στο συσχετισμό δύναμης αλλά καθημερινά προσπαθεί να αναπτύξει πολύμορφη πάλη.

Δεν χρειάζεται κάποιος να συμφωνήσει σε όλα με το ΠΑΜΕ για να συμπορευτεί, να συμμετέχει στην πάλη. Βασικό είναι να έχει στάση αγωνιστική, να μην συμβιβάζεται με την εργοδοσία, με τον κυβερνητικό συνδικαλισμό. Η πρωτοπόρα δράση του Εργατικού Κέντρου Ιωαννίνων τα τελευταία τρεισήμισι χρόνια δείχνει την ανάγκη και τη σημασία αυτού του πόλου. 

Γ. Ο σχεδιασμος μας για τις κρισιμες μαχες

του επομενου διαστηματος.

Προετοιμασία εναντία στο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο της ΝΔ.

H κυβέρνηση της ΝΔ αξιοποιώντας το ήδη διαμορφωμένο αντιασφαλιστικό οπλοστάσιο όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων και ιδιαίτερα το νόμο – έκτρωμα του ΣΥΡΙΖΑ, το νόμο Κατρούγκαλου, προχωρά στη συνολική ιδιωτικοποίηση του ασφαλιστικού συστήματος.

Η κυβερνητική προπαγάνδα κατασκευάζει στοιχεία για να χρυσώσει το χάπι. Η συζήτηση γύρω από τα ποσοστά αναπλήρωσης ή τις τάχα αυξήσεις στους μισθούς, είναι παραπλανητική. Με τρικ μετατρέπει τις μειώσεις των μισθών σε αυξήσεις, κρύβοντας πως η εισφορά που καταβάλλεται από τους εργοδότες και από την οποία απαλλάσσονται, είναι μέρος του εργατικού μισθού.

Το κεφαλαιοποιητικό σύστημα και η ανταποδοτικότητα είναι η βάση με την οποία λειτουργεί η ιδιωτική ασφάλιση. Οι εισφορές των εργαζομένων χρησιμοποιούνται σαν μέσο επένδυσης, από τα αποτελέσματα της οποίας καθορίζεται καταρχάς το επίπεδο της σύνταξης. Με τον τρόπο αυτό, η ασφάλιση αντιμετωπίζεται ως εμπόρευμα, ατομική υπόθεση του καθενός, το κράτος και η εργοδοσία απαλλάσσονται από τις υποχρεώσεις τους, το επίπεδο των συντάξεων και των παροχών αποσπάται από το ύψος του μισθού και τις ανάγκες της εργατικής οικογένειας.

Τα κυβερνητικά στελέχη αναφέρουν ότι με τις «ατομικές μερίδες» επιτυγχάνεται η πραγματική σύνδεση «εισφορών και παροχών», ξεπερνιέται το πρόβλημα της «βιωσιμότητας» των ταμείων, ενώ μέσω των «επενδύσεων» σε διαφοροποιημένα «επενδυτικά προϊόντα» διασφαλίζονται καλύτερα τα γηρατειά.

Η αλήθεια για όλα τα παραπάνω είναι πως μετατρέπουν τον εργαζόμενο σε τζογαδόρο που επενδύει σε χρηματιστηριακές λοταρίες τους κόπους της ζωής του. Η τάχα καλύτερη «διασφάλιση» που εξασφαλίζεται μέσω του κεφαλαιοποιητικού συστήματος απαντάται από το περιεχόμενο του καταστατικού του επαγγελματικού ταμείου στα Ελληνικά Χρηματιστήρια. Τα επαγγελματικά ταμεία αποτελούν μια μορφή τζόγου την οποία στηρίζει η απαξιωμένη πλειοψηφία της ΓΣΕΕ.

Στο άρθρο 31 του καταστατικού που αναφέρεται στην εφάπαξ παροχή που θα πρέπει να πάρουν οι ασφαλισμένοι στο τέλος του εργάσιμου βίου τους, διαβάζουμε: «Ο κλάδος συνταξιοδοτικών παροχών εφαρμόζει το κεφαλαιοποιητικό σύστημα προκαθορισμένης εισφοράς. Δεν εγγυάται το ύψος της εφάπαξ παροχής ούτε το ύψος της επενδυτικής απόδοσης ούτε το ύψος των επενδυτικών εξόδων». Δηλαδή ενώ η εισφορά θα είναι προκαθορισμένη, οι καρποί που θα λάβει ο εργαζόμενος στο μέλλον αποτελεί μυστήριο, άγνωστο Χ. Καμία δέσμευση, καμία εγγύηση.

Οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα. Αντιμετωπίζουν την ασφάλιση ως εμπόρευμα και τους εργαζόμενους ως πελάτες. Πέρα από τα γνωστά κραχ των ENRON και Maxwell στο εξωτερικό, έχουμε και στη χώρα μας το κραχ λόγω του λουκέτου της ασφαλιστικής Ασπίς Πρόνοια. Μέχρι και σήμερα εκκρεμούν χιλιάδες αποζημιώσεις όσων πλήγηκαν από το λουκέτο, δεκάδες χιλιάδες ασφαλισμένοι ψάχνουν το δίκιο τους στα δικαστήρια κάνοντας νέα, υπέρογκα έξοδα.

Είναι προφανές πως όταν αναφερόμαστε στις μελλοντικές συντάξεις, μιλάμε για τους κόπους μιας ζωής, που εξασφαλίζουν το μοναδικό οικονομικό στήριγμα μετά το τέλος του εργάσιμου βίου. Γι’ αυτό και δεν επιτρέπεται να αφήσουμε να υπάρχει τζόγος, «ρίσκο» και «επένδυση» πάνω στις ζωές μας.

 Καταληκτικά, το ζήτημα της κοινωνικής ασφάλισης είναι ζήτημα ταξικό. Όταν αναφερόμαστε στην κοινωνική ασφάλιση, δε στεκόμαστε μόνο στο συνταξιοδοτικό. Το ασφαλιστικό περιλαμβάνει την προστασία των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς, τα ΒΑΕ, παροχές που προστατεύουν τη μητρότητα, παροχές υγείας και πρόνοιας, εργαστηριακές εξετάσεις, τα φάρμακα. Είναι η ομπρέλα που βρίσκεται πάνω από την εργατική οικογένεια, μια δέσμη δικαιωμάτων που κατακτήθηκαν μέσα από αιματηρούς αγώνες. Πρέπει να είναι, με ευθύνη του κράτους, καθολική, υποχρεωτική, δημόσια και η Υγεία – Πρόνοια δημόσια και δωρεάν για όλους.

Ως ταξικό ζήτημα αποτελεί πεδίο σύγκρουσης με το κεφάλαιο, τις κυβερνήσεις και τα κόμματά του. Για τον εργαζόμενο η Κοινωνική Ασφάλιση είναι το ελάχιστο και αναγκαίο αγαθό που μπορεί και πρέπει να του επιστραφεί από τον πλούτο που παράγει, καθώς αυτός είναι που πληρώνει από το μισθό του, για την Υγεία και τη σύνταξή του.

Με δεδομένη την απόφαση της κυβέρνησης και των υπόλοιπων αστικών κομμάτων να προχωρήσουν σε νέο χτύπημα της κοινωνικής ασφάλισης το αμέσως επόμενο διάστημα συντονίζουμε τη δράση μας με Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα και παίρνουμε απόφαση για απεργία με ανοιχτή ημερομηνία.

η παρεμβαση μας στο μετωπο των σ.σ.ε.

Η κυβέρνηση της ΝΔ στο πρόσφατο αναπτυξιακό πολυνομοσχέδιο με τις εξαιρέσεις από την εφαρμογή και επέκταση των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων που θέσπισε κατοχύρωσε για λογαριασμό των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων την παραπέρα μείωση του μέσου μισθού στη χώρα μας. Έτσι από την μια διασφαλίζει φθηνή εργατική δύναμη, βασική προϋπόθεση για την καπιταλιστική ανάπτυξη, ενώ ταυτόχρονα δημιουργεί ασφαλιστικές δικλίδες σε ενδεχόμενη νέα καπιταλιστική οικονομική κρίση για περαιτέρω μειώσεις μισθών.

Παράλληλα η δική μας παρέμβαση με αφετηρία την πανελλαδική πρωτοβουλία των 550 συνδικαλιστικών οργανώσεων άσκησε ορισμένη πίεση ώστε να καταστεί εφικτή η πενιχρή αυτή αύξηση του κατώτατου μισθού. Αν και το ΕΚΙ δεν υπογράφει κλαδική σύμβαση μπορεί να συμβάλει με την δράση του να αναπτυχτεί με καλύτερους όρους η παρέμβαση των πρωτοβάθμιων σωματείων στο μέτωπο αυτό. Στην κατεύθυνση αυτή πρέπει να επιδιώξουμε καλύτερη συνεργασία και συντονισμό με ομοσπονδίες που παλεύουν την υπογραφή συμβάσεων για κάλυψη των σύγχρονων αναγκών. Ιδιαίτερο καθήκον είναι η υπογραφή ομοιοεπαγελματικης σύμβασης στην Πτηνοτροφία αφού στην περιοχή μας εδρεύουν οι δυο μονοπωλιακές επιχειρήσεις του υποκλάδου αυτού των τροφίμων. Ένα πρώτο βήμα είναι να αναδείξουμε τις δυνατότητες λόγω αυξημένης κερδοφορίας στις πέντε βασικές βιομηχανίες για άμεση κάλυψη των απωλειών από την κρίση. Είναι μια πρωτοβουλία πολύ συγκεκριμένη ανά χώρο που στριμώχνει και την εργοδοσία και τον εργοδοτικό συνδικαλισμό που κυριαρχεί σε ορισμένους από αυτούς τους χώρους. Συντονισμός σε επίπεδο της σύμβασης χρειάζεται και με το Εργατικό Κέντρο Άρτας και ιδιαίτερα για κοινή δράση στον κλάδο της πτηνοτροφίας.

Παράλληλα χρειάζεται να αναλάβουμε πρωτοβουλία για τον συντονισμό εργαζομένων σε εργολαβικές εταιρείες. Μιλάμε για τα δουλεμπορικά που η δράση τους στο νομό επεκτείνεται συνεχώς. Πτηνοτροφία, καθαριότητα, σίτιση, φύλαξη, ενέργεια είναι ορισμένοι χώροι που κυριαρχούν.

όχι στον προϋπολογισμό καρμανιόλα

Η κυβέρνηση της ΝΔ με την ψήφιση του κρατικού Προϋπολογισμού-Καρμανιόλα για το 2020 συμπληρώνει και ολοκληρώνει τη σφαγή των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων.

Ο προϋπολογισμός υλοποιεί τις «μεταμνημονιακές» δεσμεύσεις της προηγούμενης κυβέρνησης. Αποδέχεται την ενισχυμένη εποπτεία, τα ενισχυμένα πρωτογενή πλεονάσματα, που βγαίνουν από το ξεζούμισμα και την ανελέητη φορολόγηση του εργαζόμενου λαού. Οδηγούν τους εργαζόμενους, τον λαό σε μεγαλύτερη φτώχεια και εξαθλίωση.  

Στα δέκα χρόνια καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης οι εργαζόμενοι πλήρωσαν ξανά και ξανά. Η πολιτική στήριξης των επιχειρηματικών ομίλων, μας πήρε κατακτήσεις και δικαιώματα. Αυτή η πολιτική με βάση τους νόμους των μνημονίων συνεχίζει να εφαρμόζεται, ενώ παράλληλα συνεχίζουν και νέες αντεργατικές αναδιαρθρώσεις.

Ο φετινός προϋπολογισμός είναι ο πρώτος που συντάσσεται σε συνθήκες ανάκαμψης μετά από 10 χρόνια κρίσης. Και αυτός είναι κομμένος και ραμμένος αποκλειστικά στην ενίσχυση των αναγκών των επιχειρηματικών ομίλων, υπηρετεί τη στρατηγική της καπιταλιστικής ανάπτυξης, άρα βαθιά αντεργατικός και αντιλαϊκός. Γιατί η ενίσχυση των επιχειρηματικών ομίλων, η στήριξη της ανταγωνιστικότητας προϋποθέτουν  πάμφθηνη εργατική δύναμη.

Για τους εργαζόμενους προβλέπεται νέα κατακρεούργηση εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων,

Τι προβλέπει:

  • Μέσα από τον προϋπολογισμό παγιώνονται και μειώνονται οι παροχές για τους ανέργους, για την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, που αφορά ουσιαστικά την πρόληψη. Προβλέπονται περικοπές 4 εκατ. ευρώ, όταν ήδη οι ελλείψεις στα Κέντρα Υγείας είναι τραγικές, ενώ με επιπλέον 800 εκατ. ευρώ φορολογία επιβαρύνονται τα λαϊκά στρώματα, που σηκώνουν σχεδόν το 93% των φορολογικών εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού.
  • Παράλληλα μείωση υπάρχει στις συνταξιοδοτικές δαπάνες καθώς μειώνεται κατά 192 εκατ. ευρώ το κονδύλι για κύριες και επικουρικές συντάξεις στο φόντο του νέου ασφαλιστικού που θα λειτουργεί με όρους ατομικής ευθύνης και ρίσκου.
  • Επίσης μειώσεις κατά 173 εκατ. προβλέπονται ακόμα και για τα επιδόματα των αναπήρων.
  • Στον αντίποδα οι πρόσθετες «αναπτυξιακές» φοροελαφρύνσεις στο κεφάλαιο καταγράφονται στα 616 εκατ. ευρώ.
  • Η εισφοροελάφρυνση από τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών φτάνει τα 123 εκατομμύρια ευρώ.
  • Η συνολική «απλοχεριά» προς τους επιχειρηματικούς ομίλους από κρατικά και ευρωπαϊκά κονδύλια για τη στήριξη των επενδύσεών τους, δίνεται με επιπλέον 6 δισ. ευρώ.

Προβλέπεται μεταξύ άλλων:

  • Περαιτέρω μείωση του συντελεστή φορολογίας επιχειρήσεων από το 28% σε 24%. Επίσης, μείωση του φόρου επί των μερισμάτων στους μετόχους των επιχειρήσεων στο 5% από 10%.
  • Για τους τραπεζικούς ομίλους προωθούνται απαλλαγές στις εταιρίες που θα αγοράσουν τα κόκκινα δάνεια και πολλές άλλες φοροαπαλλαγές.

Καλούμε τα εργατικά – λαϊκά στρώματα του νομού να πάρουν μέρος στο συλλαλητήριο στις 18 Δεκέμβρη στο ΕΚΙ. Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις να πάρουν αποφάσεις συμμετοχής. Να φτάσουν οι αποφάσεις και οι ανακοινώσεις στους κλάδους και τους χώρους δουλειάς.

Πλειστηριασμοί

Βασικό ζήτημα που πρέπει να ανοίξουμε το επόμενο διάστημα και να προγραμματίσουμε κινητοποίηση μέσα στο Γενάρη είναι για το καυτό ζήτημα των πλειστηριασμών. Χρειάζεται να υψώσουμε εμπόδιο σε τραπεζίτες και κρατικούς μηχανισμούς, σε ντόπια και ξένα αρπακτικά. Κανένα λαϊκό σπίτι να μην πέσει στα χέρια τους, καμία φτωχή οικογένεια να μην ξεσπιτωθεί. Να έχουμε μάτια και αυτιά ανοιχτά στις γειτονιές μας, στο χώρο δουλειάς μας. Να ενημερώνουμε για οποιαδήποτε περίπτωση πέσει στην αντίληψή μας. Κανένας να μη μείνει μόνος του. Ιδιαίτερα να έχουμε κοινές πρωτοβουλίες με τον Εμπορικό Σύλλογο Ιωαννίνων. 

Συμμαχία των εργατών

με όλους όσους πλήττονται από αυτήν την πολιτική

Η υπόθεση της κοινής δράσης όλων των καταπιεσμένων, είναι η υπόθεση που πρέπει να ξεκινάει από την εργατική τάξη του νομού μας. Χρειάζεται να εντείνουμε τη δράση μας σαν Εργατικό Κέντρο από κοινού με τον Εμπορικό σύλλογο, τους Αγροτικούς Συλλόγους, τους φοιτητικούς συλλόγους, τα μαθητικά συμβούλια. Το Εργατικό Κέντρο να πάρει την πρωτοβουλία συμπόρευσης σε ζητήματα με τους αντίστοιχους φορείς. Στηρίζουμε τις αγροτικές κινητοποιήσεις που ετοιμάζονται, τον αγώνα που δίνουν για την επιβίωσή τους απέναντι στην Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) της ΕΕ και το ξεκλήρισμα τους. 

Πρωτοβουλίες για τους ανέργους.

Με διάφορες παρεμβάσεις εξασφαλίσαμε να δίνεται έστω και αυτό το πενιχρό εποχικό επίδομα π.χ. σε οικοδόμους, ξενοδοχοϋπαλλήλους κ.α. Χρειάζεται κάθε σωματείο να έχει ενασχόληση με τους ανέργους. Να παρθούν πρωτοβουλίες από κάθε σωματείο, από αλληλεγγύη μέχρι πολιτιστικές δραστηριότητες ώστε οι συνάδελφοι να μην απομονωθούν. Να υπάρχει χρεωμένο μέλος της Διοίκησης, σταθερή παρακολούθηση του μητρώου και τακτική επικοινωνία μαζί τους. Να γίνονται συχνές συσκέψεις, να εξηγείται ότι η ανεργία δεν είναι ατομική ανικανότητα αλλά από την συνολική κατάσταση και απόρροια του εκμεταλλευτικού συστήματος.

Για την οργάνωση των Μετανάστων

Ένα μεγάλο μέρος των μεταναστών δουλεύουν στην πόλη μας ειδικά στον κλάδο της κτηνοτροφίας. Κάθε σωματείο πρέπει να παίρνει μέτρα για την ανάπτυξη δράσης στο τμήμα των μεταναστών ειδικά σε αυτές τις συνθήκες που το δηλητήριο του ρατσισμού μεγαλώνει. Το δυνάμωμα της ταξικής ενότητας Ελλήνων και μεταναστών εργατών είναι σημαντικός δείκτης την αποτελεσματικότητα της πάλης. Θα ενισχυθεί ο αγώνας κατά του ιμπεριαλισμού και των εκμεταλλευτών κατά του κεφαλαίου. Η δράση πρέπει να συνδυάζεται με καλέσματα οργάνωσης στα συνδικάτα. Με επιτροπές μεταναστών, ανάπτυξη πρωτοβουλιών, μετάφραση στη γλώσσα τους. Βοήθεια που χρειάζονται για την παιδεία ή για την επαφή με την ελληνική γλώσσα. 

Επαγρύπνηση ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς

Οι πρόσφατες απαράδεκτες κινήσεις της Τουρκικής κυβέρνησης, με τις οποίες αμφισβητεί την Ελληνική και Κυπριακή υφαλοκρηπίδα στην Ανατολική Μεσόγειο, καταθέτοντας σχετική επιστολή στον ΟΗΕ και η υπογραφή “μνημονίου κατανόησης” με την αποκαλούμενη κυβέρνηση της Λιβύης με στόχο τη χάραξη της ΑΟΖ στην περιοχή, αγνοώντας την Κρήτη και τα άλλα ελληνικά νησιά, αποτελεί παραπέρα κλιμάκωση της Τουρκικής επιθετικότητας.

Οι κινήσεις αυτές συνδυάζονται με την προκλητική παρουσία τουρκικών γεωτρύπανων στην Κυπριακή ΑΟΖ και την προώθηση διχοτομικού σχεδίου στο Κυπριακό, τις συνεχιζόμενες παραβιάσεις στον ελληνικό και θαλάσσιο χώρο στο Αιγαίο, την εισβολή στη Συρία και την ενίσχυση της στρατιωτικής παρουσίας της γειτονικής χώρας στην ευρύτερη περιοχή.

Ως Εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων έχουμε ξεκάθαρα τονίσει πως η πρακτική αυτή είναι μέρος του γενικότερου σχεδίου της Τουρκικής αστικής τάξης για την προώθηση των γεωστρατηγικών της συμφερόντων στην περιοχή, τη διεκδίκηση εδαφών και την αλλαγή των συνόρων και δεν έχει αφετηρία την “εσωτερική κατανάλωση”, όπως ισχυρίζονται τα αστικά κόμματα.

Οι εξελίξεις εκθέτουν την κυβέρνηση της ΝΔ, το ΣΥΡΙΖΑ και γενικότερα τις δυνάμεις του ΕυρωΑτλαντικού τόξου, που καλλιεργούν απαράδεκτο εφησυχασμό όλα αυτά τα χρόνια.

Οι μύθοι για το ρόλο των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ έχουν καταρριφθεί. Οι δυνάμεις αυτές είναι μέρος του προβλήματος. Η στάση τους ενθαρρύνει και τροφοδοτεί την τουρκική επιθετικότητα μέσα από τα παζάρια για την προώθηση των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων στην περιοχή και τα σχέδια για τη συνδιαχείριση των θαλάσσιων ζωνών και των πλουτοπαραγωγικών πηγών στην Αν. Μεσόγειο.

Η εμπλοκή της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς γίνεται συνεχώς και πιο επικίνδυνη για το λαό μας.

Χρειάζεται να ανοίξουμε μέτωπο απέναντι στο επικίνδυνο ψευτοδίλημμα «συμβιβασμός ή πολεμική σύγκρουση». Το δίλημμα αυτό το θέτουν ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ όταν συστηματικά καλύπτουν την τουρκική προκλητικότητα επιδιώκοντας από την μια να κρατήσουν την Τουρκία στο «δυτικό άρμα» και από την άλλη να εξυπηρετήσουν τους δικούς τους ενεργειακούς και άλλους σκοπούς. Γιατί στην πράξη η όλη συζήτηση περί κυριαρχικών δικαιωμάτων καταλήγει ποιος ενεργειακός κολοσσός θα εκμεταλλευτεί την εξόρυξη των υδρογονανθράκων της ευρύτερης περιοχής. Από αυτή τη σκοπιά, όποιος δρόμος και αν επιλεγεί, δηλαδή «συμβιβασμός ή πολεμική σύγκρουση» ο λαός θα πληρώσει το μάρμαρο, και μάλιστα πολύ ακριβά.

Δεν πρέπει να συμβιβαστούμε με την «ειρήνη τους, με το πιστόλι στον κρόταφο» στους λαούς της περιοχής, παλεύουμε ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους τους.

Ως Εργατικό Κέντρο χρειάζεται να συμβάλουμε ακόμη περισσότερο στην ανάπτυξη του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, να εντείνουμε τη δράση μας και με τα άλλα Εργατικά Κέντρα της περιοχής ενάντια στην αμερικανοΝΑΤΟικη βάση του Ακτίου.  

Οργάνωση της αλληλεγγύης

Μετράμε σημαντικά βήματα στην ανάπτυξη της ταξικής αλληλεγγύης. Τόσο τα Λαϊκά Μαθήματα, τα Λαϊκά Μπάνια, οι εκδηλώσεις για τα μικρά παιδιά, το Λαϊκό γλέντι Αλληλεγγύης κάθε Αύγουστο, είναι μια πρωτόγνωρη πείρα που πρέπει να αξιοποιηθεί από κάθε σωματείο. Να επιμείνουμε σε αυτή την κατεύθυνση.  Να πυκνώσουμε τις εκδηλώσεις για τα μικρά παιδιά. Να εξετάσουμε τη δυνατότητα να διαμορφώσουμε χώρου φιλοξενίας παιδικών δραστηριοτήτων. Είναι ένα ακόμη ζήτημα που απασχολεί τη λαϊκή οικογένεια. Να διοργανώσουμε χριστουγεννιάτικη εκδήλωση για τα παιδιά στις 21/12

Άμεσο και επιτακτικό ζήτημα είναι η οργάνωση συλλογής ειδών πρώτης ανάγκης για τους σεισμοπαθείς αδελφούς μας εργάτες στην Αλβανία. Οι εργαζόμενοι της Ελλάδας, όπως και όλων των χωρών, έχουν πικρή πείρα από τις συνέπειες των “φυσικών καταστροφών” που έχουν πάντοτε κύριο θύμα τον φτωχό λαό. Γιατί σήμερα υπάρχουν όλες οι δυνατότητες της επιστήμης και της τεχνολογίας για να παίρνονται μέτρα προστασίας του λαού ενάντια στις φυσικές καταστροφές, αλλά οι κυβερνήσεις επιλέγουν να δαπανούν τεράστια ποσά για πολεμικούς εξοπλισμούς, να ενισχύουν ακόμα περισσότερο τις πολυεθνικές.

Για το προσφυγικό και τις συνέπειες του

Καλούμε τα πρωτοβάθμια σωματεία να εντείνουν την προσπάθεια για έκφραση αλληλεγγύης στους πρόσφυγες. Να στηρίξουν έμπρακτα όλους αυτούς που βιώνουν τον ξεριζωμό από τις πατρίδες τους απόρροια των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, των ανταγωνισμών, των πολέμων για το ξαναμοίρασμα του κόσμου, για την αρπαγή του φυσικού πλούτου, για τον έλεγχο των δρόμων μεταφοράς.

Είναι ντροπή να υπάρχουν σήμερα στρατόπεδα συγκέντρωσης και εγκλωβισμού ανθρώπων. Να υπάρχουν φυλακισμένοι, απομονωμένοι και χωρίς δυνατότητα επανένωσης με τις οικογένειες τους. Αυτή η πραγματικότητα δείχνει τα όρια του συστήματος που στηρίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, που δεν υπολογίζει τίποτα μπροστά στο κυνήγι του κέρδους.

Ο εγκλωβισμός χιλιάδων προσφύγων στην χώρα μας συμβαίνει γιατί υπάρχει η άθλια συμφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης-Ελλάδας-Τουρκίας. Οι πρόσφυγες εγκλωβίζονται στα νησιά, τα οποία λειτουργούν ως φυλακές. Οι συμφωνίες που εγκλωβίζουν τους πρόσφυγες στα νησιά και δεν τους επιτρέπουν να φτάσουν στον τελικό προορισμό τους, έχουν μεγάλες συνέπειες και στη ζωή των ντόπιων κατοίκων. Τα προβλήματα σε όλα τα επίπεδα οξύνονται.

Η προσπάθεια της κυβέρνησης να προωθήσει τους πρόσφυγες σε διάφορες περιοχές της χώρας χωρίς τις ανάλογες υποδομές θα οξύνουν ακόμη περισσότερο τα προβλήματα. Το αντιδραστικό σχέδιο νόμου της κυβέρνησης που κατατέθηκε στη Βουλή επιφυλάσσει για τους ξεριζωμένους ένταση της καταστολής και περιορισμό των δικαιωμάτων όπως με την αλλαγή ουσιαστικά της έννοιας του αιτούντος άσυλου.

Απαιτούμε τώρα ανθρώπινες δομές φιλοξενίας, να ενισχυθούν οι μονάδες υγείας με ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, πρόσβαση των παιδιών στην εκπαίδευση.

Οι πρόσφυγες χρειάζονται την αλληλεγγύη μας. Οι ρατσιστικές κραυγές δεν πρέπει να βρίσκουν έδαφος μέσα στην κοινωνία. Υπεύθυνοι για όλη αυτή την αθλιότητα είναι το κράτος, η κυβέρνηση, η ΕΕ, το ΝΑΤΟ. Το να «εξεγείρονται» κάποιοι προσπαθώντας να παρασύρουν τον λαό εναντίον των προσφύγων εκφράζει θρασυδειλία αφού δεν τα βάζουν με τους υπεύθυνους, τους θύτες, αλλά τα θύματα, τους πρόσφυγες.

Έχουμε χρέος να παλέψουμε ενάντια στην αιτία που γεννά την προσφυγιά.

Πρώτα απ’ όλα εδώ στην χώρα μας, να εναντιωθούμε στην επέκταση της συμφωνίας για τις βάσεις, να μην αποδεχτούμε, η χώρα μας να συνεχίσει να γίνεται ορμητήριο των φονιάδων του ΝΑΤΟ και της ΕΕ εναντίον άλλων λαών. Να απαιτήσουμε να σταματήσει η ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Συρία όπου για 9 χρόνια μακελεύουν το λαό της, να σταματήσει η νέα εισβολή της Τουρκίας. Καμία αλλαγή συνόρων. Οι λαοί κάθε χώρας έχουν την υποχρέωση να λύσουν μόνοι τους τα ζητήματα που τους αφορούν.

Ενάντια στην εμπορευματοποίηση της Υγείας και της Πρόνοιας.

Η επίθεση στην κοινωνική ασφάλιση και οι συνεχής περικοπές της κρατικής χρηματοδότησης της δημόσιας υγείας – πρόνοιας (δημόσια νοσοκομεία, Κέντρα Υγείας, δομές πρόνοιας, πρωτοβάθμια φροντίδα  υγείας- ΤΟΜΥ) είναι η διαχρονική πολιτική όλων των κυβερνήσεων (βλέπε νέο προϋπολογισμό). Η πολιτική αυτή θεωρεί  την υγεία και την πρόνοια της εργατικής τάξης, κόστος για το κράτος και τους εργοδότες, ατομική υπόθεση του κάθε ανθρώπου, αλλά και πολύ σοβαρό πεδίο κερδοφορίας για τους ομίλους.

Αυτή η πολιτική οδηγεί και στα Γιάννενα να υπάρχει μεγάλη έλλειψη προσωπικού στα δημόσια νοσοκομεία, να προσλαμβάνεται ελάχιστο προσωπικό μόνο με ελαστικές σχέσεις, να  υπάρχουν σοβαρές αναμονές για χειρουργεία και εξετάσεις, να μεγαλώνουν οι πληρωμές για εξετάσεις, φάρμακα κλπ. μέσα στα δημόσια νοσοκομεία.

Η επίθεση στην κοινωνική ασφάλιση οδηγεί στην κάλυψη από το κράτος ενός στοιχειώδους μόνο «πακέτου» εξετάσεων και φαρμάκων και τα υπόλοιπα θα πρέπει  να καλύπτονται ατομικά από επαγγελματική ή  ιδιωτική ασφάλισηΕπίθεση δέχεται και ο θεσμός των ΒΑΕ που πρόκειται για θεσμό προστασίας της υγείας των εργαζομένων που δουλεύουν σε ανθυγιεινές και επικίνδυνες συνθήκες με ευθύνη των εργοδοτών. Συνολικά υποβαθμίζεται ακόμη παραπέρα η όποια προστασία της υγείας και ασφάλειας στους χώρους εργασίας υπήρχε και η όποια δυνατότητα υπήρχε για αποζημίωση και πρόωρη σύνταξη από εργατικό ατύχημα ή επαγγελματική ασθένεια (εργοδοτική υποχρέωση ασφαλιστικής κάλυψης του επαγγελματικού κινδύνου).

Το βασικό που χρειάζεται να κατανοηθεί και να αντιπαλευτεί είναι ότι δίπλα στον ιδιωτικό τομέα που μεγαλώνει στα Γιάννενα (νέα διαγνωστικά κέντρα, κέντρα αποκατάστασης, δομές πρόνοιας, ΜΚΟ για τους πρόσφυγες),  η κατεύθυνση που προωθείται είναι τα  δύο δημόσια νοσοκομεία (ΠΓΝΙ, Χατζηκώστα)  να λειτουργούν όλο και περισσότερο με όρους ιδιωτικής επιχείρησης. Οι πληρωμές των ασθενών ακόμη και αν είναι ασφαλισμένοι μεγαλώνουν συνεχώς μέσα  στα δημόσια νοσοκομεία και το επιστημονικό προσωπικό καλείται να αποφασίζει και να επιλέγει την θεραπεία, εξετάσεις κλπ. με βάση το κόστος και όχι τις ανάγκες των ασθενών. Είναι χαρακτηριστικά και τα σχέδια για την ανάπτυξη του ιατρικού τουρισμού στο ΠΓΝΙ (π.χ. χειρουργεία ημέρας, εξωσωματική κλπ). Έτσι ενώ  χτίζονται νέα κτήρια και αγοράζεται νέος εξοπλισμός στο ΠΓΝΙ, αυτά ετοιμάζουν το έδαφος για τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρίες που μπαίνουν με μεγάλη φόρα στον τομέα της υγείας, αλλά και τις μπίζνες των ξενοδόχων της περιοχής.

Όσο για την  πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, μέσω των ΤΟΜΥ και των οικογενειακών γιατρών, ο κύριος στόχος τους δεν είναι η πρόληψη και φροντίδα υγείας αλλά  ο περιορισμός της πρόσβασης των ασθενών προς τα δημόσια νοσοκομεία.

Αντίστοιχα δεν έχει μείνει ουσιαστικά καμία δομή πρόνοιας στο δημόσιο σύστημα ( π.χ. μόνο άσυλο ανιάτων και για ανήλικους στη Πωγωνιανή).  Όλες οι ανάγκες πρόνοιας  (παιδιά, ηλικιωμένοι, ΑμΕΑ,  άτομα με προβλήματα ψυχικής υγείας, προγράμματα κατά των ναρκωτικών) έχουν εκχωρηθεί σε ιδιώτες ή ΜΚΟ (ΕΛΕΠΑΠ, Κιβωτός του Κόσμου, ΚΕΘΕΑ, ΟΚΑΝΑ, ΜΚΟ για πρόσφυγες  κλπ) με  χρηματοδότηση μέσω προγραμμάτων που τελειώνουν. Οι δομές αυτές υποχρεώνονται να λειτουργούν με τον εθελοντισμό και την φιλανθρωπία και με πληρωμές από τις οικογένειες. Οι εργαζόμενοι σε όλο αυτόν τον τομέα εργάζονται με ελαστικές σχέσεις απασχόλησης, ατομικές συμβάσεις, απλήρωτοι πολλές φορές, με συνεχή περικοπή δικαιωμάτων, στο όνομα της «βιωσιμότητας» των δομών. Υπάρχει το παράδειγμα της ΜΚΟ «ΜΕΡΙΝΑ» όπου οι εργαζόμενοι με το κλαδικό σωματείο ιδιωτικής υγείας- πρόνοιας που είναι στη δύναμη του ΕΚΙ, έδωσαν μάχη ενάντια στην περικοπή δικαιωμάτων.

Στο επόμενο τρίχρονο μπορούμε να προσανατολιστούμε στα κάτωθι:

  • Δραστηριότητα – καμπάνια για την κατάσταση των δημόσιων νοσοκομείων της περιοχής (ελλείψεις προσωπικού, υποδομών, εμπορευματοποίηση κλπ)
  • Δραστηριότητα ενημέρωσης (ημερίδα, περιοδείες κλπ) και διεκδίκησης για την προστασία της υγείας και ασφάλειας στους χώρους εργασίας (συνεργασία με παράρτημα ΕΛΙΝΥΑΕ)
  • Δραστηριότητα όλων  των σωματείων και φορέων (μαθητές, φοιτητικοί σύλλογοι, ένωση γονέων κλπ) ενάντια σε όλα τα ναρκωτικά. Συνεργασία με  ΚΕΘΕΑ.
  • Δραστηριότητα γύρω από την κατάσταση στην ΠΦΥ (Κέντρα Υγείας, ΤΟΜΥ). Συνεργασία με αγροτικούς συλλόγους, ΕΒΕ κλπ
  • Δραστηριότητα για τα Αμέα – επαφή με συλλόγους (συντάξεις, προνοιακά επιδόματα, δομές προστασίας, ανεργία των Αμεα κλπ)
  • Ημέρα Γυναίκας . Δραστηριότητα για ανάγκες υγείας και πρόνοιας των γυναικών και παιδιών στο νομό.

Δ. Στο επίκεντρο η διεύρυνση του ταξικού κινήματος

με νέες δυνάμεις

Η οργανωτική κατάσταση στο εργατικό κέντρο Ιωαννίνων.

Σήμερα στη δύναμη του Εργατικού Κέντρου ανήκουν 25 σωματεία (με εκπροσώπηση στη Γενική Συνέλευση) με 12.882 μέλη και 5.057 ψηφίσαντες. Αντίστοιχα το 2016 είχαμε 28 σωματεία με 12.240 μέλη και 5012 ψηφίσαντες. Το 2010 στο 1ο τακτικό συνέδριο του ΕΚΙ σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης είχαμε 43 σωματεία με 9.490 μελή και 4.386 ψηφίσαντες. Κανένα νέο σωματείο δεν συγκροτήθηκε την τελευταία τριετία, ενώ 3 έπεσαν σε αδράνεια και 1 δεν έπιασε το μέτρο των 26 ψηφισάντων. Συνολικά μέσα στην περίοδο της κρίσης συγκροτήθηκαν 5 νέα σωματεία ενώ 22 συνολικά είτε έπεσαν σε αδράνεια, είτε δεν εκπροσωπούνται στη ΓΣ των αντιπροσώπων. 

Ορισμένες παρατηρήσεις: η κατά 40% μείωση του αριθμού των σωματείων της δύναμης του ΕΚΙ είναι αποτέλεσμα επίδρασης της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης. Είτε γιατί έκλεισαν ή συγχωνευτήκαν επιχειρήσεις (πχ ΣΒΕΚΗ, Μεταλλουργική, ΑΤΕ, Εμπορική κτλ) είτε γιατί κατέρρευσε το ΠΑΣΟΚ  βασική δύναμη του Εργοδοτικού – Κυβερνητικού συνδικαλισμού. Σημαντικός αριθμός σωματείων που αδρανοποιήθηκαν είχαν ως λόγο ύπαρξης την αναπαραγωγή αντιπροσώπων για τη διασφάλιση των «καρεκλών» του εργοδοτικού συνδικαλισμού με μπόλικες δόσεις νοθείας όπως αποκαλύφθηκε στο προηγούμενο συνέδριό μας.

Από τα στοιχεία παρατηρούμε πως παρά τη σοβαρή μείωση του αριθμού των σωματείων ο αριθμός των εγγεγραμμένων μελών σταθερά αυξάνεται. Η αύξηση του αριθμού των εγγεγραμμένων μελών αν και υπαρκτή, μάλλον είναι διογκωμένη αφού σε μεγάλο αριθμό σωματείων δεν γίνεται συστηματικά εκκαθάριση των μητρώων.

Οι ψηφίσαντες σήμερα είναι 15,3% αυξημένοι από το 2010 και οριακά αυξημένοι από το 2016 (+0,9%), αποτέλεσμα της πρωτοπόρας δράσης των ταξικών δυνάμεων στα σωματεία.

Σε κάθε περίπτωση ο αριθμός των συνδικαλισμένων εργατοϋπαλλήλων παραμένει μικρός στο σύνολο του εργατικού δυναμικού, ενώ ακόμη μικρότερος είναι αυτός που συμμετέχει στη λειτουργία του σωματείου στην καλύτερη περίπτωση στις αρχαιρεσίες. 

Σήμερα χρειάζεται να εντείνουμε τις προσπάθειες για τη μαζικοποίηση των συνδικάτων, τη δημιουργία νέων κλαδικών και επιχειρησιακών. Χρειάζεται να ιεραρχηθεί η αύξηση των συνδικαλισμένων εργατών στις μεγάλες βιομηχανικές μονάδες. Παράλληλα η παρακολούθηση της κλαδικής διάρθρωσης του νομού θα συμβάλει στην κατάρτιση ενός πιο μακροχρόνιου σχεδίου.

Προτείνουμε να προκηρύξουμε καμπάνια νέων εγγραφών « Κανένας μόνος, οργανώσου στο σωματείο σου» για το σύνολο των σωματείων το δεύτερο 6μηνο του 2020. Είναι μια δουλειά που απαιτεί καλή προετοιμασία και συνεργασία με τα πρωτοβάθμια σωματεία. Στόχος είναι να στηριχτεί η παρέμβαση τους στους μεγάλους χώρους δουλειάς που εκείνα ιεραρχούν, με πρωτοβουλίες που να πατούν στις ανάγκες των εργαζομένων. Χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια να οργανωθούν στα σωματεία εκείνο το κομμάτι εργαζομένων που βασανίζονται με ελαστικές μορφές απασχόλησης, με συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα σε ΒΙΚΟ, ΖΑΓΟΡΙ. Χρειάζεται ενιαία οργάνωση και πάλη όλων των εργαζομένων ενός χώρου, ανεξάρτητα από εργασιακές σχέσεις και αυτό πέρα από τις δυσκολίες είναι υποχρέωση του ταξικού κινήματος. 

Χρειάζεται να επεξεργαστούμε εξειδικευμένη επιχειρηματολογία ώστε να πείσουμε «Τι κίνημα θέλουμε», να απαντάμε πειστικά στην προπαγάνδα του αντιπάλου.

Η νέα διοίκηση του Εργατικού Κέντρου πρέπει να πορευτεί με γνώμονα ότι όποιος στόχος και αν τεθεί δεν μπορεί να υλοποιηθεί αν δεν στηριχθεί αποφασιστικά η λειτουργία των Διοικητικών Συμβουλίων των πρωτοβάθμιων σωματείων. Αυτός είναι ο αποφασιστικός κρίκος που θα μας επιτρέψει να μετατρέψουμε τα σωματεία σε μαχητικές οργανώσεις της τάξης μας, με δημοκρατικές λειτουργίες. 

Χρειάζεται όμως να καταπιαστούμε με ένα σοβαρό πρόβλημα που εντοπίζουμε καθημερινά μέσα στη δράση. Σε μεγάλο αριθμό σωματείων έχει χαθεί η συνέχεια και η ομαλή μεταφορά πείρας από παλαιότερα συνδικαλιστικά στελέχη σε νέα γιατί έχουν αναδειχθεί νέοι συνδικαλιστές, γεγονός θετικό. Είναι όμως ανάγκη να συμβάλλουμε αποφασιστικά στην εκπαίδευση όλων αυτών των στελεχών οργανώνοντας σειρά συνδικαλιστικών μαθημάτων. Η οργανωμένη επιμόρφωση θα απελευθερώσει τις δυνατότητες και θα αναπτύξει τις ικανότητες των στελεχών μας για αποτελεσματική δράση μέσα στην εργατική τάξη. Οι εκδόσεις του ΠΑΜΕ όπως το «Μάθε τα δικαιώματά σου» είναι μεγάλο εφόδιο και πρέπει να αξιοποιηθούν.

Παράλληλα για την καλύτερη οργάνωση της δουλειάς αναδεικνύεται η ανάγκη συγκρότησης ομάδων σε ιδιαίτερα μέτωπα. Για παράδειγμα η λειτουργία των Λαϊκών Μαθημάτων Αλληλεγγύης δεν θα μπορούσε να καταστεί δυνατή αν δεν υπήρχε μία μορφή οργάνωσης από την πλευρά των εκπαιδευτικών. Πρέπει να απασχολήσει τη νέα διοίκηση πως θα συμπληρωθεί με μεγαλύτερη συμμετοχή από την πλευρά των πρωτοβάθμιων Σωματείων. Αντίστοιχα να εξετάσουμε τη δυνατότητα συγκρότησης ομάδων πολιτισμού, μεταναστών. 

Αντί επιλόγου

Απευθύνουμε ανοιχτό κάλεσμα ενότητας και δράσης απέναντι στα νέα σχέδια που προετοιμάζει η κυβέρνηση της ΝΔ. Να προετοιμάσουμε και εμείς αποφασιστική μαζική, συντονισμένη και μαχητική απεργιακή απάντηση. Να βρεθούμε σε ετοιμότητα. Να είμαστε σε εγρήγορση για οποιαδήποτε αρνητική εξέλιξη και σε νέα αντεργατικά αντιλαϊκά μέτρα.

Σε αυτή τη βάση καλούμε τα διοικητικά συμβούλια των Σωματείων να συζητήσουν, να προκαλέσουν γενικές συνελεύσεις στους κλάδους και στους χώρους δουλειάς.

Σε αυτό τον αγώνα χωράει κάθε έντιμος συνδικαλιστής. Κάθε σωματείο που κατανοεί την ανάγκη ύπαρξης συνδικαλιστικών οργανώσεων με ταξικό προσανατολισμό. Με ενεργή συμμετοχή των εργαζομένων. Με δημοκρατική λειτουργία για την οργάνωση της πάλης, της αλληλεγγύης, την υπεράσπιση του λαού. Για την αγωνιστική ενότητά του με στόχο την απαλλαγή από τα μονοπώλια που τσακίζουν τις ζωές μας.

Κανένας συμβιβασμός με τα ψίχουλα. Αγώνας για σύγχρονους όρους δουλειάς, για ζωή με δικαιώματα.

Ο τόπος μας έχει μεγάλο πλούτο και μεγάλες δυνατότητες για να ζήσει ο λαός μας καλύτερα. Είναι ανάγκη οι εργαζόμενοι να πιστέψουν στη δύναμή τους. Να τη δοκιμάσουν, να την οργανώσουν, να βάλουν μπροστά το δίκιο τους. Σήμερα δεν αποτελεί μονόδρομο η σύνθλιψη των δικαιωμάτων και ο συμβιβασμός με τα ελάχιστα. Τον πλούτο που παράγουμε εμείς τον καρπώνονται οι λίγοι, τα μονοπώλια. Αυτός ο πλούτος είναι δικός μας και πρέπει να τον διεκδικήσουμε.

Σε αυτό τον δρόμο το Εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων καλεί τον εργαζόμενο λαό, τη νεολαία, τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, κάθε έντιμο άνθρωπο που αισθάνεται οργή, αγανάκτηση και θέλει να αλλάξει την κατάσταση, κάθε έντιμο εργαζόμενο που δεν αποδέχεται να ζει στο περιθώριο, δεν βρίσκεται στην ίδια όχθη με τη σήψη και τη σαπίλα της συνδικαλιστικής μαφίας.